Hoe zie je in dat iets niet altijd erg is en hoe accepteer je dit?

Er was een tijd dat ik heel erg bezig was met scenario's en toestanden te verzinnen die ik nooit wilde dat ze uit zouden komen. Ik bedacht in me hoofd van alles dat al die scenario's nooit de waarheid konden worden. Allerlei soorten theoieën stortte ik hier op. Eigen theorieën maar ook wetenschappelijke theorieën. Hierdoor werd mijn kijk op bepaalde dingen weer sterk. Als er iets is waar ik zeker over ben en er gebeurd iets waardoor ik even kan gaan twijfelen ga ik er van alles aan doen omdat weer om te buigen. Kost je in ieder geval heel veel energie.

Maar nu ben ik rustig en zie alles weer rustig in. Toch blijf ik er soms nog een beetje mee bezig. Ik ging bijvoorbeeld allerlei dingen testen op bepaalde personen. Als iemand wat bazig was, terwijl die gene dat van nature niet is maar als die gene gelijk heeft dat wel is, ging ik gelijk denken dat die gene altijd wel bazig zou zijn. Dit ging totaal tegen mijn gevoel in maar ik moest allerlei soorten theorieën daar op los gaan en om zeker te zijn van een waardevol antwoord liet ik mezelf heel lang zien dat die gene ook zo was. Ik ging vragen stellen aan die persoon en zo testen of diegene echt zo was. Heel raar als je weet dat het niet zo is maar toch.
Nu weet ik beter maar ik vind het onwijs vervelend dat ik dit heb gedaan. Hoe kan ik dit ooit vergeten en is het wel zo erg als dat ik het voorstel bij mezelf?
Ik neem het mezelf erg kwadelijk dat ik dit heb gedaan en weet niet hoe ik het moet accepteren dat het niet erg is.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Dit is allemaal denken, en denken maakt je ziek als het buiten proportie geraakt... Dat is niet alleen met denken zo, maar ook bij ademen, zoals bij hyperventilatie... En ga zo maar door... Het lichaam weet heel goed zelf zijn weg te bepalen, maar als de mind (dat zijn gedachten) het overneemt dan zijn de rapen gaar... Het verleden bestaat niet... Dus straf jezelf niet... Het verleden bestaat niet en alles wat je ervan vind is niet waar... Dus je mag stoppen met denken, stoppen met denken over het verleden... Zo simpel als het is, kun je dat werkelijk doen... En als je jezelf betrapt op die oude gewoonte, stop er dan weer mee... Elke keer weer... En wordt niet boos op jezelf... En ga door... Elke keer weer... Accepteren is accepteren, leg je erbij neer... en laat het verleden los... elke keer weer...

Ik denk dat je in je jeugd heel onzeker bent gemaakt of door omstandigheden geworden. En dat die onzekerheid het nodig maakte om zoals jij te gaan experimenteren. Als je beseft dat je jezelf niet hebt gemaakt en ook niet gevormd dan kan het gemakkelijker zijn om te aanvaarden dat je je zo gedroeg. Niemand is schuldig aan zijn genetisch materiaal noch aan zijn opvoeding. Je kan alleen maar blij zijn dat het nu beter gaat en je hoeft je ook niet schuldig te voelen.