Ik heb 7 jaar geleden de diagnose Asperger gekregen. Nu herken ik me veel meer in ADD. Hoe kan dat? (Zie beschrijving)

Ik heb 7 jaar geleden de diagnose Asperger gekregen. Nu herken ik me veel meer in ADD. Hoe kan dat? (Zie beschrijving)

Ik ben een meid van 16 jaar.

Ik heb 7 jaar geleden de diagnose Asperger gekregen. Omdat:
- Ik niet tegen onverwachtse veranderingen kon.
- Voor heel veel dingen bang was.
- Niet goed contact kon leggen.
- Mijn hoofd heel vol was.
- Geen goed overzicht op dingen had.
- Grove motoriek was niet alles.
Er waren nog wel meer van die kleine dingen, maar dit waren de hoofdzaken.

Nu ik 16 ben herken ik me in heel veel dingen niet meer. Ik heb 5 jaar therapie gehad en dat heeft me enorm veranderd. Ik heb veel leuke contacten, ben bijna nergens bang voor en onverwachtse veranderingen kan ik prima aan. Waar ik op dit moment nog wel steeds last van heb is dat mijn hoofd soms zo vol zit en niet meer normaal kan denken. Ik kan dan echt niets meer en de enigste oplossing is dan muziek luisteren om mijn hoofd weer leeg te maken. Dit helpt. Waar ik ook nog wel last van heb is dat geen overzicht over bepaalde dingen heb. Ik heb pas onderzoek gedaan op internet en kwam erachter dat dit geen hoofdkenmerken van Asperger zijn. Dat is meer sociale contacten, waar ik nu totaal geen problemen mee heb. Bij ADD waren de net genoemde problemen wel heel belangerijk en herkende me er echt in. Nu vraag ik me af Asperger dus kan veranderen in ADD. Komt het misschien door de puberteit?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Autisme en AD(H)D kennen comorbiditeit, oftewel: komen vaak in combinatie voor. Het hangt er dan maar net van af, waar je op dat moment het meeste 'last van hebt', welke diagnose je krijgt. Het zijn allemaal onderdelen van hetzelfde spectrum. De diagnose Asperger heeft jou waarschijnlijk de hulp opgeleverd die je toentertijd nodig had, dus dat is mooi! Je hebt er goed mee om leren gaan en het belemmert je niet meer in je dagelijkse leven. Veel mensen met een vorm van autisme leren er steeds beter mee omgaan naarmate ze ouder worden. Als je nu denkt dat het Aspergerdeel van het plaatje meer naar de achtergrond verdwenen is, en je meer zou hebben aan hulp voor het ADD-deel, kun je jezelf opnieuw laten testen. Persoonlijk zou ik dat alleen doen als ik echt hulp nodig had, want zo langzaamaan ken je jezelf steeds beter en ken je je eigen valkuilen ook steeds beter.

Asperger kan niet veranderen in AD(H)D. Beide stoornissen zijn stoornissen in de hersenontwikkeling, ten dele aangeboren of ontstaan in de vroege jeugd. De stoornissen zijn van elkaar te onderscheiden: het zijn twee verschillende stoornissen. Wat natuurlijk wél zo is, is dat mensen veranderen. Zeker in de puberteit maak je een enorme verandering door, en je hersenen zijn ook nog niet uitontwikkeld als je 16 bent. Van een aantal stoornissen is bekend dat bij sommige kinderen/jongeren de symptomen veel minder kunnen worden als zij eenmaal de puberteit voorbij zijn. Bij zowel autisme als ADHD is dit ook het geval. Let wel: ik zeg niet dat dit altijd zo is, en ook niet dat mensen over hun autisme heen zouden kunnen groeien. Wat ik wél zeg, is dat de klachten kunnen verminderen. Je hersenen ontwikkelen zich verder, en doordat je jezelf beter leert kennen inclusief je eigen valkuilen, krijg je ook meer inzicht in je functioneren en de manier waarop je interacteert met je omgeving. Heel in het kort is bij Asperger sprake van beperkingen in de sociale interactie, en stereotiep gedrag. Bij ADHD (inclusief het type dat in de volksmond wel ADD wordt genoemd) is sprake van een aandachtstekort, en hyperactiviteit-impulsiviteit. Om een diagnose te mogen stellen, moeten die beperkingen zich uiten op verschillende gebieden van het functioneren, moet het duidelijk beperkend zijn voor de patiënt, en moeten de symptomen te herleiden zijn tot de vroege jeugd, terwijl er geen andere verklaring is voor de symptomen. Dat laatste is nu juist het meest moeilijk om vast te stellen. Zo kan het voorkomen dat iemand met een sociale fobie het etiketje 'autistisch' krijgt, of dat iemand met een schildklierstoornis als ADHD'er wordt gezien. Achteraf blijkt er soms een andere oorzaak te zijn voor de klachten. Wat jij hebt, weet ik niet. Misschien heb je Asperger en heb je daar nu gewoon veel minder last van dan eerst, misschien is er een verkeerde diagnose gesteld en heb je eigenlijk ADHD. Of misschien heb je nog wel een andere stoornis. Als je vragen hebt over je diagnose, kun je die het beste stellen aan je behandelaars. Ben je op dit moment niet meer onder behandeling, dan kun je bij je huisarts terecht. Die heeft sowieso je dossier, en als die weinig nieuw licht op de zaak kan werpen, zou hij/zij je door kunnen verwijzen naar de GGZ om opnieuw te kijken naar jouw klachten, en te bepalen welke diagnose van toepassing is.

Er werd al verteld dat beiden onder dezelfde 'familie' vallen door stippel. Hoewel stoornissen in tekstboekjes altijd prachtig van elkaar te onderscheiden zijn, is dat in werkelijkheid helemaal niet zo; daarom gebeurt diagnostiek, zeker bij jongeren en kinderen die nog volop in ontwikkeling zijn, vaak voorzichtig of met een slag om de arm (i.p.v. 'je hebt diagnose x' zegt men dan 'er zijn grote overeenkomsten zichtbaar met diagnose x', 'van diagnose x zijn veel kenmerken herkenbaar aanwezig' of iets in die geest. Het goede nieuws is echter, dat dat niet zoveel uitmaakt. Zo'n diagnose geeft alleen maar grofweg een richting aan behandeling. Goede behandelaars zullen hum behandelkeuzes baseren op jouw persoonlijke situatie. Jij was nooit precies et zelfde als alle andere mensen met Asperger, want jij was de enige die JOU was. En dat blijkt nog steeds zo te zijn; jij ent de enige JIJ, en daarmee de grootste expert. Want jij bent de enige die voelt wat jij voelt. Dus als je nu last hebt van andere kenmerken dan 7 jaar geleden: overleg dit met je behandelaar (of als je die niet hebt, je huisarts). Je bent nu 16 en mag voor een groot deel meebepalen welke behandeling je krijgt. Als jij al klaar bent met het hoofdstuk 'angst' maar juist meer last hebt van het hoofdstuk 'concentratieproblemen', mag jij meebepalen dat je niet aan angst gaat werken, maar aan je concentratie. Succes! Toegevoegd na 2 minuten: *zucht* mijn motoriek past slecht bij mijn smartphone. Sorry voor de typfouten...

Lieve Eef, Op jouw vraag kan Asperger veranderen in AD(H)D is het antwoord: NEE. Asperger is een pervasieve ontwikkelingsstoornis en die heb je vanaf je geboorte. Op dezelfde as in de DSM-IV komt ook AD(H)D voor. Gelukkig voor jou is er al op jonge leeftijd gekeken wat jij nodig hebt en waar je tegen aan loopt. Het vervelende van de diagnosestelling volgens de DSM-IV is dat er maar één diagnose gesteld kan worden en dat was in jouw geval Asperger. Naderhand kom je er zelf achter dat er meer dingen zijn die "anders" zijn, waar jij anders op reageert dan jouw omgeving. Je gaat zelf op onderzoek uit en herkent veel in het ADD hoofdstuk. Tegenwoordig is het mogelijk om naast een hoofddiagnose ook een aanvulling te krijgen. Bijvoorbeeld: Diagnose ASS, specifiek symptomen vallend binnen het syndroom van Asperger en kenmerken van AD(H)D. In de nieuwe DSM-V die binnenkort verschijnt komen er specifiekere diagnosestellingen. Maar... of je nu A, B of C hebt, het gaat er om welke vorm van ondersteuning jij nodig hebt en welke voorwaarden aanwezig moeten zijn om een zo "gewoon" leven te leiden, zonder dat je geregeld vastloopt. Op internet vind je heel veel info, maar zoek aub de serieuze sites op. Niet een site waar je binnen 5 vragen een "diagnose" hebt. Ik heb zelf vorig jaar ( op mijn 56ste!) diagnose ADHD gekregen, na een leven vol ups en downs en onbegrip. Naderhand is daar PDD-NOS bijgekomen. En dat kan prima samen. In de bijlage heb ik een overzicht gezet, waarin je ziet dat er overlappingen zijn. In de ene situatie komt het een naar boven en in een andere situatie het andere. Afgelopen week was ik op een lezingavond en hoorde een verhaal van een jonge vrouw, die op haar 23 ste diagnose Asperger kreeg en naderhand, op haar 31 ste de aanvulling: met kenmerken van ADHD. Zij vertelde haar ervaringsverhaal, wat zo herkenbaar en dagdagelijks was. Ik nodig je uit om haar site op te zoeken(zie bron). Haar zoektocht naar wie ze is, wat ze nodig heeft, haar strijd en hoe ze er mee om gaat. Knap van jou om deze vraag hier te stellen. Dat betekent dat je jezelf waardevol vind, jezelf kwetsbaar opstelt met als doel jouw eigen leven en persoonlijkheid te verrijken.

Bronnen:
www.marijkehoex.nl/

Houd het er maar op dat destijds de verkeerde diagnose gesteld is. Het is zeker niet de eerste keer dat artsen op een eerdere diagnose moeten terugkomen. Artsen zijn immers ook 'maar' mensen. En zo gemakkelijk is de lijn tussen de beide 'kwalen' bij een kind nu ook weer niet te trekken. Groet, Ton

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100