zijn kinder dagverblijven voor de ouders of voor de knderen?

waarom moet iedereen tweeverdiener zijn.
ik zie het hier dagelijks..
je kind gaat toch bovenalles?

Toegevoegd na 27 minuten:
ok bedankt voor de antwoorden allemaal...
laat ik het anders stellen....
gaat luxe boven een gezinsleven?

Toegevoegd na 53 minuten:
ok... even kleine uitleg....
ik ben nA 3.5 JAAR erachter gekomen , dat ik pappa ben.
en daarom die vraag.
ben zo trots , wat moet je dan nog met een oppas

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik vind dat - als bewuste thuisblijfmoeder overigens - wel een heel sterk suggestieve vraag, maar vooruit. Het antwoord dat ik normaliter geef is veel en veel te lang voor GV, maar het komt er in het heel kort op neer dat ze er zijn voor beiden. Vrouwen moeten de keuze hebben en houden meer te doen dan alleen kinderen opvoeden, en kinderen moeten de kans hebben meer mensen / kinderen te ontmoeten dan alleen mamma en eventuele brusjes. Zowel thuiszitten als uitbesteden kan beiden verkeerd zijn / verkeerd uitpakken, en dat hangt ook sterk af van de moeder en van het kind. Opvang, binnen bepaalde grenzen, kan totaal geen kwaad, en stelt mensen (en met name moeders) in staat meer en andere dingen te (blijven) doen, de paar jaar dat kinderen volledig van hen afhankelijk zijn. Daarnaast zijn er altijd mensen die geen keuze hebben of geen keuze denken te hebben. Maar de enige echt onnatuurlijke situatie is een moeder die hele dagen helemaal alleen voor haar kinderen zorgt. Zelfs bij de meest primitieve samenlevingen besteden ze ze af en toe uit aan anderen om zich even op iets anders te richten. It takes a village to raise a child, en die 'village' vinden we - helaas - tegenwoordig voornamelijk in de opvang-setting. Tantes, collegamoeders, oma's , oudere dochters en buur(t)vrouwen zijn nu eenmaal tegenwoordig niet of nauwelijks meer bij de hand. Toegevoegd na 33 minuten: Na je aanvulling : die vraag zou je apart moeten stellen want het is echt een totaal andere vraag. Voor mij niet, maar moeder zijn is meer dan achter de geraniums zitten ; je moet er primair op uit met je kinderen. En dat kost tijd. Evenals het vele vrijwilligerswerk dat ik altijd met en voor de kinderen heb gedaan. Voor lang niet elke moeder, zeker alleenstaande moeders/ouders niet, is het een keuze tussen luxe of gezinsleven. Er zullen best materialisten tussen zitten, maar daar is het systeem niet op gericht en niet voor ontworpen.

tuurlijk gaat je kind boven alles. Maar er zijn ook mensen die echt geen keus hebben en echt allebei moeten werken. er zijn ook wel mensen die kunnen niet 7 dagen per week thuis zitten. die willen gewoon een paar dagen blijven werken.

Het is er voor beiden: De ouders kunnen zo zorgen dat de rekeningen betaald worden & ervoor zorgen dat ze ook nog een beetje onderdeel van het leven buiten het kind blijven uitmaken. De kinderen zijn niet 9 uur per dag alleen thuis als beide ouders aan het werk zijn (De meeste mensen vinden het vervelend om kleine kinderen de hele dag alelen thuis te laten, en willen graag dat er iemand bij in de buurt blijft). 'Je kind gaat toch boven alles'. Dat ben ik niet met je eens. In specifieke situaties natuurlijk. Maar ook als je kinderen hebt mag je best een beetje leven naast het kind willen hebben.

'' Je kind gaat boven alles " is een erg modernerwetse insteek die gelukkig al weer op z'n retour is. In geen enkele cultuur in de hele wereldgeschiedenis is dat ooit zo geweest. Kinderen zijn gewoon nakomelingen die het beste gedijen onder liefhebbend toezicht en geregeld een beetje sturing als ze de verkeerde kant op gaan. Geen enkel kind is gebaat bij een ouder die 24 uur per dag als een soort activiteitenbegeleider optreedt. Kinderen gedijen door aan te kunnen klooien ('leren' noemen we dat) met een volwassene die op een afstandje toekijkt en er is als dat nodig is. Kijk naar het dierenrijk als voorbeeld. Terwijl de jonkies opgevoed worden, moet er ook gejaagd worden. Zo deden vrouwen dat door de hele loop van de geschiedenis en zo doen we dat nu nog steeds. In de oertijd waren wij jagers/verzamelaars en terwijl we verzamelden werden de kleintjes bijgehouden door de oudere vrouwen. Als ze wat groter waren, gingen ze mee en leerden ze 'al klooienderwijs' wat er van ze verwacht werd. Later werkten de kinderen mee als dat kon en paste de grootste op de kleintjes. Dat we tussen de jaren 50 en nu een beetje van 't padje af waren en vonden dat kinderen 100% van onze aandacht verdienden, is een heel ander verhaal. Hiermee wil ik geen pleitbezorger zijn voor het compleet uitbesteden van de opvoeding, maar wel voor een realistische verhouding tussen opvoeden en werken en het ophouden van het tot prinsjes en prinsesjes omvormen van ons kroost.

Vrouwen met kinderen zijn niet alleen moeder, maar ook nog vrouw. Ook als het financieel niet nodig zou zijn om allebei te werken hebben veel vrouwen (naar mijn mening terecht) de behoefte om deel te nemen aan het arbeidsproces, een bepaalde onafhankelijkheid te creëren, zich zelf te ontplooien en ontwikkelen, sociale contacten opdoen enz. Vrouwen zijn leukere moeders als ze zelf ook lekker in hun vel zitten en daarom is het goed dat het combineren van werk en gezin mogelijk en steeds beter geaccepteerd is. Ook voor de maatschappij is het goed dat er steeds meer vrouwen werken. Als het kind op het moment dat het z'n ouders ziet voldoende aandacht, liefde en respect krijgt, komt het niets te kort en plukt het enkel de vruchten van de (sociale) vaardigheden die het al op jonge leeftijd op heeft gedaan bij de opvang en op school. Als je kijkt in landen om ons heen (denk bijv. aan Frankrijk, Scandinavië) dan is kinderopvang veel beter georganiseerd en ook de normaalste zaak van de wereld. Niemand piept daar dat moeders die werken niet om 15 uur aan het hek staan om de kinderen van school te halen, eenvoudigweg omdat de scholen net zo lang als de werkdag duren en het dus allemaal goed op elkaar aansluit. Ik zou de vraag dan ook liever andersom stellen: waarom wordt in een vooruitstrevend land als Nederland nog steeds zo conservatief gedacht als het op de zorg voor kinderen aankomt?

Ha, dat Piraatje; Het is maar goed dat mijn vrouw hier nooit komt.... Het gaat echt niet alleen om luxe en zeker niet enkel om geld. Mijn vrouw was al jaren in de kinderopvang werkzaam toen wij onze kinderen kregen. Beiden zijn drie dagen in de week naar een dagverblijf gegaan zodra ze weer kon werken. Nooit op hun moeders groepje wel te verstaan. Door mijn werktijden kon ik ze ook veel vaker zien en verzorgen en mijn vrouw kon gewoon aan het werk. Anders had zij zes jaar thuis moeten zitten, wat haar vast geen leukere of betere moeder had gemaakt en al zeker geen gezelliger echtgenote. Niet om het geld, want vanwege de hoge kosten hield ze er nog geen honderd euro netto per maand aan over. Onze kinderen (nu 16 en 18) zijn opgegroeid tot zelfstandige sociale jonge mensen en daar heeft de kinderopvang zeker aan bijgedragen. Wij hebben samen kinderen gewild en hebben ze met behulp van de opvang ook samen kunnen opvoeden. Maar ook voor mensen voor wie een tweede inkomen een keiharde noodzaak is geldt altijd nog dat ze dat toch ook voor hun kinderen doen.

voor sommige mensen is er geen andere oplossing dan dat ze allbei gaan werken dat gaat niet altijd uit van alleen maar carriere maken. En dan is een kinderdagverblijf een uitkomst niet waar

Het is ook gewoon goed voor de sociale ontwikkeling van de kids om met meerdere kinderen in een groep te leren functioneren.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100