Ouderschap & Opvoeding

Onze dochter van twee en een half jaar oud wil heel graag in een 'groot bed' slapen in plaats van haar wiegje. Op zich willen het wiegje best verruilen voor een meisjesbed, maar ik ben er bang voor dat ze 's nachts uit bed klimt en op verkenning gaat, zowel in haar eigen kamer als op de overloop.

Een traphekje is al geplaatst voor het trapgat, maar hoe zorgen we ervoor dat ze ook daadwerkelijk in bed blijft en niet 'op sjouw' gaat? Ze krijgt namelijk met gemak zelf deuren open, en het staat ons aan de ene kant best wel tegen om bijvoorbeeld een grendel op haar slaapkamerdeur te maken. Aan de ene kant denk ik dat ze 'verstandig' genoeg is om te begrijpen dat ze er niet uit mag, maar toch wou ik graag van jullie weten wanneer de overstap is gemaakt van wieg naar ledikant en hoe jullie het aangepakt hebben?

Helaas zal onze dochter enig kind blijven. Wat kan ik doen om te zorgen dat ze hier geen, of zo min mogelijk last van krijgt. Ze wordt volgende week 2 jaar. Mijn hart breekt als ik kinderen zie met broertjes of zusjes. Ik wil niet dat ze later 'alleen' is.

Mijn zoon (6) is cognitief sterk, maar sociaal wordt hij onhandig genoemd op school en ik snap het wel. Hij kan ontzettend slecht zijn gevoel omzetten in woorden. Als hij boos wordt of overenthousiast wordt hij snel fysiek actief (slaan, boksbewegingen, lompe armbewegingen) en hij gaat dan tandeknarsen. Als hij verdrietig wordt wordt hij boos en straalt hij al gauw iets uit van machteloosheid. Klinkt allemaal misschien wat freaky-er dan het is, maar ik omschrijf het even erg uitgebreid.
Als hij wordt aangesproken op zijn gedrag, bijvoorbeeld als hij geslagen heeft in zijn boosheid, klapt hij volledig dicht. Hij kan dan alleen nog maar brutaal doen, maar verder weet hij geen ene houding aan te nemen. Je ziet dat hij uit zijn gevoel wilt. Hij geeft duidelijk aan dat zelf te willen doen en neemt niets van anderen aan op zo'n moment. Maar tegelijkertijd worstelt hij zo erg dat hij er ook niet uitkomt. Het slijt uiteindelijk, maar het is niet leuk voor hem.
Nu ik het omschrijf vind ik het overigens eerder emotioneel onhandig, maar je kunt je voorstellen dat dat zo zijn weerslag heeft in zijn sociale verkeer.
Hier misschien wat gerichtere vragen:
Hoe ga ik het beste om met een kind dat onhandig is in het omgaan met zijn emoties?
Hoe ga je met een kind om dat worstelt, maar niets aanneemt van je.
Hoe help je een kind die niet geholpen wilt worden?
Hoe help je een kind dat het verschrikkelijk vindt om aangesproken te worden op zijn gedrag?

Welke ruzie's moet je echt scheiden van ze?

Gaat om kinderen van 10 plus