Hoe verwerk ik het, dat ik nooit liefde van mijn ouders heb gevoeld vroeger?

Ik heb gevraagd om antwoorden, om redenen.. maar ik krijg ze toch niet, ik heb me daar bij neer gelegd..
Maar hoe kan ik dit toch verwerken, want het blijft terugkomen in het dagelijks leven dat ik dit gemis heb gehad!

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Hoe je verwerkt dat je vroeger nooit liefde van je ouders gevoeld hebt, daarop is geen eenvoudig antwoord. Iedereen doet dat op een eigen manier. Maar bij heel veel mensen gaat dat een beetje als volgt: - je hebt als kind de nare ervaring - je vindt daar als kind een oplossing voor waardoor je er minder pijn van hebt - je past dat als kind regelmatig toe omdat de situatie zich regelmatig voor doet - dan blijk je het zo regelmatig te hebben toegepast dat het een automatisme is geworden, maar je leven is best goed leefbaar nu - als volwassene loop je op een gegeven moment tegen bepaald gedrag van jezelf aan. Gedrag dat in de weg zit. Bijvoorbeeld kun je geen geliefde houden omdat je alsmaar zoekt naar liefde en je ziet niet dat dat precies is wat die ander je geeft, want je herkent de ervaring niet omdat je die vroeger niet zag want die was er niet. Dus je blijft van geliefde wisselen en wisselen en wisselen. En je wordt er op aangesproken. Het wordt een kwetsbaar punt voor je. Het begint een steeds belangrijker rol in je leven te spelen dat het een groot vraagteken voor je is waarom dit telkens zo loopt. (Ik noem maar iets dat zou kunnen, dat begrijp je hopelijk.) - Omdat het probleem (wisselende relaties) zo groot wordt ga je er aandacht aan besteden. - Kom je er niet uit dan zoek je er hulp bij. Bijvoorbeeld in de vorm van therapie. Waarvan er vele soorten zijn. Vaak zet die je op het spoor van de wond in je verleden, en zorgt dat er voor dat je die wond nu als volwassene kunt bekijken en er afstand van kunt nemen zodat de wond kan genezen. Dat is verwerken. Jij bent nu in het stadium dat je lijkt te weten waar de schoen wringt. Dus is het voor jou nu misschien tijd om er onder begeleiding naar te gaan kijken. Zien wat er toen gebeurd is. Zien wat dat voor invloed heeft gehad op je verdere leven. Zien en voelen hoe dat allemaal zo heeft kunnen lopen. En vooral; zelf je antwoorden vinden op je vragen. Toegevoegd na 4 minuten: Op die manier laat je de wond genezen. Op die manier kun je de ervaring verwerken.

Deze vraag is in een andere context al eerder gevraagd, zelf denk ik dat je het meeste aan het 2e antwoord wat hebt. Succes

Bronnen:
http://www.goeievraag.nl/vraag/volwassen-k...

Accepteer het als een feit en ga verder met leven. Je kunt het nanelijk niet veranderen of terugdraaien. Het is moeilijk en pijnlijk dat je dit moest meemaken. Echter er elke dag aan denken en de emoties herbeleven helpt je niet. Het enige dat je daar mee bereikt is dat het je leven blijft verpesten en dat is zonde! Focus je op de positieve dingen die het je gebracht heeft. Waarschijnlijk ben je nu zelfstandig, of zeer liefdevol naar anderen, of andere positieve zaken. Gun jezelf professionele hulp / begeleiding bv cognitieve gedragstherapie. Sterkte.

Dan moet je misschien het romantsche idee achter je laten dat jij de enige bent die nooit ouderliefde heeft gekend en aaaaaaaalle andere mensen wel. Dat is namelijk beslist niet het geval. (Pas) sinds ergens in de afgelopen eeuw hebben we geleerd / zijn we ons gaan realiseren dat kinderen gebaat zijn bij warmte, liefde en aandacht, tijdens maar zeker ook na de zoogperiode. Kinderen zijn echter doorheen de geschiedenis lang niet altijd die gekoesterde wezens geweest die ze vandaag de dag zijn, maar gewoon een gegeven. Zelfs voor al je kinderen zorgen en ze opvoeden is niet altijd vanzelfsprekend geweest. Nog in de 19e eeuw werden aan de lopende band 'overtallige' kinderen te vondeling gelegd, en zaten er meer kinderen in weeshuizen (werkhuizen) dan in gezinnen, bij wijze van spreken. Maar ook nu nog is de situatie voor lang niet alle kinderen ideaal. Je bent dus beslist niet de enige. Okee, je hebt een k*tjeugd gehad, maar de rest van je leven (als het goed is een beduidend groter deel) ben je zelf verantwoordelijk voor je leven en je eigen geluk. Hoe meer je blijft stilstaan bij het verleden, dat je nooit meer kunt veranderen, hoe meer je jezelf daarop de kans ontneemt. Zoek desnoods hulp bij een (gedrags)therapeut, die niet tot in den treure je verleden blijft oprakelen - want daar kom je niet verder mee - maar die je handvaten kan geven om het leven hier en nu aan te pakken en vorm te geven, zodat je nog vele goede jaren te4goed hebt. Je jeugd kun je niet overdoen en niet inhalen. Maar van de rest van je leven kun je zeer zeker zelf nog wat maken.

Er is een verschillen in het niet voelen van de liefde, niet KUNNEN voelen en dat de liefde er helemaal niet is geweest. Wat heel erg kan helpen is om je te gaan verdiepen in je ouders en hoe zij zijn opgegroeid. Dit kan zonder het ze direct te vragen. In je leven hebben zij waarschijnlijk al veel vertelt en heb je ook hun ouders misschien nog gekend. Hiermee kan je inzien hoe je ouders zijn opgegroeid, en waarom ze in het heden en jou kindtijd zo hebben gedaan. 9 van de 10 keer zie je veel overeenkomsten met hoe jij jou verleden hebt ervaren, en hoe jou ouders zelf zijn opgegroeid. Dus mijn advies is om niet direct naar je ouders te kijken zoals ze waren in jou kindtijd, maar nog verder terug naar hoe zij zelf zijn opgegroeid. Hoe die omstandigheden waren. Het verklaard veel over hun gedrag die ze nu hebben.

Al gehoord van een therapie/workshop familieopstellingen ? Mensen uit mijn omgeving heben er heel positieve ervaringen mee. http://www.spirituele-relatietherapeut.be/familieopstelling.htm http://www.christelbrughmans.be/familieopstelling.html http://www.nikiherckens.be/groepen.html

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100