Ouderschap & Opvoeding

In een vechtscheiding gaan beide partners dikwijls financieel ten onder en de enige winnaars zijn meestal de advocaten.

Is het niet zinvol om je gezamenlijke product, kinderen die in zuivere liefde gemaakt worden, te vrijwaren van de hebzucht van een vechtscheiding en deze meteen al op naam van de kinderen te zetten, ook al werkt een partner niet mee. Ik denk aan het reservataire gedeelte. De notarissen zelf vinden zoiets echt dom, omdat je jezelf in je blootje zet, maar ik heb daar geen enkel probleem mee omdat een echte volwassen man en vrouw toch wel voor zichzelf kunnen zorgen, maar het product van hun liefde niet moeten vergooien voor een ruzie van een of twee zijden.

Op die zijde zijn eventuele meerwaarden trouwens voor de kinderen in kwestie en niet voor de stomme, egocentrische, vechtscheidende ouders (mezelf inbegrepen, ja).

Ik heb een vriend waarmee ik al een aantal jaar samenwoon. Daarvoor was hij getrouwd. Uit die huwelijk is een kind voortgekomen een zoon van inmiddels 7 jaar oud. Door huwelijksproblemen besloot hij de relatie te beëindigen en te scheiden. Sinds de scheiding (ook voordat hij met mij omging) weigert zijn ex-vrouw om zich aan omgansregeling te houden, vlucht ze elke keer naar buiteland als ze voor de rechter moet verschijnen, zet ze ''neptranen'' en belt ze de politie als hij voor de deur komt om zijn zoon op te halen enzv. Kortom, hij heeft zijn zoontje sinds de scheiding bijna nooit meer gezien. Het is een lange procedure met rechters, advocaten, kinderbescherming noem maar op. Het lijkt nooit te eindigen. Maar zij is niet strafbaar, terwijl het wettelijk bepaald is om zich aan de omgangsregeling te houden. Hij is wel weer verplicht om de alimentatie te betalen, terwijl hij zijn kind nooit ziet. Dat komt omdat het in Nederland zo geregeld is dat alimentatie en omgangsregeling als twee losse dingen gezien worden. Heb vooral met mijn vriend maar ook met zijn zoontje te doen. Zij vertelt ook nog leugens aan dat kind. Dat zijn vader hem vroeger sloeg en noem maar op.
Mijn vraag is dus wat gebeurt er als je weigert om de alimentatie te betalen?
Kan je er toch wat tegen doen om je kind toch te zien te krijgen?

Mijn dochters van 8 en 6 gaan al sinds de scheiding ( 5 jaar geleden) om het weekend naar hun vader. Hij betaald alimentatie, maar doet er erg moeilijk over en ook in de vakanties heeft hij ze liever niet volgens afspraak( De helfr van de vakanties). Hij doet niets met ze, geeft ze geen aandacht en de kinderen willen als gevolg hiervan niet meer naar hun vader. Dagen vantevoren is het al feest en beginnen ze te zeuren, huilen en luisteren slecht, smeken me of ze niet naar hem hoeven...net als de eerste dagen na hun thuiskomst.
Ik heb ze gevraagd of hij ze pijn heeft gedaan, maar dit is niet het geval.
Na dit een paar jaar aan te hebben gezien en ze gestimuleerd te hebben kan ik t niet meer aanzien. Heb diverse malen geprobeerd om afspraken met hem te maken om rond te tafel te gaan zitten en dingen uit te praten maar hij heeft steeds "geen tijd"
u heeft hij ook geen geld meer om ze op te halen of thuis te brengen ( Ik woon in een andere stad)
Op internet lees ik alles over boetes als ik ze niet laat gaan en nu vraag ik me af...Is er een legale manier om mijn kinderen van de (voor hun) plicht te ontdoen hun vader te bezoeken, want dit geeft veel spanningen en verdriet bij mijn kinderen.

Mijn zoon is 21 jaar en woont nog thuis.
Naar school gaan doet hij niet (verschillende keren begonnen en afgehaakt) en werk zoeken al evenmin. Inmiddels heeft hij torenhoge schulden (terugbetalen studie financiering, betalen schoolboeken, mobiele telefoon, agis ruim 2 jaar niet betaald, roodstaan bank enz) en brieven van deurwaarders vallen op de deurmat. Hij doet er helemaal niets mee. Wanneer hij van mij weer een preek heeft gekregen dat dit zo niet langer kan en dat hij dan beter een eigen huishouding kan gaan voeren, ben ík de slechte moeder die hem uit huis zet. Ik zou zo graag willen dat hij de ernst van dingen eens inzag (zijn standaard reactie: 'komt wel goed, laat maar aan mij over') en er actie
(desnoods met hulp) op zou ondernemen om zijn 'puinhoop' op te ruimen. Hij gaat compleet zijn eigen gang, lacht je uit of negeert je gewoon, duikt achter zijn computer en zit de hele dag op zolder; ik wordt er niet goed van; mede ook omdat mijn 7 jarige dochter hier natuurlijk ook genoeg van mee krijgt. Ik ben ten einde raad !!
Wie weet hoe ik hier verandering in kan brengen, wie ik kan vragen om hulp of een goeie site waar je tips kan vinden?

Toegevoegd na 3 dagen:
Ik heb hem gevraagd of hij dit serieus door wilde lezen, inclusief de gegeven antwoorden en dan laten weten wat hij ervan vindt. Hij zegt dat hij het gelezen heeft, beloofd zijn best te gaan doen en morgen gaat hij zelfs via het uitzendbureau beginnen met werk als bijrijder...