Hoe kun je iemand steunen die zwanger is van een gehandicapt kind?

Mijn broer belde net. Zijn vrouw is zwanger van een gehandicapt kindje. Ik vind het heel erg voor ze. Heb dit ook gezegd. Een zwangerschap en geboorte zou heel fijn moeten zijn maar word nu overschaduwd door dit nieuws. Hoe kan ik hier het best mee omgaan? Wat zouden ze het meest waarderen. Veel over de handicap praten of de nadruk op de zwangerschap op zich? Iemand misschien ervaring hiermee om te gaan?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het er niet over hebben. Gewoon, alsof ze normaal zwanger is. Als ze behoefte er over te praten, komen ze er mee. Het is ook afhankelijk van hoe close je met hun bent, maar meestal zijn dit erg prive aangelegenheden

Toen mijn vriendin een kleindochter kreeg met het syndroom van Down was iedereen natuurlijk erg geschrokken, omdat ze het niet vantevoren wisten. Inmiddels hebben ze het allemaal geaccepteerd en zien het kind, nu 3 maanden, als een kind met een cadeautje. Ze had niet beter terecht kunnen komen, omdat iedereen zielsveel van haar houdt. Probeer in die geest te denken als je je broer en zijn vrouw weer spreekt. Gefeliciteerd met je a.s. tantefunctie en sterkte.

Vraag het je broer en zijn vrouw. Zij weten wat hun behoefte zijn. Laat weten dat je er bent. Willen ze er over praten, neem dan de tijd om te luisteren. Niet met duizend ervaringen van anderen aankomen. Ze willen gehoord worden en erkenning krijgen. Willen ze niet praten, stuur dan afentoe een kaartje zodat ze weten dat je aan hen denkt. Ligt natuurlijk ook af van hoe je relatie is met hen. Sommige mensen hebben aan twee mensen die ze vertrouwen genoeg en anderen praten het liefst met de hele wereld erover. Voel je niet gepasseerd, respecteer hun wensen en dan ben je er al meer voor ze dan dat je theorien op hen toepast. Toegevoegd na 1 minuut: PS Veel sterkte ook voor jou! zo'n bericht is niet gemakkelijk. Daar wil ik niet aan voorbij gaan.

Je broer heeft je gebeld. Er is dus openheid en ruimte het onderwerp aan te snijden. Het is zo dat je broer en schoonzus een verdrietige tijding te verwerken hebben. Zij zullen door een rouwproces heen moeten. Het helpt vast en zeker als dierbare mensen uit hun omgeving meeleven , anders was je niet gebeld. Vaak hoef je niet veel te zeggen. Als je het goede maar zegt. Bijvoorbeeld dat je het rot voor ze vindt dat ze met zo'n zwaar feit zijn geconfronteerd. Het hangt er ook vanaf hoe je zelf tegenover gehandicapte mensen staat, hoeveel jij voor de a.s. ouders kunt betekenen. Het is bepaald niet zo dat het leven van een gehandicapte alleen maar kommer en kwel is. En als je bedenkt dat ook een gehandicapt leven heel zinvol en met veel plezier kan verlopen, kun je , na de 1e verwerking, je toch op een positieve manier op de komst voorbereiden van het kindje. Want laten we eerlijk zijn, dit kindje heeft net zoveel recht als elk ander kindje om in vreugde en liefde ontvangen te worden. Als je zelf weinig te maken hebt gehad met handicaps, is dat misschien lastig voor te stellen. Voor mij was een gebeurtenis die mijn dochter vertelde, een belangrijke les voor wat betreft waarde in een mensenleven: Ze besteedde jarenlang een week van haar vakantie aan het begeleiden van een zomerkamp voor zwaar gehandicapte kinderen. Enkele achtereenvolgende jaren had ze de zorg voor een jongen die een zeer ernstige spierziekte had. Hij was erg extreem klein, teer en in alles afhankelijk. Zou ook waarschijnlijk de 20 jaar niet halen. Hij was zeer intelligent en in een serieus gesprek heeft dochter hem gevraagd, of hij het beter had gevonden dat zijn ouders hem niet geboren hadden laten worden. Of hij zijn leven alle moeite, zorg , pijn en last waard vond. Hij zei toen dat alleen die zomerkampen zijn leven de moeite al waard maakten. En dat hij diep gelukkig werd van dit soort gesprekken met mensen die hem benaderden als een volwaardig iemand.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100