Ik kan het verleden niet loslaten, hoe verder?

Ik ben al jaren een persoon die alles overdenkt en zich afwachtend heeft opgesteld, op het gebied van school, sport en liefde. ik voel me al enkele jaren eenzaam tot in het extreme toe terwijl ik goed kan sporten, goed kan leren, heb goede vrienden en een familie om me heen heb die alles voor me doet en altijd klaarstaat.

Je zou zeggen dat ik niet mag klagen, maar het spookt al jaren in me hoofd met de keuzes die ik heb gemaakt in het verleden zoals kansen die ik heb gemist, dingen niet heb gedaan, me niet heb blootgegeven etc.
soms ben ik op een verjaardag en is het heel gezellig maar komt ineens dat gevoel van eenzaamheid omhoog en dat moet ik als het ware weg van dat gevoel. Dit doe ik door of me af te sluiten van mijn omgeving of weggaan van de plek waar dit gevoel ontstaat. Sinds korte tijd ben ik heel open geworden over mijn gevoelens en gedachtes naar mijn vrienden en familie toe en heb hier veel over gepraat, maar op de een of andere manier kan ik het verleden niet loslaten en wordt hier langzamerhand gek van. Alles leidt eronder, school, sport, relaties en slapen doe ik amper en ik ben bang dat ik komend schooljaar niet ga halen vanwege dit.

Iemand suggesties of ideeën wat ik kan doen? Alle tips zijn welkom

Groetjes,

Weet jij het antwoord?

/2500

Om je verleden wat los te laten en te voorkomen dat je eenzaamheid in een depressie eindigt zou je bijvoorbeeld mindfulness kunnen proberen. Een vorm van meditatie die je gedachten tot rust brengen. Op internet vind je daar wel veel info over, oa: http://in-balans-met-onrust.blogspot.nl/2010/04/gedachten-loslaten-mindfulness-oefening.html

Velen onder ons kampen met dit euvel en iedereen heeft zo zijn/haar eigen manier om hiermee om te gaan. Persoonlijk heb ik de laatste jaren heel veel baat bij het 'stop'woord LIEFDE én bij de tegengas gevende reactie GLIMLACHEN ;-) Telkens ik mij ervan bewust ben dat mijn gedachten afwijken naar destructieve oorden zeg ik in stilte of luidop LIEFDE. Ik herhaal dan de zin: "Ik wil NU zuivere Liefde voelen voor élk facet van de schepping" En ik blijf die zin herhalen tot ik weer aansluiting krijg met hetgeen mij gelukkig en tevreden stemt. Wanneer ik automatisch begin te Glimlachen weet ik dat ik weer aansluiting heb met het ervaringsveld waarin ik mij het meest comfortabel voel. Wanneer je bewust de mondhoeken optrekt (al dan niet een oprecht hartelijke Glimlach) dan activeer je het soort hormonen die jou/ons aanzetten tot constructief denken en handelen. Van zodra je je goed voelt gaat het Glimlachen spontaan komen. Dit win-win circuit werkt dus efficiënt in beide richtingen. Je kan gaan Glimlachen om via een uniek hormonaal proces het constructief/Liefdevol denken en dito handelen te activeren. Of je kan bewust op het woord/fenomeen Liefde en andere constructieve fenomenen gaan focussen waardoor je een gelijkaardig hormonaal proces op gang brengt dat automatisch het goed gevoel en de Glimlach activeert. Je zal merken dat je in de ene situatie makkelijker in staat bent om via Liefdevolle Gedachten uit ongewenste situaties kan komen en de andere keer via Glimlachen, gekke bekken trekken of door op andere wijze de mondhoeken op te trekken. Van zodra je dit constructief win-win proces 1 week bewust én consequent op gang brengt ga je met zekerheid verbetering van jouw situatie ervaren want daar waar Liefdevolle gedachten actief zijn is geen plaats of tijd meer voor afdwalen naar minder leuke herinneringen/ervaringen. Aanvankelijk ga je toch afwijken maar dat is normaal. Jouw brein dient getraind te worden op constructief denken en dat is in het begin net zo moeilijk als voor een persoon die na een ongeluk weer moet/wil leren lopen. Maak er vanaf nu een gewoonte van om vlak voor het slapengaan met een stralende Glimlach Liefdevolle intenties te uiten naar élk facet van de schepping toe, zo sla je niets of niemand over. Sta ook pas op nadat je gedurende minimum 3 hetzelfde hebt gedaan. Je zal merken dat je deze gewoonte ook gaat herhalen in de loop van de dag omdat jouw brein automatisch opdrachten kopieert. Liefs, Succes en Mega Big Smile van me

Ik hoop dat je het niet erg vindt dat ik openhartig schrijf. Als ik je vraag lees, heb ik eerder het idee dat je bang bent voor de toekomst, en dat je het verleden daarvoor als 'smoes' gebruikt. Zolang je daar over door blijft tobben, hoef je niet vooruit te gaan (jij zult zeggen: kán ik niet vooruit). Maar iedereen heeft ontelbare foute beslissingen genomen in zijn of haar leven. Het is zaak om daar iets van te leren (wat soms niet lukt, en soms pas nadat je tien keer dezelfde fout hebt gemaakt) en verder te gaan. Als je NU niet verder gaat met je leven, ben je NU bezig wéér een enorme fout te maken waar je later spijt van hebt. Dan ga je daar weer over tobben, en zo blijf je aan de gang. Dat is best wel veilig, want je hoeft dan nooit aan je echte leven te beginnen. Ik vertel je niet wat ik denk om streng te zijn of zo, maar omdat ik denk dat het je misschien helpt om eens bij jezelf op zoek te gaan naar het achterliggende probleem. Dat kan ook iets anders zijn dan wat ik hierboven beschrijf, natuurlijk. Ik wil echt heel graag dat je hier uit komt! Maar daarvoor kun je het beste professionele hulp zoeken. Daar zul je vast veel baat bij hebben. In de tussentijd een kleine oefening die ik voor mezelf heb uitgevonden (ook voor andere situaties) en die prima werkt: stel dat iemand ANDERS naar je toekomt en zegt: 'Ik heb ooit deze beslissing genomen in mijn leven, en daar heb ik nu zó'n spijt van!' Hoe zou jij dan reageren? Waarschijnlijk door te zeggen: 'Ah, joh! Vertel mij wat! Maar gedane zaken nemen geen keer. Vergeet het!' Je zou die ander als het ware vergeven. Dat is niet precies het goede woord, want hij heeft jou geen kwaad gedaan, maar je zou in ieder geval laten blijken dat je er niet zwaar aan tilt. Dat zijn foute beslissingen iets zijn waar de wereld als geheel hem graag voor 'vergeeft'. En als je dat tegen iemand anders zou zeggen, waarom dan niet tegen jezelf? Je bent het zeker waard om los van die molensteen verder te gaan met je leven!

Als ik zo jouw verhaal lees, kom ik veel symtomen tegen, die kunnen wijzen op een depressie. Een depressie kan vele oorzaken en symptomen hebben. Een aantal zaken die ik enigzins uit je verhaal opmaak (en die de symtomen van een depressie zouden kunnen zijn): Een continue depressieve stemming en gevoelens van pessimisme. Negatief zelfbeeld, negatieve gedachten over eigen functioneren en zijn. Je kan jezelf op vele vlakken gaan zien als mislukking en als onbekwaam. Ook komen gevoelens van waardeloosheid voor. Onzekerheid, angst. Slapeloosheid en vermoeidheid zijn ook bekende symtomen van een depressie. Piekeren. Schuldgevoelens, men heeft het idee overal in te falen en alles te verpesten. Je geeft zelf al aan dat een aantal zaken in je leven juist heel positief zijn, zorgzame familie, lieve vrienden en dingen waar je goed in bent. Wellicht zijn een aantal van je gevoelens dus onterrecht en irrationeel. Je loopt al jaren met gevoelens van (extreme) eenzaamheid en dus valt niet te verwachten, dat dit zomaar weer over zal gaan. Je hebt al een hele goede stap gezet, door er open over te gaan praten en ook nu zoek je hulp via het internet. Met jouw (depressieve) klachten is het verstandig om naar de huisarts te gaan en hulp hiermee te krijgen. Buiten dat kan er ook een medische oorzaak van je klachten zijn, Via internet zou je de depressietest van de zelfhulpwijzer kunnen doen, om een idee te krijgen of het inderdaad om een depressie zou kunnen gaan. www.zelfhulpwijzer.nl

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100