Mag je trots op jezelf zijn als je al meer dan 35 jaar een gelukkig huwelijk hebt?

Daarmee bedoel ik dan of het je eigen verdienste(en die van je partner)is,of is het puur geluk?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Natuurlijk mag je daar trots op zijn, anders zou je je ervoor schamen, dat is namelijk het tegengestelde. Als het het één niet is dan het andere. Dit puur taalkundig gezien hè, maar even zonder dollen: in deze tijd is het al een prestatie hoor. Het betekent dat je kunt geven en nemen en de meeste nemen het liefst. Geven is voor hen opgeven. Een relatie is elke dag weer werken om het in stand te houden. De juiste partner, dus iemand die je door en door kent, maakt het iets makkelijker. Maar ieder mens is een individu en heeft vaak een ander karakter en hierdoor ook vaak een andere mening of aanpak. Om dit op één lijn te krijgen is een kwestie van werken, van geven en nemen en soms een compromis sluiten. Dat jullie dit al 35 jaar lukt is en felicitatie waard en daarom;"van harte gefeliciteerd"! Het is jullie beider verdienste, natuurlijk, dat staat buiten kijf. Als je van elkaar houdt dan lijkt het geen werken, dan vul je elkaar automatisch aan. Dan respecteer je elkaar en met wederzijds respect kan je problemen ook makkelijker oplossen. Dit is denk ik het allerbelangrijkste waaraan je je goed huwelijk te danken hebt. Allerdings is het ook een kwestie van geluk, want zonder geluk vaart niemand wel en wanneer er een ramp of ongeluk gebeurt, of zelfs een ziekte ls dementie,waarbij een van jullie twee, zonder er iets aan te kunnen doen, een heel ander persoon wordt, kan het zo`n haat opwekken tegenover diegene, dat je geen gelukkig huwelijk meer hebt. Dus je hebt geluk dat dit niet gebeurt is. Samengevat: Dat jullie nog steeds een goed huwelijk hebben na 35 jaar, is jullie beider verdienste en een behoorlijke portie geluk.

Natuurlijk is dat geen geluk, het gaat er om hoe hard en hoe graag je aan je relatie wilt werken.

Allebei, je hebt de goede partner getroffen en je werkt constant aan je relatie. Dus ook eigen verdienste, er zijn mensen die er om het minste of geringste de brui aan geven en dat doe je niet als je de grote of kleine ergenissen kunt uitpraten of misschien wel een beetje kunt accepteren. In mei ben ikzelf 30 jaar getrouwd en ik ben er blij mee. We zijn met samen wonen al 36 jaar samen.

Je mag trots zijn, maar het is geen garantie voor de toekomst. Ook na 36 jaar vinden er nog scheidingen plaats.

Natuurlijk mag je trots zijn op jezelf en op je partner, jullie zullen net als ieder ander koppel best wel het een en ander meegemaakt hebben. Dat wil niet zeggen dat je een relatie altijd zelf in de hand hebt, scheiden is soms een betere oplossing. Er wordt wel vaak gezegt dat mensen snel en makkelijk uit elkaar gaan, maar dat vind ik wel kort door de bocht. Ik denk dat de meeste mensen toch een gevoel van falen hebben, bij een scheiding, daar ben je immers niet voor getrouwd. Maar in jouw geval, alle reden voor een trots gevoel!

Nee, dat is de duivel verzoeken...

Voor een gelukkig huwelijk wel, huwelijken blijven niet gelukkig zonder enige inspanning. Zonder die toevoeging (dat het huwelijk gelukkig is) zie ik geen reden om trots te zijn, geen scheiding aanvragen is op zichzelf geen verdienste.

als het goed is is het geluk (ip de manier van gelukkig zijn) en een stukje verdienste omdat je elkaar samen gelukkig maakt. anders had je 32 jaar eerder al weg moeten gaan :D

Ja daar mag je heel trots op zijn, maar niet alleen op jezelf maar ook op je partner.

nee het is geen geluk het is geven en nemen en niet alleen op de slechte eigenschappen van je partner zitten te spitten je moet het goede waarderen dan kun je het slechte eerder vergeten en vergeven

Jullie mogen SAMEN trots zijn want jullie hebben dat SAMEN voorelkaar gekregen. Gefeliciteerd met het jubileum en ik hoop dat er nog veel gelukkige jaren bij komen.

Het is een combinatie van die twee: Het is geluk dat je zo'n partner hebt gevonden, maar je hebt het toch heel lang bij elkaar gehouden en er zijn blijkbaar geen doorslaggevende ruzies geweest. Dus het is een combi van de goede partner vinden en het bij elkaar houden; ik zou zeker trots op mezelf zijn!

wat ooit normaal was moet je nu trots op zijn... apart verhaal. misschien moeten sommigen mensen die scheiden om redenen buiten ontrouw of mishandeling zich wel schamen.

Op zich is het al een geluk,als je als jong, onervaren persoon een partner kiest,die bij je past. Daarbij is het van beide kanten hard werken geblazen,om het huwelijk in stand te houden en harmonieus te laten verlopen! Er kunnen veel struikelblokken op je weg komen,waardoor je uit elkaar kunt groeien,zoals b.v het overlijden van een kind. Ook is het af en toe noodzakelijk jezelf weg te cijferen en daardoor de relatie te behouden. Maar al met al mag je idd trots zijn,als je al zo veel jaren een relatie goed in stand kunt houden! Mijn dame en mij lukt dat nu al meer dan 50 jaar.

Voel je je trots? DAN MAG HET !!!

Als het echt een goed huwelijk is wel. Maar dat is geen verdienste dat moet van zelf gaan.

Ik vindt dat je heel trots op je zelf kunt zijn met een goed huwelijk en ik het is absoluut je eigen verdiensten of iets wel of niet slaagt. Heel veel geluk nog samen.

Volgens mij inzet van beide enerzijds en geluk dat jullie zo goed bij elkaar zijn blijven passen en nietuit elkaar zijn gegroeid. Dit geeft blijk van een volledige en volwassen ontwikkeling. Meestal een resultaat van een goed en warm nest, zeg maar het goede voorbeeld. Of trots het goede woord is kan ik niet met zekerheid zeggen, maar misschien trots op de ouders die van jullie twee, mmoie mensen hebben genaakt waardoor acceptatie, vertrouwen, vergevingsgezindheid etc. een deel van jullie is geworden en wat voorbeelden zijn van vaardigheden die bij he instandhouden van een kangdurige relatie onontbeerlijk zijn. Ik zou waarschijnlijk gelukkig zijn met zo`n goede partner.

Jazeker mag dat! Puur geluk?, ik denk het niet.

Als je al 35 jaar getrouwd bent en nog steeds gelukkig met elkaar is dat in ieder geval te danken aan jullie beiden. Er zijn altijd situaties die minder gelukkig zijn en als je daar samen door komt en dat zo lang al doet, mag je natuurlijk trots op jezelf zijn. Het huwelijk is geven en ontvangen en als dat al 35 jaar zo goed gaat dat je kunt zeggen "Ik ben gelukkig in mijn huwelijk" dan doe je beiden iets heel goed. Geniet ervan en zorg dat wat je met en voor elkaar doet niet vanzelfsprekend is maar iets waar je dankbaar voor bent.

Het ligt er aan... ik ken mensen die houden het heel lang me elkaar vol omdat ze ieder een eigen leven leiden. Tsja... waar moet je dan trots op zijn? Bovendien... trots. Ik denk dat het altijd een cadeau blijft als de liefde de basis is en je daarom bij elkaar bent. In deze maakbare samenleving kun je dit niet maken.

Ja! Daar mee moet je blij mee zijn maar niet altijd...

Dat heb je deels aan je zelf te danken, deels aan je partner, deel geluk bij de start dat je de juiste gekozen hebt, maar volgens mij vooral aan aan het constant blijven werken en bijsturen van je relatie en dat gebeurt in de meeste gevallen (bij ons toch) door een heel heldere en open communicatie! Na een serieuze dip een 6tal jaren geleden zijn niet alleen alle plooien gladgestreken, maar is de relatie steviger dan ooit te voren... (23 jaar samen, 17 gehuwd)

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100