Kan ik deze gezinssituatie veranderen of beter op mezelf gaan wonen? (ik ben 20 jaar oud)

Ik zal het kort proberen te houden want heb de neiging om veel te typen.

Ik ben Stanislas 20 jaar. M'n leven is vanaf ongeveer m'n twaalfde bergaf gegaan, m'n vader werd depressief en agressief, daarna gepest op school, daarna seksueel misbruikt ,daarna psychotisch geworden, daarna drugs gaan gebruiken, daarna klinieken en nu sinds een jaar weer gezond.

Ik kom uit een gezin met 3 zusjes 1 broertje. Ze zijn behoorlijk streng christelijk. Ik val op jongens. En geloof al sinds ik 10 was ongeveer niet meer. Ik ben de enige van ons gezin die een Iq van 130 heeft en ook zo'n opleiding volgt.

Ik voel me niet geaccepteerd. Ik heb op mijn veertiende gezegd dat ik op jongens val we hebben er verder nooit meer over gepraat. Mn moeder (uit streng gezin) zei toen: Kan het niet accepteren maar hou nog van je. Vader (uit rooms gezin): Als je maar gelukkig bent.

Het probleem is dat ik niet voel dat ze van me houden. Dat doet pijn.

M'n oudste zus (18) is het ergst en de grootste reden dat ik uit huis wil. Ze is een egomaniak. Aan tafel gaat het altijd over haar, ze beweegt zich agressief en hard. Ze duwt je aan de kant en haalt je naar beneden. Ze praat alsof iedereen die ziek is (vooral psychisch ziek) het faket. Ze praat over homos alsof ze seksmaniakken zijn. Ze maakt me woedend en doodmoe. Onderhuidse spanning.

Ik voel dat deze dingen bij elkaar me kapot maken. Ik kan me steeds slechter concentreren op mn studie. Iedere avond ben ik verdrietig en leeg. Wat moet ik doen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Je vraagt of je deze gezinssituatie kan veranderen, dat denk ik niet want dan zou je dat vast al gedaan hebben. Het betekent dat je je ouders en oudste zus zou moeten veranderen. Je hebt veel meegemaakt en je weet hoeveel moeite het kost om in jezelf iets te veranderen. Dat heb je blijkbaar wel gedaan en je bent al sinds een jaar weer gezond. Maar dan weet je ook wel dat je die verandering echt zelf moet willen om het voor elkaar te krijgen, eventueel met hulp, en je zus lijkt me niet het type, zoals je haar beschrijft, dat het nut inziet om zichzelf te veranderen. Dat houdt in dat je vernederd zal worden door haar tot zij het huis uit gaat of jij. Als ik je geschiedenis lees zie ik dat je door je vader vernederd bent, en op school, en dat je seksueel vernederd bent en nu weer door je zus. Wat zou je jezelf het liefste gunnen? Een vreedzame omgeving waarin je geaccepteerd wordt zoals je bent? Een omgeving die weet dat een psychose een tijdelijk psychisch onderuit gaan is en dat het zeer kwetsend is om daarin ontkent te worden alsof je een aansteller bent? Een omgeving die je in je waarde laat? Een omgeving waarin je je vrij voelt om een vriend te ontvangen zonder dat iemand je daarmee intens kan kwetsen? Wat denk je, ben je zover om voor jezelf de keuze te kunnen maken om vernederingen niet meer toe te staan en te gaan voor je eigen waarde? Vroeger had je de keuze niet als kind, je was afhankelijk van je ouders en je hebt leren verdragen om te overleven. Nu ben je een jonge man en kan je voor jezelf gaan zorgen. Laat ze jou niet meer boos en verdrietig maken, sta het niet meer toe. Ga voor jezelf kiezen als het enigzins mogelijk is. Dan kan je je studie afmaken in rust en concentratie en kan je eindelijk jezelf zijn. Lieve groet.

Ga lekker op jezelf wonen in een andere stad, wordt lid van een vereniging en doe een leuke studie... Ik zou niet vragen ik financiële steun van je ouders... Leen lekker bij de ibgroep en laat zien dat je ze niet nodig hebt! Je familie gaat je vanzelf missen, of niet en dan weet je ook wat ze waard zijn...

Koffers pakken! Jullie leven al te lang langs elkaar op, dus veranderen doe je deze situatie niet snel. Zoek een rustige plek op, bv bij vrienden of familie of als je het jezelf kunt veroorloven om een kamer te huren of i.d. dan is dat een goede optie. Je hebt meer rust en privacy nodig om tot jezelf te komen, anders draai je door op lange termijn. En 1 gouden tip: zoek je heil niet weer in de drugs, ook geen soft drugs want daar ben je absoluut niet mee geholpen. Mensen die die rommel blijven gebruiken worden op lange termijn allemaal van die sukkeltjes. Je moet weer nieuwe energie krijgen om je studie succesvol af te ronden, dus kies voor jezelf en je gezondheid.

Ik wil even kwijt dat koffers pakken geen echt goeie oplossing is, maar een uitweg. Praat eens met andere ouders die jou ouders kennen of er iets aan te doen zou zijn. Therapie oid is ook niks beschamends?

Mijn gezinssituatie is ook niet echt lekker, ik ben nu psycholoog en dat helpt een stuk beter dan verwacht. Naar aanleiding van de dingen die ik vertel gaan ze als ik dat wil ook met mijn ouders in gesprek om te vragen hoe dat nou precies zit en hoe het voorkomen kan worden. Misschien is het bij jou te laat, dan zou ik lekker mijn koffers pakken. Waarom niet? Je kan ze als je ze mist altijd nog opzoeken.

Twintig is een hele mooie leeftijd om op kamers te gaan en je eigen pad te zoeken. Misschien dat een beetje afstand nemen wel helpt, dat je ouders je meer gaan waarderen als je niet meer de hele tijd in de buurt bent. En dan hoef je je meteen ook niet meer te ergeren aan je zus, die verander je toch niet meer. Ik kan me voorstellen dat je bang bent dat je helemaal 'los ' gaat als je nu uit huis gaat. Dat lijkt me niet de bedoeling. Als je bang bent dat je het in je eentje niet aankunt, zoek dan hulp en laat jezelf begeleiden met op kamers gaan wonen.

Ik adviseer je ook om je koffers te pakken en hierin even afstand te nemen van je familie. Vaak als je je eigen plekje hebt kan je dingen beter relativeren en je familie respect opbrengen. Dit heeft mij heel erg geholpen.

Als ik jou was zou ik het huis uitgaan, je bent verdorie 20, hoogste tijd! In het begin is het ook niet makkelijk op kamers, maar je zult gauw genoeg merken dat het je veel beter gaat. Sterkte!

Als ik jou was, zou ik eerst eens om me heen informeren of er niet een familielid of kennis is waar je een tijdje zou kunnen logeren om even op adem te komen en alles te overdenken. Abrupt op jezelf gaan, is misschien ook niet goed...verder weet ik ook niet of dat in jouw situatie financieel haalbaar is. Verder als je bij iemand kan verblijven die je vertrouwd, kun je misschien eens verder denken aan een maatschappelijk werkster....gewoon iemand om je ei bij kwijt te kunnen! Succes

Ik zou lekker een huisje gaan zoeken, of kamers voor je studie. Je bent er oud genoeg voor! En als je dan op jezelf woont zal je zien hoeveel rust dat geeft. Je hoeft dan alleen maar met jezelf rekening te houden ;) Als je dan weer op bezoek bent bij je ouders, heb je in elk geval een goed excuus om weer weg te gaan. Je hoeft immers niet zo lang te blijven. Je hebt dan in elk geval controle over hoe je je eigen leven leidt. Ik zou wel hulp gaan zoeken om je jeugd een beetje te kunnen verwerken of het een plaats te kunnen geven, want zo te lezen is het geen gemakkelijke tijd geweest. E. Maak een afspraak met je huisarts, vertel je hele verhaal, ook dat je je leeg en verdrietig voelt, want dat is namelijk geen goed teken, en waarschijnlijk stuurt hij je wel door. succes ermee :D

wat een kl#te situatie. afgezien wat jij wel of niet bent, onder welke noemer je wel of niet valt, het etiketje wat je krijgt of wat anderen je geven.... het doet er eigenlijk niet toe. jij mag zijn wie je bent, ieder mens wil zich gewaardeerd voelen en gerespecteerd zoals hij of zij is. als dit niet mogelijk is de de huidige situatie, en je omgeving kan of wil dit niet mogelijk maken kan je het hele bovenstaande verhaal zien als randzaken. je kan het niet volhouden op deze manier heb je gemerkt dus het zoeken naar een ander optie is echt niet gek. kies voor je eigen gemoedsrust, je studie, zorg voor een situatie waarin jij je draai kan vinden zonder je in allerlei bochten te wringen om je steeds weer aan te moeten passen wat ten koste gaat van jezelf. als je op jezelf woont kom je wat meer aan jezelf toe, kan je je ouders opzoeken als je zus er niet is, kan je naar je eigen veilige basis/stekje als het allemaal teveel word. misschien vind je zonder het dagelijkse knokken de rust en moed om te werken aan andere nare dingen die op je pad zijn gekomen. als je kijkt wat je hebt overwonnen denk ik dat je tot meer in staat bent dan je zelf denkt! wat een ander ook mag roepen, blijf wel in jezelf geloven hoor! :) heel veel sterkte en succes met de weg dit je in mag gaan slaan!!!!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100