Mijn moeder en ik willen heel graag dat ze met mn vader gaat scheiden, alleen me vader stemt niet toe, wat nu?

Mijn vader heeft asperger, hij is een grote stoorzender thuis. alleen ziet hij dat nooit in. het is altijd, ik doe toch niks? ik ga veranderen. en dat soort smoesjes. ik heb een vreselijke jeugd (gehad) grotendeels door mijn vader. ik heb een hekel aan hem en hij zal nooit veranderen. Hij is echt ziek in zijn hoofd. mijn moeder wilt graag scheiden maar is bang om te stap te zetten en financieel is ze ook bang. het probleem is dat als me moeder het er met hem over heeft dat hij zegt 'nee ik wil niet scheiden ik ga veranderen echt!' en dat al voor mn moeders hele leven met hem. ik wordt er knettergek van en ik wil uit huis. we zijn al met de rechter bezig enz. maar ik trek dit niet meer. ik heb geen school omdat ze me allemaal niet aannemen, ik zit alleen maar thuis in ruzie, ruzie, een nare sfeer en ruzie. nooit kan het goed gaan. ik moet koken omdat mijn vader zegt: zoek het maar uit maak jij maar eten en veel plezier met mama he? (mijn moeder en ik hebben een hele goede band) kan iemand alsjeblieft vertellen waar ik heen kan? of hoe mijn moeder en ik er voor kunnen zorgen dat ze gaan scheiden! ik hou zielsveel van me moeder maar ik kan hier niet meer tegen! ik ben overigens 14 jaar en heb een zus van 20 die nog thuis woont.

Toegevoegd na 31 minuten:
mijn moeder en ik willen ergens heen (om even tot rust te komen) maar we kunnen niks vinden en alles is zo duur! weet iemand een opvanghuis of een huisje ofzoiets? in de buurt van amsterdam?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Wat in deze situatie eigenlijk, op dit moment, het grootste probleem is, is de volgende zin uit jouw vraag: ***mijn moeder wilt graag scheiden maar is bang om te stap te zetten en financieel is ze ook bang.*** En dat is te begrijpen. Niets is zeker na die stap, áls je die neemt. Ik ken het zelf, het voelde voor mij als al maar heen en weer lopen op de hoge duikplank, zal ik wel of niet springen... Ik ben uiteindelijk gesprongen. En er nog iedere dag blij mee dat ik dat besluit na heeeeeel veel angst tóch heb durven nemen. Weet je, je moeder wil graag garanties dat het goed gaat als ze gaat scheiden, en die krijg je nu eenmaal niet. Het is een sprong in het duister en dat is eng, heel eng. Maar als zij het durft, houdt niets een scheiding tegen, want uiteindelijk hoeft je vader het niet eens te zijn met de scheiding om die toch door te laten gaan. Als zij niet durft zal zij bewust moeten besluiten dat zij met deze man verder wil. Maar het is energievretend om én geen besluit te nemen én erover te blijven klagen... En dus is het ook voor jou en je zus energievretend. Want jij houdt veel van je moeder en eigenlijk vind je dat je vader jullie ter wille moet zijn en opkrassen. Maar als jouw vader in staat was om jullie te wille te zijn was de noodzaak om op te krassen meteen verdwenen... Dus, hoeveel je ook van je moeder houdt, hoe moeilijk het ook is om haar te zien lijden, het is toch uiteindelijk zij die moet beslissen. Want Zij wil het, snap je? En hij niet. Dus blijft hij zolang het mogelijk is. Pas als je moeder een beslissing durft te nemen, welke dan ook, pas dan kan je stap voor stap je toekomst verder in gaan vullen. Maar dan moet je moeder wel de verantwoordelijkheid over haar eigen leven durven te nemen, ook financieel, als ze wil scheiden. Of ze moet stoppen met klagen als ze uiteindelijk niet wil scheiden omdat ze dat te eng vindt. En daar is ook niets mis mee. Maar goed, zoals je nu misschien kan begrijpen, hangt het helemaal niet van je vader af of er gescheiden kan worden maar van je moeder. Het zou inderdaad fijn zijn wanneer je vader er in mee kon gaan, dat zou een stuk vrediger zijn, maar dat doet hij nu eenmaal niet (om zijn eigen redenen) want hij wil helemaal niet scheiden. Dus dan kan je ook niet verwachten dat hij ja en amen zegt. Ik wens je moeder veel sterkte met haar besluit, ik ken de angst. Mij heeft het sterk en zelfstandig gemaakt, maar dat kan ik helaas niemand garanderen. Hoe dan ook, de beslissing ligt bij haar.

Ik begrijp je probleem, heb er tevens ook ervaring mee gehad.. Ik heb gesprekken gehad met een sociaal medewerkster van de Jeugdzorg. En die hebben mij laten inzien dat het mijn vader is, ik kan hem niet veranderen, mijn moeder kan hem niet veranderen.. Hij is zoals hij is.. Scheiden is niet altijd de oplossing, voor je scheidt moet je ALLES OP ALLES hebben gezet om het te kunnen voorkomen. Zoals ik zie in je beschrijving geef jij je vader de schuld van alles, maar je moet wel begrijpen dat hij een ziekte heeft. Probeer eens rustig met z'n 3en te praten met iemand erbij, leg uit wat jullie niet fijn vinden aan hem, en laat hem dat ook inzien, dit kan echt wel een tijdje duren, maar misschien is dit wel beter dan scheiden.. Want geloof me, na een tijdje ga je je vader echt missen!

Bronnen:
Eigen ervaring

Ik herken dit verhaal, want een vriendin van mij heeft dit ook gehad. het is precies hetzelfde. wat ze met haar moeder er waarschijnlijk aan gaan doen is dat ze naar een anoniem huis gaan voor een tijdje.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100