Als je partner ernstig ziek is , mag je er dan een vriend op na houden ?

als hij b.v dement of half verlamd is , als er dus geen gelijkwaardige relatie is

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Zoals ik al in eerdere antwoorden heb vermeld, heb ik een partner die absoluut ernstig ziek is, ik, of beter wij weten dat zulks nooit meer goed komt. De verhouding die ik met mijn vrouw heb ligt op dit moment na een hele langdurige periode op een dermate klinisch vlak dat van enigerlei ´liefdesrelatie´ en de daarbij behorende consummatie geen sprake meer kan zijn. Dat is op zich best wel slikken dat diegene waar je ontzettend veel van houdt een positie inneemt die inherent is aan de zorg die ze nodig heeft. Als je net als ik iemand dagelijks moet wassen, verzorgen, op de po- stoel, billen vegen, bloed wegwassen, kots ruimen en andere veelvoorkomende klusjes, dan vervagen de seksuele aspecten binnen de relatie drastisch. Maar! ook ik heb gevoelens en behoeften als gezonde man, toch ben ik nooit aan een verhouding begonnen en moet er zelfs niet aan denken. Dat zie ik als vreemdgaan, tenslotte bestaat een relatie uit een geestelijke en lichamelijke verbondenheid. Valt één van de twee weg geeft dat mijns inziens mij geen recht om mijn behoeften elders te zoeken, te meer daar zij op geestelijk vlak nog boven gemiddeld functioneert. Zij, staat daar op een andere manier tegenover, vaak heeft zij gedurende de ziekteperiode mij een kans gegeven om onze relatie te beëindigen, of zelfs een carte blanche gegeven om mijn behoeften elders te zoeken. Onze kinderen zouden zulks absoluut niet begrijpen ook al zijn ze 16 en 19 jaar, zij zien ons nog steeds als een stabiel blok in hun leven, met die wetenschap dat hun moeder waarschijnlijk niet heel lang meer heeft, ze zouden dat zien als verraad als ik wél ergens anders mijn behoeften zou halen. Ik zou dus geen bevrediging hebben van mijn behoeften met de wetenschap in mijn achterhoofd dat die daad, of die relatie, aan mijn vrouw toebehoord, ik heb tenslotte in het begin van mijn relatie met haar gekozen in voor- en tegenspoed in ziekte en gezondheid en in rijkdom en armoede. Daar gaat 15 minuten heen en weer bewegen voor 10 seconden jeuk in mijn kop, niks aan veranderen. Ik kan me trouwens wel voorstellen dat mensen die stap wel nemen, en dat zou alleen kunnen als alles in ongelooflijk goed overleg gaat. Ik kijk in de ogen van mijn partner en hoe goed ze het ook zou kunnen verbergen, ik zou altijd haar verdriet lezen.

Alleen in overleg en goede sfeer met je partner.

Als je dat met elkaar bespreekt en je komt er samen uit, dan is er toch geen probleem lijkt mij? Als je het stiekem zou doen, zou het wel laf zijn t.o. je partner.

Ja waarom niet, ik ken een jong iemand waarvan de vrouw op 23-jarige leeftijd naar een verpleeg tehuis moest, de vrouw zelf wist dat ze nooit meer beter werd en heeft het hem zelf aangeraden. Ze heeft daar nog 12 jr. geleefd en hij ging om de dag op bezoek en had af en toe een vriendin. De enige die het hem kwalijk hebben genomen was zijn schoonfamilie, die hebben nooit meer met hem gesproken.

Ja natuurlijk mag dat. Er is niemand die dat kan verbieden. En als het in overleg gaat (hoewel er met een dement iemand weinig te overleggen valt) en iedereen er vrede mee heeft, zou ik niet weten wat er tegen zou kunnen zijn.

jawel. dat mag. gezellig

Van wie zou het niet mogen dan? Het is aan jou zelf of je daarvoor kiest of niet... Wanneer je heel veel van je partner houdt, en het het altijd goed met elkaar hebt gehad, lijkt het met waardeloos om voor je sexuele genoegens een ander te nemen wanneer je vriend ernstig ziek wordt... Maar dat is MIJN mening. Jij bent zelf de enige die (letterlijk) met je hart en je ziel die overweging kunt maken...

Juist niet, dan heeft je partner jou juist meer nodig dan anders... Ik geloof niet dat daardoor je relatie ongelijkwaardig is en als er ongelijkheid is, dan was jij die niet ziek bent de mindere...

Wat jij en je partner in goed overleg met elkaar vinden dat toelaatbaar is, is voor jullie toelaatbaar. Dat gaat verder niemand wat aan...

het huwelijk is niet meer wat het geweest is, het is nu een soort gezzeligheidscontract waarin eenzijdig besloten kan worden dat het niet meer gezzelig is en walla: scheiden, of zoals je in dit voorbeeld schetst "one on the side" wil niks aan de zwaarte van de situatie afdoen maar betekenis inflatie is deze van toepassing.

Ja tuurlijk schrijf dan meteen een boek die je daarna laat verfilmen, net als Kluun! Absurd, beloont worden voor je slechte daden. Toegevoegd na 29 seconden: Maak dan gewoon een eind aan je relatie!

In overleg is alles mogelijk. er zijn zelfs stellen waarvan de partner niet ernstig ziek is ,en die er een vriend of vriendin op na houden. En dit met medeweten van de partner.

Voor je partner is het aan de ene kant niet eerlijk, maar ik snap het wel omdat je niet meer alles met je partner kunt ondernemen en vaak is het somber thuis dan. Ik vind dat het wel mag.

In mijn opinie wel! Ik zou er geen moeite mee hebben als ik verlamd was en mijn dame had nog behoefte aan een virielere partner. Als je dement bent,lijkt het me überhaupt geen punt,vooral als je partner je in het verpleeghuis komt opzoeken en je stelt haar je"vriendin"voor.

Als hij dement is valt het moeilijk te bespreken, lijkt mij. Bovendien denk ik dat je juist zo iemand daar erg veel pijn mee kan doen wanneer je het bespreekt. Misschien zal hij zich niet meer waardig genoeg voelen voor jou! Maar het is wel de meest eerlijke weg. Ik denk dat je bij je geweten te rade moet gaan of het wel of niet mag.

Ik vind het een lastige, maar ook een dappere vraag. Ik vind dement en half verlamd wel een groot verschil. En dan ben ik ervan uitgegaan dat degene die half verlamd is, geestelijk goed in orde is. Als je partner dement is of een andere ziekte heeft waardoor hij of zij niet meer weet wat er om hem heen gebeurd kun je dit natuurlijk niet overleggen. Als dit ziekteproces jaren duurt vind ik wel dat het mag. Dit lijkt misschien niet zo menselijk van mij, maar als ik zelf de zieke in kwestie zou zijn, zou ik ook willen dat mijn partner toch nog enigszins van het leven kon genieten, zonder de lasten en de zorg voor mij. Maar als je partner geestelijk goed in orde is vind ik wel dat je dit moet overleggen, wat me trouwens erg lastig lijkt hoor.

Mijn eigen ervaring is dat je in een periode van ziekte juist erg naar elkaar toegroeit, onze relatie werd alleen maar sterker en waardevoller. Het is nooit bij me opgekomen om 'iets' anders te gaan zoeken. Maar ik kan me wel voorstellen dat je juist uit elkaar groeit door de ziekte van een partner, maar dan lijkt het me meer een oplossing om de relatie te beëindigen, dat lijkt me niet moeilijker dan er een ander 'op na te houden'. Je kan dan je relatie voortzetten op een andere manier, waarbij je de vrijheid hebt om ook andere te ontmoeten.

Ja...het mag wel. Mijn ervaring is dat wel lastig kan zijn. Niet alleen emotioneel, maar ook simpelweg qua tijd. Het combineren van tijd en aandacht voor de zieke parter met de tijd en aandacht die de (nieuwe) vriend verlangt, vergt wel heel veel.

Bekijk deze twee films: Lady Chatterly's Lover - Vrouw van de verlamde Lord Chatterly hervindt haar vrouwelijkheid en gevoelsleven met de tuinman op het landgoed. Zie http://nl.wikipedia.org/wiki/Lady_Chatterley's_Lover voor de psychologische achtergronden van deze situatie. Breaking the Waves - Jan en Bess hebben een prachtige liefdesrelatie . Hij raakt betrokken in een ongeluk, verlamd en ziek en zij voelt zich schuldig over wat hem is overkomen . Zij gaat seksuele relaties aan met anderen met het doel Jan weer wat te laten "voelen ". Hij wil horen wat ze beleeft met andere mannen. Met de achtergrond van een diep religieuze dorpsgemeenschap is dit een zwaarmoedige maar prachtige film. Op de schotse hooglanden verfilmd. Je zult zien dat de vraag of het mag niet eenduidig kan worden gegeven .

Ja natuurlijk. Je hoeft het niet bij 1 vriendje te houden. Wanneer je jeZelf niet afkeurt, zal niemand anders dat voor je hoeven doen.

Als men dat niet eerlijk kan bespreken met zijn/ haar 'ernstig zieke partner', dat mag men zelf weten wat men doet, en met zijn/ haar eigen geweten dealen; Als men dat wél eerlijk kan bespreken met zijn/ haar ‘ernstig zieke’ partner, en die partner zou het begrijpen, en er geen problemen mee hebben, dan zou het van die partner mogen; wanneer 'een buitenstaander' dát, vanuit een soort moraal, dán zou veroordelen, zeggende: "ahhhhhhhhhhhhhh, dat mag niet!", die is voor mij ‘een bemoeial achtige’- bekrompen- en onwetende ziel…

Ik vind van wel . mijn man kan alleen zijn linker hand gebruiken comunicatie is ook niet echt mogelijk door avasie ,maar als ik hem iets vertel begrijpt hij het wel. het is niet echt gemakelijk maar ik ben niet ziek en ook vind ik dat ik recht heb op een leuk leven en ben heel erg dankbaar dat ik dat ik alles kan doen wat ik wil en probeer zo veel mogelijk van het leven te genieten .ik was niet op zoek naar een nieuwe relatie maar het over kwam mij gewoon .ik heb het er wel heel moeilijk mee gehad .ik voelde me schuldig tegen over mijn man . maar ook tegenover me zelf als ik het niet deed dus volgde ik mijn hart .ik heb een hele leuke relatie met mijn vriend en ga heel vaak op bezoek bij mijn man hij was de eerste die het wist dat ik een vriend had dat haalde wel het schuld gevoel een beetje weg . ikzal mijn man nooit in de steek laten

Als je partner nog in staat is om jouw behoeften en gevoelens te begrijpen, zou ik het met hem bespreken. Het ligt er ook aan hoeveel je (nog) van hem houdt. Als jij zijn partner wilt blijven, hem blijven zien, eerlijk naar jezelf wilt zijn, kun je dit bespreken met hem. Is het inderdaad zo dat hij geestelijk niet meer is staat om over dergelijke dingen na te denken (vanwege dementie of psychische stoornis) dan ligt het er nog aan of de situatie van hem nog kan verbeteren (bij dementie meestal niet). Is het uitzichtloos voor hem om beter te worden en kan dit nog heel lang duren, dan is het wel heel veel gevraagd aan jou (of die persoon waarover je het hebt) om je leven verder te gaan zonder het vervullen van je eigen behoeften. Dat is niet alleen de seks maar ook op andere wijze intieme dingen delen, je ei kwijt kunnen, je zorgen delen, samen genieten van het leven etc. Die kant wordt denk ik te vaak ondergesneeuwd doordat het zo erg is voor de "patient". De partner wordt als vanzelfsprekend van verwacht dat hij/zij er gewoon voor de ander is en blijft zoals dat was. Ik wens jou, of degene waar dit over gaat, heel veel liefde, mooie herinneringen aan betere tijden en plezier in de nabije toekomst. Daarnaast kan de liefde en zorg voor de ander ook blijven bestaan. Wat familie of anderen er van vinden is minder relevant. Mensen vinden vaak van alles zonder het echt te willen begrijpen. Je kunt het ook als jouw besluit vertellen aan de familie van hem. Niet om toestemming maar om de reden van jouw keus te vertellen uit liefde voor je vriend (en hun, als je een goede band hebt).

ik vind niet dat je dan een ander moet nemen

Zeker als iemand dement zou zijn, en in bijv een verpleeghuis zit, dan gebeurt het vaak dat de partner door gaat met zijn/haar leven en iemand tegenkomt waar die leuke dingen mee gaat doen en meer. Terwijl hij/zij de zieke partner nog lief heeft en blijft bezoeken.

Van mij wel, daar zijn verder geen normen voor.

Ja waarom niet.

Ja dat lijkt mij geen probleem, zolang je de ander niet verwaarloost en in haar of zijn waarde laat. Hoe je het invult moet je zelf bepalen.

Voor de buiten wereld niet maar als je je eigen hier in kunt "vinden"en er geen scrupules van krijgt staat niemand je in de weg denk ik. Kleine noot... Doe het wel discreet.

Dat kunnen alleen jij en je partner beslissen.

Ligt er aan hoe jij je partner en relatie ziet. Als je partners bent in goede tijden, is het logisch dat je achter je eigen genot aan gaat. Dit is de filosofie achter samenwonen, samen zijn zolang het samen leuk is. Ben je partners in een verbond waarin je beloofd hebt elkaar lief te hebben en trouw te zijn in goede en in slechte tijden, dan zou je je eigen belofte breken als je er een andere intieme relatie op na houdt (ik ga er van uit dat je met vriend geen vriendschap bedoeld). In feite is dit de essentie van het verschil tussen trouwen en samenwonen.

Je hebt van niemand toestemming nodig.Maar mensen met Alzeimer kunnen heel jaloers worden, spaar hierin dan hun gevoelens.

ja dat zou ik wel doen. Kijk als je voor je partner moet zorgen, valt je dat zwaar. Als je er dan nog iemand bij hebt, geeft dat je weer kracht. En zo met die kracht kan je nog beter voor je partner zorgen.

Alles mag wat jij van jezelf mag, maar zelf maak ik verschil tussen terminaal ziek en blijvend ziek. Bij terminaal ziek, zou ik wachten tot die partner is overleden. Bij blijvend ziek zou ik eerst overleggen met mijn zieke partner als ik heel erg nodig een andere vriend wil omdat mijn zieke partner mij niet meer kan bevredigen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100