Hoe vertel je tegen een jong kind dat een dierbare is overleden?

Een jong kind tussen 6-10 jaar.

Toegevoegd na 9 minuten:
Of binnenkort gaat overlijden.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

zoals het is. Je kunt ze tegelijk leren dat het de kringloop van het leven is, en dat de enige zekerheid die je hebt in het leven, bestaat uit weten dat je uiteindelijk doodgaat. Toegevoegd na 1 minuut: toch een kleine uitleg: kinderen kunnen het al begrijpen. Maar ze zijn er niet bang voor, als je ze gewoon de waarheid vertelt. De angsten van een kind bestaan uit de angsten van zijn omgeving. Toegevoegd na 8 minuten: ook na je toevoeging, precies zoals hierboven.

Ge woon eerlijk vertellen. Het is waar de waarheid zonder liefde is hard, maar een leugen is erger. De vragen die bij je kind opkomen beantwoorden want dit hoort bij het leven. Maak het ook niet dramatischer, behandel het gewoon, zoals het is. Misschien iets te zakelijk maar het is wel duidelijk.

Vooraf weten of het kind op de hoogte is, van het feit dat iemand misschien al ziek was. Zo ja, kun je daarop insteken en weet je dat het kind al enigszins voorbereid kan zijn op overlijden. De verteller moet (het liefst) iemand zijn, die een goede, warme band met het kind heeft. Wanneer het een volkomen verrassing zal zijn: zorg (waar mogelijk) dat de relatie tussen het kind en de boodschapper warm en close is. Liefst een ouder / verzorger, een juf, meester , tante, oma, opa buurvrouw of in elk geval iemand die het kind goed kent en op kan vangen. Neem het kind apart (maar niet te opvallend). Als je dit soort dingen tussen neus en lippen vertelt, kan het de indruk wekken dat het niet zo belangrijk is. Vertel meteen dat er iets heel ergs gebeurd is, waarvan hij/zij misschien erg gaat schrikken . Als het niet de vader, moeder, broer of zus betreft, zeg dat dan ook meteen. ( met je ouders, broer of zus is het gelukkig goed), vooral als het kind eerder een dierbare uit deze belangrijkste kring heeft verloren! Vertel dan meteen wie er overleden is en in 1e instantie kort waaraan. Geef het kind dan alle gelegenheid te schreeuwen, te huilen, te ontkennen, te vragen.. of hoe het ook maar reageert. Blijf erbij en bied je schoot aan, als dat nodig is. Neem hier alle tijd voor. Confronteer niet, als het kind (gebeurt vaak) tegengestelde reacties geeft. ( " Oh..wat erg" en even daarna: ' maakt me eigenlijk niet uit..we hadden toch veel ruzie.." ) Kinderen hebben meestal nog niet het fatsoensraffiniment van volwassenen en passen derhalve geen censuur toe bij hun wilde en ondoordachte uitspraken. Wat het kind uit, klopt vaak ook. Het is echt gecompliceerd. Toen ik een ouder verloor als jong kind, was ik verscheurd (het was mijn lievelingsouder) maar kon toch roepen: gelukkig hoef ik nu nooit meer ' dit en dat'. helaas was mijn omgeving daar niet begripvol in. Vandaar dat ik het ook noem. Want dit wil ik wel kwijt: het kind vergeet de dingen rondom het sterven ( dus de bekendmaking / belangstelling/ troost van buitenaf nooit en te nimmer. Het is echt heel belangrijk zorgvuldigheid en liefde te betrachten, want hoe zakelijk een reactie van een kind kan overkomen, de dood grijpt zeer diep in zo'n kleine mensen leven.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100