Waarom is het tonen van gevoelens belangrijk in een relatie en is dit wetenschappelijk bewezen?

Mijn vriend heeft er geen behoefte aan zijn verdriet te tonen aan mij. Ik vind dat jammer en nu zijn we in een discussie beland, waarin ik vind dat hij het moet proberen en hij vind dat ik hem niet moet forceren. Is het voor een goede relatie belangrijk dat allebei de partners hun emoties tonen of kun je ook gelukkig zijn met elkaar als dat van 1 kant komt? Het is nu een verschil van mening, maar mijn vraag is eigenlijk of er een wetenschappelijke onderbouwing is.

Weet jij het antwoord?

/2500

In een relatie is het belangrijk dat je weet wat de ander drijft. Waar hij warm voor loopt, waar hij koud van wordt, wat de ander aantrekkelijk vindt. Dat komt allemaal voort uit gevoel. Is het rijkdom, dan maakt geld hem gelukkig en zal hij meer energie in bepaalde activiteiten stoppen dan ienand die gelukkig wordt van vrijheid. Het is dus zeker wel belangrijk om dd gevoelens van een ander te weten, herkennen en bepeaten. Je wilt elkaar toch gelukkig zien en maken?

Het tonen van gevoelens in een relatie, of dat nu verdriet of boosheid is, is m.i. belangrijk om je partner de kans te geven er op te reageren. Dat is nu exact waar voor je een relatie hebt, dat je je belevingen samen deelt! Ik denk niet, dat het wetenschappelijk te onderbouwen is, aangezien gevoelens erg subjectiefs zijn, dat zie je aan die van jouw vriend. De mogelijkheid dat een ander er maar op door blijft gaan totdat het de ander zijn of haar neus uitkomt, is natuurlijk ook leversgroot aanwezig.

Uitgaande, dat je bedoelt het uiten van gevoelens van verdriet, pijn etc.: in een relatie is het m.i. belangrijk, omdat je dan rekening kunt houden met de ander en misschien kunt helpen. Waarschijnlijk en hopelijk zal je vriend geen moeite hebben met het tonen van emoties als blijdschap, plezier, liefde, lachen etc. Als 1 van beide geen behoefte heeft om zich te uiten óf er niet toe in staat is, dan is er geen man overboord. Dat is mijn persoonlijke ervaring, waar ik verder hier niet op inga. Wat m.i. wel heel belangrijk is: laat elkaar in zijn/haar waarde. Als je gaat forceren, drammen, eisen etcetc, dan maak je het vaak alleen maar erger, omdat je vriend zich nog meer zal terugtrekken. Jij kunt het anders willen hebben, maar wat niet is, is niet. Vaak kan je toch wel aan iemand merken dat er iets speelt. Voor zover ik weet is er geen wetenschappelijke onderbouwing, sorry. Je zult je meningsverschil met je partner niet kunnen bewijzen met cijfers en statistieken en hij ook niet ;-) Er zullen relaties op dit onderwerp kapot gaan, sudderend in stand blijven, heel fijn zijn en alle andere mogelijke varianten.

Zoiets kan je mijns inziens niet wetenschappelijk bewijzen omdat élke persoon individueel verschilt van de ander en dus élk relatiepatroon zich anders voltrekt dan eender welke wetenschappelijk bewijs als norm zou aanbieden. Tracht eens af te stappen van dat zoeken naar wetenschappelijk bewijs want de meeste mensen geraken daardoor steeds verder uit balans. Volgens mij dien je gewoon het anders zijn van de ander te aanvaarden. Nu ben ik slechts één wetenschapper in de grote wetenschappers-pool doch uit ervaring kan ik zeggen dat dit mijn persoonlijk wetenschappelijk bewijs is vanuit jarenlang experimenteren met het anders zijn van anderen. Mijn partner heeft ook geen behoefte aan al dat gevoelstoestanden-gedoe en sinds ik er elke dag opnieuw de moeite voor doe om dat te aanvaarden ben ik zelf minder gevoelig geworden en daardoor ben ik ook minder vaak de speelbal van mijn emoties want dat is wat gevoelens met ons doen hoor, ze maken van ons een up & down speelbal in het grote geheel. Want weet je, vanuit het standpunt van jouw vriend bekeken dient hij zich nu te eenzijdig aan jou aan te passen. Ga dus eens heel bewust in de rol van neutrale toeschouwer staan en verplaats jezelf ook eens in zijn positie en wellicht begrijp je dan wat ik bedoel. Tracht dus gewoon de gulden middenweg te vinden door elkaar te willen begrijpen en elkaar te willen aanvaarden zoals je bent. Dat is het mooiste wat je jezelf en elkaar kan gunnen. Het is al met al reeds vele malen wetenschappelijk bewezen dat het leven pas aangenaam kan zijn als 'Alle' betrokken partijen bewust leren geven en nemen! Persoonlijk heb ik dat bewijs niet nodig want de ervaringen dwingen ons automatisch tot dit soort conclusies. En als je écht niet kan leven met de eigenschappen van jouw vriend dan is loslaten en/of afstand nemenhet meest wenselijke alternatief. Dat is een keuze die enkel jij kan maken hé ;-) Liefs, Succes en Big Smile van me

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100