Ouderschap & Opvoeding

Mijn vriendje van mij heeft adhd en is waarschijnlijk autistisch. Hij krijgt thuis de hele tijd te horen dat hij rustig moet zijn en er word totaal geen rekening met hem gehouden. Ook is hij nogal snel boos en daar kan hij zelf ook niet veel aan doen. Hij krijgt op dat moment alleen maar negatieve commentaar dat hij niet zo boos moet doen en niet met de deuren mag slaan. Op het moment dat hij boos word, gaat hij uit zichzelf weg en zegt niks meer, maar slaat ondertussen wel met de deuren e.d. Ze vragen ook nooit aan hem waarom hij boos of verdrietig is en doen na die tijd gewoon alsof er niks gebeurt is.

Mijn ouders hebben al meerdere keren mij de domste thuis genoemd (dommer dan mijn broer en zusje) tegenover visite. Terwijl ik naar mijn weten niet dom ben: ik doe op dit moment vwo eindexamen en heb alleen maar ruime voldoendes staan.
Telkens als ze me weer de domste noemen, begin ik weer te twijfelen over mijn IQ en verlies ik alle motivatie om ook maar iets te doen voor bijvoorbeeld examens leren. Daarom zou ik graag tegen ze willen zeggen wat voor effect het op me heeft. Maar telkens als ik eraan denk begin ik te huilen, dus dan zeg ik maar niks om het huilen tegen te gaan.
Dat huilen komt denk ik meerendeels omdat ik het oneerlijk vind. Ik doe net zoals mijn broer en zusje vwo en ja... aan mijn broers IQ kan ik niet tippen. Hij hoefde niet eens te leren. Maar ik haalde hogere cijfers dan mijn zusje nu. Dan zeggen mijn ouders: ' Maar zij doet topsport, zij heeft geen tijd'. Daarbij vergeten ze dat ik op haar leeftijd evenveel uren kwijt was aan buitenschoolse activiteiten als zij nu.
Weet iemand misschien wat ik moet doen om dit op te lossen? Want ik weet het zo echt niet meer :x

Dus. Wanneer is wettelijk vast gelegt dat je voor je kinderen uit je huwelijk moest gaan betalen?