Mijn vader wil geregeld familiestukken aan mijn zus geven : hoe kan ik dit best ter sprake brengen (zonder jaloers te lijken)?

Mijn zus en ik zijn beiden verschillende ter wereld gekomen : ik als ongelukje, zij na jaren tevergeefs proberen, miskraam etc. Dit heeft zich in mijn kindertijd duidelijk getoond : ik was assepoester, zij een prinses. Pas als ik ben weggelopen, is haar leven ook verslechterd maar zij was toen oud genoeg om zich te verweren.
Mijn zus woont op fietsafstand van mijn vader. Ik op 70 km. Zij belt hem elke week, maar zegt wel dat ze er écht tegenop ziet, geen liefde meer voelt voor hem etc. Het is dus een soort verplicht nummer. Ik hou wel van hem, en bel hem af en toe. Hij vraagt gewoon heel veel energie, en die heb ik niet altijd. Mijn zus heeft ook een veel minder drukke job als ik en werkt halftijds.
Toen mijn moeder stierf in 2000 heb ik het deel van mijn erfenis gevraagd om een huis te kunnen kopen. Mijn zus heeft dat niet gedaan("ik wil niks van hem"), wat wordt verrekend bij overlijden van mijn vader. Omdat ze niks van hem wil, wil ze ook niet dat hij trakteert. Terwijl ik dat wel leuk vind. (mijn vader zit er warmpjes bij). Vader is egocentrisch en weegt alles af (wat je geeft krijg je ook), heeft weinig invoelingsvermogen etc
Nu geeft mijn vader geregeld familiestukken aan mijn zus. Mijn zus weigert dit en zit er erg mee verveeld.Ze vroeg me er niet over te praten, maar het zit me erg hoog. Niet om de materiële waarde, het doet me gewoon pijn dat ik weer eens "assepoester" ben. Nu wil ik hem er toch op aanspreken, maar hoe doe ik dat best doen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Je hebt eerder een vraag gesteld over je zelf en je zus. Mijn indruk nu is dat je zus zowel als je vader een groot gebrek aan empathie (inlevingsvermogen) hebben, òf je vader is een oude sluwe vos, die manipulatief bezig is. Ik denk dat je vader en zus qua karakter misschien erg op elkaar lijken en dat jouw vader zich zelf in je zus ziet, waar jij op zich niets aan hebt, maar hetgeen wel een verklaring kan zijn. Aan de andere kant wordt je vader een dagje ouder en kan het ook zijn, na het overlijden van je moeder in 2000, dat hij zich steeds eenzamer voelt en aangezien je zus dichtbij woont, jij een stuk verder bijna "onbereikbaar" bent (behalve telefonisch natuurlijk) door je drukke baan, probeert hij misschien de aandacht/aanwezigheid van je zus te kopen ( eventueel ook om jou te kwetsen - dat kàn - ), juist omdat ze NIETS van hem wil hebben, zowel letterlijk als figuurlijk, dat zal ze hem ook vast wel een keer gezegd hebben en wat voor reactie krijg je dan...? Precies : cadeaut(tjes) geven, om aandacht te krijgen. De cadeaus echter zijn "familiestukken". Dat is op zich wel logisch, op deze manier verwacht je vader meer resultaat van het cadeau dan dat hij bijvoorbeeld een abonnement op de krant cadeau zou doen, of een nieuwe leren handtas. Dat kan ze zelf wel kopen, dus een familiestuk. Het punt is dat jij hierdoor gekwetst wordt, jij stelt namelijk wel prijs op de familiestukken. Je zus heeft je verteld van de vaderlijke cadeaus en bovendien gezegd dat je er niets over mag zeggen. Allereerst heeft je zus jou NIETS te vertellen, jij bepaalt of en wanneer en tegen wie jij hier iets over zegt. Niet zij. Dat is haar probleem, zij heeft al langer het idee dat zij jou kan vertellen wat je wel en niet MAG of MOET doen. Het idee van een psycholoog is prima, jij moet er achter zien te komen WAT het je doet en WAAROM het dat met je doet. Waar je ook achter moet zien te komen is WAT je hoopt / verwacht en wat je KAN verwachten bij een confrontatie met je vader. Jij wilt tenslotte wel het contact behouden en moet hem dus niet te hard aanpakken, zo je dat überhaupt al zou doen - nog afgezien van gezondheid en wat hij aan kan..., tenzij je zegt: dit zit mij zó hoog, het kan / mag een breekpunt worden / zijn! Vervolg : >>>>>>>>>>>>zie reacties!

Ga hier eerst eens een gesprek over aan met een psycholoog. Iemand die jouw gevoel hierover goed kan doorzien en jou daarin een beter inzicht geeft. Ik krijg het gevoel dat je een negatief zelfbeeld hebt en dat is makkelijk te kwetsen. Jouw probleem hiermee, heeft niets of weinig met jaloezie te maken, maar met een minderwaardigheidsgevoel, dat veel dieper zit. Je zal hieraan moeten gaan werken, voordat je dit gesprek met je vader aan kan, omdat je, als je meer waarde aan jezelf hecht, je steviger in je schoenen staat. Ik ben bang dat, als je nu dat gesprek met je vader aangaat, het een grote aanval wordt en jij je achteraf nog gekwetster voelt, dan voor het gesprek. Wat de band die je nu met je vader hebt, compleet stuk kan maken. Jouw vader daarin tegen, handelt ook niet zoals je van een vader verwacht, hij maakt duidelijk ( in jouw ogen ) onderscheidt tussen zijn dochters, dat is moeilijk te verteren je hoeft dat niet te accepteren, maar is jouw vader nog op een leeftijd dat hij dit in kan zien? Veel oudere mensen trekken hun eigen plan en laten dit niet veranderen. Wat niet wil zeggen, dat jouw vader zo in elkaar zal zitten, het is goed om een eerlijk gesprek met hem, hierover aan te gaan, te vertellen hoe jij je hierover voelt, wat dit met je doet, ongeacht of hij hier iets aan kan of wil veranderen. Maar ik denk, dat jij dan eerst steviger in je schoenen moet staan. Wat je nu kunt doen, vertel je vader dat er dingen in huis staan en wijs dan ook aan welke jij bedoeld en vertel hem dat jij die in de toekomst graag zou willen hebben. Maak er verder nog geen woorden aan vuil, werk eerst aan jezelf. Sterkte.

Dit moet je met je zus bespreken. Ze wil het niet dus zij moet dat tegen jullie vader zeggen: Pa, ik heb daar nu geen belang bij, houd het lekker zelf of vraag of 'liveisgreat' het wil hebben. Na zoveel jaar tegen de bierkaai vechten dring je nu echt niet meer door bij je vader met dat Assepoesterverhaal.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100