Is het een "normale" ontwikkeling in een relatie dat je na vijf jaar praat over de toekomst?

Ik heb heel wat vragen gesteld over mn relatie de voorbije weken. Ik heb na een periode van afstand de eerste stap gezet, weet nog niet op dit moment of het "goed" was.
maar mn acties door jullie goede suggesties hebben in ieder geval succes : mn vriend wil enkele dingen veranderen die al lang "hangende" zijn in onze relatie. Maar wat ik blijf voelen is
- hij doet dat omdat ik mn grenzen stel n iet omdat hij iets inziet
- ik nog altijd "alleen" sta vaak (komt ook wel doordat hij dat als grote waarde ziet voor zichzelf "ik los alles alleen op".
Uit zijn woorden blijkt dat onze relatie nog lang "vlak" zal blijven. (bv. samen wonen, ik mis het niet hoor, ik vond het toen wel leuk maar ik mis het niet)
En ik vraag me af of ik hier redelijk ben. Ik wil nl. zelfs helemaal niet met hem samen wonen zoals het nu loopt. Maar ik denk dat hij , als hij een vrouw écht ziet zitten, er anders tegen is. Dus als hij wel een toekomst ziet, dat er dan wel respect e.d. is.
Vergelijk zijn vorige relaties : tweemaal gehuwd en éénmaal bijna samengewoond in Frankrijk (ZIJ wilde niet...). En dan krijg ik het hele beeld : we hebben al vijf jaar een relatie, ik heb nog altijd het gevoel alsof we elkaar pas kennen. Vooral uit zn voorzichtige houding, "ik wil niet alleen in je huis zijn" "zien we elkaar deze week" etc.
Maar is dit clichédenken of heb ik een punt dat ik es op tafel moet leggen ook al volgt er dan zeker zware ruzie?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Deze situatie houdt enkel stand op de wijze zoals ze stand houdt vanwege jullie beider inbreng. Hij is jouw spiegel en jij de zijne. Hetgeen hij uitbeeldt zegt dus evenveel over jouw innerlijk 'strijd' als over de zijne. Het eerste wat bij me opkwam toen ik de uitleg bij deze vraag las is het volgende: "meisje je doet net hetzelfde als ik destijds, je bent volop bezig om elke kans op een mooie relatie kapot te beredeneren." Met andere woorden, soms is praten prima of zelfs noodzakelijk doch even vaak is zwijgen noodzakelijk om de ander en jezelf de noodzakelijke ademruimte ter herstructurering van jezelf te gunnen. De beste manier om een relatie helemaal spaak te laten lopen is om je telkens opnieuw te focussen op de minpunten. In overeenkomst met de wet van actie en reactie trek je daardoor nog meer conflicten aan. De meest efficiënte en meest duurzame manier om het beste uit eender welke persoon en relatie te halen is Bewust moeite doen om verder te bouwen op de sterke punten van de betrokken partijen en om zonder al teveel toeter- en trompetgeschal rekening te houden met de zwaktes van beide partijen. Dat is wat ik na bergen brokstukken en meters lijmwerk heb geleerd en het werkt prima. Ik schreef het elders reeds: "Wil je jouw gelijk halen of wil je gelukkig zijn?" "Ben je bereid om de ander te aanvaarden zoals die is of ben je enkel in staat om van iemand te houden onder jouw voorwaarden?" Dit is geenszins als verwijt bedoeld hé, dit is wat ik mezelf ook elke keer heb voorgehouden. Ik ben zelfs nog veel strenger geweest voor mezelf ;-) Maar het resultaat mag er wezen, vandaar dat ik deze 'verbeter-de-wereld-verbeter-jezelf methode zo enorm kan aanbevelen. Kortom, geef die ander alle tijd van de wereld om alles wat jij in zijn hersenpan hebt gegooid te ordenen tot een geheel waar die iets mee kan. We gaan er te vaak en te gemakkelijk van uit dat de ander ons niet wil begrijpen maar we vergeten dat we allemaal aan een ander tempo en in een andere volgorde aan informatie verwerking doen. Hou daar in naam van de Liefde AUB rekening mee en je kan je geluk niet meer op lieve dame! Maak er een sport van om een Glimlach op elkaars gelaat te toveren, meer moet dat écht niet zijn hoor. Wacht niet tot je oud, grijs en verrimpeld bent vooraleer je deze wijsheid in daden omzet ;-) Vandaag schreef ik een gedicht (zie link) misschien heb je er iets aan? Liefs, Succes en Big Smile van me

Bronnen:
http://www.oriconet.com/?gedichten,5

Alleen als jij je zeer onderdanig( d.w.z. alles doen zoals hij het graag wil ) opstelt, is dit een relatie die kans van slagen heeft. Ook al zal het ondanks alles pijn doen, het is mijn idee, al weet ik natuurlijk niet alles wat er speelt, dat je hier beter mee kunt kappen.

Het wordt hoog tijd dat 2 volwassenen de diverse knopen doorhakken m.b.t. het verkrijgen of bestendigen van een hechte en gelijkwaardige relatie. Zoals het nu gaat: de een heeft geen haar op de tanden en de ander zit het hem wel gebakken. Zo komen jullie er nooit. Zeer belangrijke aandachtspunten na een 5 jarige (lat)relatie zijn m.i.: Diepgaande gesprekken over onroerend goed, omgangsregelingen, pensioenen, uitleg over bank of spaarrekeningen (evt machtigingen) polissen (begunstigde) verzekeringen, kinderen, huisdieren. En als laatste echt samenwonen met registratie of gehuwd. Bij onzekerheid uwerzijds, blijf in uw huis. Dat speelt waarschijnlijk ook bij uw vriend. Als de een geen zekerheid kan verschaffen, verlaat de ander het huis niet. En vice versa. Al uw inzendingen gelezen en moet constateren dat het hem wel gebakken zit. Het blijft vechten tegen de bierkaai. Alle bovenstaande onderwerpen moeten gewoon na 5 jaar bespreekbaar zijn zonder ruzie.

Ja, dat is alles dan abnormaal! Praten erover is al een behoorlijke eerste stap naar de toekomst!

misschien is het zo dat jij ook tijd nodig heeft. je hebt je grenzen aangegeven, dus wellicht dat hij ook opnieuw aan het aftasten is (zien we elkaar deze week) hij komt ook uit andere relaties, dus wellicht dat hij (ook?) hierdoor een type is wat dingen liever zelf wil oplossen (als dit al geen mannelijke eigenschap is) ;-) dat je op dit moment (zoals de relatie nu loopt) niet samen wil wonen vind ik pure logica. eerst zien of jullie meer op 1 lijn komen, en dan kan je verder zien. dat dit nu na 5 jaar is doet denk ik niet terzake. je begint een soort 'doorstart' en wil ook zekerheid en vertrouwen hebben voor je een volgende stap gaat nemen. ik denk dat je vriend ook ruimte en tijd nodig heeft. mocht jij je alleen voelen komt dit misschien ook doordat je niet meer 24/7 samen bent. je schrijft dat je je alleen #voelt#, het #idee# heb dat hij enkel veranderd doordat jij grenzen aangeeft. denk niet dat je hier iemand op aan kan spreken, maar wel (voorzichtig) aan kan geven dat jij dit zo voelt. beter is misschien om aan te bieden dingen samen te doen. bied bv hulp aan (wel zonder de mannelijke eigenwaarde aantast en hij zich cababel en zelfstandig genoeg blijft voelen) :) wat de punten betreft (waarin jij je grenzen aan hebt gegeven) vraag eens naar zijn beleving hierbij. hoe ervaart hij het, hoe zou hij het willen, wat wil hij veranderen, hoe gaan jullie dit doen, wat is jou bijdrage, hoe help je elkaar hierbij. dus puur zijn idee hierbij, zodat je wellicht kan ontdekken of het echt puur jouw grenzen zijn of hij zelf ook e.e.a. inziet. elkaar helpen in een relatie is niet altijd even makkelijk (kans op loyaliteitsconflict, wijzende vingers, ouwe koeien etc.) ik weet niet of relatietherapie een optie is, en of hij daar ook voor open staat? Toegevoegd na 1 minuut: oops het antwoord op de vraag of het normaal is: normaal is een breed begrip. in ieder geval is het m.i. totaal NIET abnormaal, maar logisch en begrijpelijk.

Ja dat is normaal! Mijn vriend en ik zijn nog niet eens een jaar samen en we hebben het al over toekomst plannen. De een is er nou eenmaal sneller aan toe dan de ander. Praat erover met je vriend, misschien denkt hij er ook zo over maar durft hij het niet te zeggen

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100