Welke opvoeding is het best voor een kind dat sociaal onhandig is?

Mijn zoon (6) is cognitief sterk, maar sociaal wordt hij onhandig genoemd op school en ik snap het wel. Hij kan ontzettend slecht zijn gevoel omzetten in woorden. Als hij boos wordt of overenthousiast wordt hij snel fysiek actief (slaan, boksbewegingen, lompe armbewegingen) en hij gaat dan tandeknarsen. Als hij verdrietig wordt wordt hij boos en straalt hij al gauw iets uit van machteloosheid. Klinkt allemaal misschien wat freaky-er dan het is, maar ik omschrijf het even erg uitgebreid.
Als hij wordt aangesproken op zijn gedrag, bijvoorbeeld als hij geslagen heeft in zijn boosheid, klapt hij volledig dicht. Hij kan dan alleen nog maar brutaal doen, maar verder weet hij geen ene houding aan te nemen. Je ziet dat hij uit zijn gevoel wilt. Hij geeft duidelijk aan dat zelf te willen doen en neemt niets van anderen aan op zo'n moment. Maar tegelijkertijd worstelt hij zo erg dat hij er ook niet uitkomt. Het slijt uiteindelijk, maar het is niet leuk voor hem.
Nu ik het omschrijf vind ik het overigens eerder emotioneel onhandig, maar je kunt je voorstellen dat dat zo zijn weerslag heeft in zijn sociale verkeer.
Hier misschien wat gerichtere vragen:
Hoe ga ik het beste om met een kind dat onhandig is in het omgaan met zijn emoties?
Hoe ga je met een kind om dat worstelt, maar niets aanneemt van je.
Hoe help je een kind die niet geholpen wilt worden?
Hoe help je een kind dat het verschrikkelijk vindt om aangesproken te worden op zijn gedrag?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Een lastig probleem voor jou, maar zeker ook voor je zoon. Het grote pluspunten in je verhaal is dat je zoon cognitief sterk is. Dit maakt dat hij (uiteindelijk) zijn probleem kan begrijpen er er mee kan leren omgaan. Toon in ieder geval begrip voor je zoon; zeg dat je snapt dat hij boos is maar dat hij toch echt beter kan proberen om zijn boosheid onder worden te brengen. Voor zijn boosheid heeft hij wel een 'uitlaatklep'. Een boksbal kan daarvoor een oplossing bieden of een kussen waar hij tegenaan kan beuken. Help hem op een moment dat hij niet boos is om zijn 'probleem'ook met de leerkracht te bespreken en probeer om ook op school iets te bedenken waardoor je zoon zijn frustratie kwijt kan of de mogelijkheid krijgt om even een time-out te nemen. Voor jou is het de kunst om hem de oplossingen niet aan te reiken, maar om ze te bespreken en samen met hem tot een oplossing te komen. Probeer hem bijvoorbeeld zelf te laten bedenken dat hij zijn boosheid best mag uiten door te slaan, maar op iets dat geen kwaad kan. Kennelijk wil hij graag zelf grip op de situatie houden en kan slecht tegen autoriteit. Het zal 'probleem' zal heus niet van vandaag op morgen opgelost zijn, maar als jullie er aan werken, leert hij op den duur wel met de situatie omgaan. Wat echt heel belangrijk is, is dat je echt naar hem luistert, laat zien dat je er voor hem bent en hem graag wilt helpen om samen tot een oplossing te komen. Geef je zoon ook zelfvertrouwen door hem vaak complimenten te maken als hij het goed doet. Succes!

Bronnen:
pedagogische werkervaring

Ik denk dat ie ADHD heeft, laat zo'n test doen. Blijkt daaruit dat ie het heeft, kun je pilletjes daarvoor krijgen. Toegevoegd na 5 minuten: Je kan het best naar een psycholoog gaan, die kunnen zulke kinderen erg goed helpen, zulke mensen weten ook goed wat er aan te doen is. Toegevoegd na 6 minuten: Het kan ook zijn dat hij op school sociale problemen heeft, daardoor kan dit ook komen. Toegevoegd na 9 minuten: Zorg dat het kind een motivatie heeft, bijvoorbeeld: als je dit een maand goed doet krijg je een beloning.

Ik zou zeggen, ga naar de huisarts toe en bespreek dit met hem/haar. Misschien dat je zoontje hulp kan krijgen zodat hij zijn emoties kan uiten. ook is het misschien goed voor hem om een muziekinstrument te bespelen om via deze weg zijn emoties te uiten. Daarnaast is het ook goed dat je hem vertrouwt en duidelijk maakt dat huilen of lachen niet erg is.

Ken je het boek 'Sociaal Onhandig'? Dit geeft heel veel goede tips voor de opvoeding van kinderen met een extra gebruiksaanwijzing. Het is specifiek geschreven voor ouders met een kind met PDD-NOS of ADHD, wat in het geval van jouw zoontje waarschijnlijk een voorbarige conclusie is. Maar ook als ouder van een kind dat 'niet zo voor de hand liggend' reageert' kun je er heel veel aan hebben. Leen het eens bij de biep.

Bronnen:
http://www.bol.com/nl/p/nederlandse-boeken...

Ik heb gehoord dat er in verschillende plaatsen filosofie voor kinderen wordt gegeven. Misschien is zoiets goed voor hem, dat hij zijn gedachten leert verwoorden. De kinderen die het doen vinden het doorgaans heel leuk

Kanjertraining. Heeft een van mijn kleinkinderen ook gedaan en het heeft heel goed gewerkt. Voor kinderen die sociaal onvaardig zijn, zich terugtrekken, slecht vriendschap kunnen sluiten of juist grensoverschrijdend en opdringerig zijn, is er de Kanjertraining van psycholoog en leerkracht Gerard Weide. De methode pakt sociaal-emotionele problemen van kinderen aan en confronteert ook ouders met hun gedrag en opvoedingsstijl. Wordt in heel veel plaatsen in Nederland gegeven. http://www.kanjertraining.nl/ Altijd beter dan pilletjes.

Bronnen:
http://www.jmouders.nl/Nieuwsartikelpagina...

Er bestaan therapieen voor, waar hij kan oefenen met gewenst sociaal gedrag in groepen. Via de GGZ waarschijnlijk te bereiken. Maar dat wil hij niet. Een andere mogelijkheid is, dat hij leest over mensen met dezelfde problemen. B.v. een boek als De Avonden van Gerard Reve, het is nu oud natuurlijk, maar gaat in feite ook over een sociaal onhandige puber. Ivoren wachters van Vestdijk ook. Zo zijn er waarschijnlijk meer boeken, misschien ook eigentijdse. Ik zou niet weten hoe je daarachter moet komen. Je zou eens met een goede boekhandelaar kunnen praten. Er is een uitgeverij met veel boeken over pubers met problemen, sociale problemen. De naam wil me niet te binnen schieten. Men noemt dat ook wel eens bibliotherapie. Uiteindelijk hoeft het socialiseringsproces niet geheel door ouders afgewerkt te worden. Als advies naar jouzelf zou ik zeggen, bewaak je eigen grenzen, vriendelijk en met liefde, leg wel uit waarom je iets niet prettig vindt. Hij zal met zijn cognitie veel van zijn problemen moeten overwinnen.

Ik denk dat om te beginnen je je zoontje, na een dergelijk voorval héél rustig moet benaderen. En dan gewoon vragen stellen. En dan vragen die betrekking hebben op het voorgevallene inclusief vragen over hoe de 'tegenpartij' het gebeurde kan hebben ervaren. Laat 'm meedenken met de 'andere' partij.

Er bestaan sociale vaardigheidstrainingen. Misschien is hij nog wat jong daar voor. Verder vind ik de Gordon-methode een goede manier om te communiceren met je kind en zo kan je hem ook goed leren uiten van zijn gevoel en beleving. Dit is echt een aanrader!!!! Mijn kind heeft een taalstoornis, ook iets waardoor je soms niet handig communiceert. Er zijn speciale kaarten te verkrijgen over emoties en gebeurtenissen. Die kan een rt-juf of een ouder met het kind bespreken. Mijn kind heeft er veel aan gehad. Verder helpt het als je een goed voorbeeld hebt. Zekere, sociaalvaardige ouders hebben is voor een kind een pre. Voorleven is heel belangrijk. Veel sterkte ermee Toegevoegd na 6 minuten: Eigenlijk herken ik toch wel een hoop van wat je verteld. Ik weet niet of het mogelijk is om prive te mailen?? Zorg dat je jezelf goed informeert voor je dingen kapot maakt ipv heel. Toegevoegd na 21 minuten: Ik ben er inmiddels achter dat je prive kunt mailen. Dus als je dat wil vind ik dat geen probleem.

Mss eens (gezamenlijk) naar een haptotherapeut?

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100