Oorzaken geen zin in het kraambezoek?

wat kan de oorzaak zijn dat een vrouw niet van 'op kraambezoek gaan' houdt?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Nou... ik ben een vrouw van 50 en ik vind kraambezoek erger dan naar de tandarts gaan... Uit eigen beleving: ik heb helemaal niets met baby's (ook nooit kinderwens gehad), kan niet tegen babygehuil/gekrijs, wil ze absoluut niet in m'n handen geduwd krijgen, heb helemaal geen zin in gedetailleerde bevallingsverhalen en (nog erger) bevallingsfoto's... of om te horen dat kleine-Jantje-van-de-buren 's nachts goed doorslaapt, etc. Mijn vrienden weten dit en respecteren (gelukkig) het feit dat ik pas op 'kraamvisite' kom als het kind zelf de deur open kan doen...

Dat kan van alles zijn... misschien heeft ze zelf een baby wens die niet zomaar gerealiseerd kan worden of houdt ze juist helemaal niet van babies...

Misschien heeft ze zelf een miskraam achter de rug en dan kan op kraambezoek gaan erg emotioneel zijn. Of ze kan zelf geen kinderen krijgen en dan is het ook erg moeilijk. Of ze heeft een hekel aan het gekrijs van babies, ook dat bestaat. Of ze vindt het onder de noemer plichtplegingen vallen. Als je het graag wilt weten raad ik je aan het gewoon te vragen als het om een bepaalde vrouw gaat. Zo niet, dan moet je het doen met de antwoorden die hier worden gegeven.

Misschien heeft ze geen zin in de eindeloze gesprekken over baby's.

Misschien wordt ze een beetje melig van al dat 'jonge geluk' of confronteert kraambezoek haar iets te direct met keuzes die ze nog niet (bewust) wil maken. Of misschien heeft ze gewoon een hekel aan kleine hulpeloze baby's.

Dat had ik vroeger ook. Ik ben een vrouw en vond kraambezoeken vreselijk omdat ik altijd zo'n baby op schoot kreeg en daar had ik niks mee. Mensen vinden dat gek, niet gezond en ongewoon. Of je wilt of niet je moet zo'n baby leuk vinden. Gelukkig gaat dat nu goed en heb ik er geen hekel meer aan.

Ik had er echt een t*****hekel aan in de eerste pakweg twee, drie jaar dat mijn eigen kinderen zijn geboren. (In totaal wel een jaar of zeven dus, want er zat 4 jaar tussen). Die waren beide een week of 9 te vroeg, waardoor je zelf dus echt helemáál geen kraamvisite krijgt, - dus waarom zou jij wel bij een ander komen ? - en het heeft echt heel, heel erg lang geduurd voordat ik een 'normale' baby weer leuk, mooi , klein of schattig begon te vinden. Moddervette gedrochten vond ik het allemaal maar. En zo slap als een vaatdoek, vergelijken bij mijn sterke (overstrekte) kindjes. Trouwens, als je op kraamvisite komt met een veel oudere baby die beduidend KLEINER is dan de pasgeborene, (Jip woog zes pond, een normaal geboortegewicht, toen ze een half jaar was) vinden mensen dat op een of andere manier ook niet leuk. Ik weet van veel meer moeders van ex-couveuse kinderen, zieke kinderen of overleden kinderen maar ook van vrouwen die helemaal geen kinderen kunnen krijgen, dat ze niet staan te juichen als ze op kraamvisite ' moeten' . In de wereld waarin de roze wolk al snel grijs blijkt is het niet op kraamvisite gaan geen bijzonderheid. En ongetwijfeld zijn er meer redenen, maar dit zijn er een paar. Toegevoegd na 2 minuten: (En hoewel ik het nog altijd niet laat merken, vind ik het de zorgeloze vanzelfsprekendheid waarmee sommigen hun zwangerschap, bevalling en baby aannemen nog altijd stiekem een beetje om te kotsen. Ik snap wel dat ze er niks aan kunnen doen, ze weten niet anders of beter, maar oh, wat jeukt het op plekken waar je niet bij kan.)

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100