Ouderschap & Opvoeding

.......niet welkom, zonder aanwijsbare reden
intussen is kind 1 zowat elke dag over de vloer van kind 2 en krijgen de ouders van kind twee gevoel een goeie oppas te zijn. Hoe los je zoiets op zonder dat het schadelijk is voor de kinderen of "over de hoofden van? op een vriendelijk manier, zonder dat je zelf steeds de dupe bent?

Ik heb een baby van bijna 5 maanden van 9,5 kg en 72 cm (gemiddelde grootte van een baby van ongeveer 8 maanden) nu 'sopt' hij de laatste week heel veel als hij op zijn fopspeen sabbelt. Kan het vanwege zijn grootte zijn dat hij eerder behoefte heeft aan een fopspeen vanaf 6 maanden? (fopspenen zijn van 0-6 maand van 6-12 maand en daarna verder)

Het is misschien een vreemd verhaal, maar 100% waarheid, dus Graag alleen serieus antwoord! Ik ben in mijn jeugd verwaarloosd en geestelijk mishandeld door mijn moeder.Ik heb haar financieel onderhouden, heb van mijn 13e af aan altijd alles in huis moeten doen, yes, een rotjeugd. Als gevolg hiervan ben ik jaren bang geweest, veel te naief en kwam ik nooit voor mezelf op, bang voor de gevolgen. Mijn moeder kwam ook altijd aanzetten met zelfmoordpogingen wanneer ik voor mezelf opkwam, dusja.. Niet niks.. Nu heb ik al 3 jaar een eigen leven, ben er aardig bovenop gekomen, en over me heen laten lopen doe ik al jaren niet meer! Maar wat ik niet uit kan staan, is dat ondanks alles wat mijn moeder me heeft aangedaan en wat ik voor haar heb gedaan.. dat ze me vandaag de dag nog steeds zwart maak door te liegen over me (ik ben een hoer, ik heb een gespleten persoonlijkheid, borderliner, een junk..etc etc,dit alles om mijn gelijk te ontkrachten over mijn moeder) En ik word met de dag bozer omdat ik het niet normaal vind dat een moeder dit haar (altijd lieve, rustige, behulpzame)dochter aandoet! Wat mij nog altijd niet lukt is het boos worden op haar! Ik wil haar zo graag laten voelen wat voor mens ze is, en wat voor moeder.. Maar mijn moeder is een mens van steen en negeert gewoon alles wat men zegt, en vind zichzelf een geweldige moeder!Hoe kan ik nou eens tegenover haar staan, en haar duidelijk maken waar ze mee bezig is, wat voor moeder ze is, en haar ook eens laten voelen?

Hij is altijd al heel erg bang geweest voor alles veel en hard geluid maakt, een boormachine, een voorbij rijdende tractor/vrachtwagen, vuurwerk etc. Toen hij 4 jaar was was er een keer een extreme onweersbui die weg aan het trekken was. Hij stond bij het raam en huilde van angst. Hij vroeg of het onweer bijna voorbij was en keek naar de lucht. Precies op dat moment sloeg de bliksem in een paar straten verder. Daar is hij toen zo van geschrokken dat hij sindsdien alleen nog maar panisch reageert en het liefste in bed kruipt met zijn handen op zijn oren. Ik heb al van alles geprobeerd namelijk: -Veel aandacht gegeven tijdens een onweersbui, hen troosten en tegen me aanhouden.
-Uitleg geven, hem precies uitgelegd hoe onweer ontstaat en wat het precies is wat je hoort en ziet tijdens onweer.
- Boos geworden, hem gezegd dat er niets kan gebeuren en dat hij moest stoppen met huilen.
- Negeren, geen aandacht aan hem besteed en net gedaan alsof er niets aan de hand was.
- Een CD met onweersgeluiden opgezet en samen met hem naar geluisterd.
Inmiddels is hij dus acht jaar en ik heb het idee dat zijn angst alleen maar erger wordt. Wat kan ik nog doen?

Onze dochter van vijf en een half jaar heeft nog steeds een luier aan in bed.
We hebben al verschillede keren geprobeerd om haar zonder luier te laten slapen, maar het lukt haar niet om het bed droog te houden.

Wanneer we haar zonder luier naar bed doen laten we haar minstens 3 x plassen.
- voor dat ze naar bed gaat
- als wij naar bed gaan tegen 22.30/23.00 uur
- we zetten de wekker tegen 03.00 uur, Maar dan is ze vaak al nat.

Wie heeft er goede tips...