Waarom lukte het me niet om te kiezen,(of durfde niet), krijg ik het daarna niet meer op een rijtje en weet ik niet wat ik wil.

Ik ben een man van 48 en ben 25 jaar getrouwd en heb 2 al grote kinderen.
Een jaar geleden is na veel heen en weer (kiezen)
een verhouding die ik had beeindigd omdat ik de sprong
in het diepe naar m'n toenmalige vriendin (met 2 kleine kinderen)
niet kon maken. Ik heb alleen maar één jaar in grote stress
gezeten en alleen maar bezig geweest in m'nhoofd met;"ik kan het aan niet aan, maar krijg ik geen spijt, zoiets vind ik nooit meer, maar hoe zou het over bijv. 2 jaar zijn, ik weet dat m'n vrouw niet de ware is, ik moet naar m'n vriendin, we passen perfect bij elkaar, ze is mijn type, maar ik ben een wrak..Het voelde haast als een keus tussen leven of dood.
Ben nu 1 jaar verder (bij m'n vrouw gebleven dus en m'n vriendin kon m'n
getwijfel niet meer aan), maar al die gedachten en twijfels gaan maar door.
Ik kan me vanaf die tijd niet meer echt geven aan m'n vrouw,kan m'n draai niet vinden,
weet niet meer wat ik (voor haar) voel, maar het is net of ik mezelf hierin niet vertrouw
en durf een scheiding dus ook niet aan en ben denk ik ook bang om alleen verder te gaan.
Maar ik heb het idee dat we weinig meer hebben samen en elkaar niks meer te vertellen.
Ik heb het idee dat "het"altijd zal blijven knagen (vriendin),
ik niet meer gelukkig word en het niet meer goed met me komt.
Het is net of ik nog"zoekende"blijf (spanning)
kortom,ben de weg helemaal kwijt.
Ik ben denk ik ook nog hooggevoelig en een vreselijke denker.
(NB."vraag" is natuurlijk ook voor vrouwen gesteld)

Weet jij het antwoord?

/2500

Het gras is altijd groener bij de buurvrouw! En zo blijf je altijd zoeken, in een ander en niet in jezelf. Eigenlijk verschuif je je verantwoordelijkheden (heb het in mijn eerste relatie meegemaakt, niet leuk) Ik heb geleerd in mijn leven tevreden te zijn met wat ik wel en niet heb, en deze (toen moeilijke) ervaring neem ik mee de rest van mijn leven. Eigenlijk kun je wel zeggen..je settelen. En de spanningen die je zoekt omzetten in positieve dingen.

Ik zit in een gelijkaardige situatie: 23 jaar samen met mijn partner. 5 jaar geleden verhouding gehad. Na 3-4 maanden ingezien dat nieuwe partner toch niet beter was dan huidige partner. Heel veel gepraat met partner alles is veel beter geworden als voorheen. Toch blijft er iets knagen. Er zijn naast een heel goed gevoel samen (vooral dan als buddy, als vriendin en op sexueel vlak loopt het ook heel erg goed) toch nog zoveel dingen die ik mis... We hebben geen hobbies gemeen, ik ben eerder avontuurlijk zij eerder lui, ik ben sportief: wil gaan skiën, nog nooit gedaan maar trekt mij enorm aan, wil gaan duiken 1x initiatie gehad is een droom, hou van paardrijden,... allemaal zaken die mijn partner niks zeggen, zij zit het liefst thuis op de bank. Vakantie voor haar is: hotel met zwembad en af en toe wandelen of shoppen. Dit gezegd zijnde hebben we nooit ruzie, zelfde smaken qua inrichting huis, zelfde opvattingen qua opvoeding kids... dus zo slecht is het ook niet hoor. Jaartje geleden jeugdvriendin herontdekt via facebook. Aan de chat geraakt, klikte heel erg. Al paar keer allen samen weggeweest: zij met haar kids, wij met de onze. Zij is gescheiden, alleenstaande en op zoek. Is heel kieskeurig, liever niemand dan iemand waar het half mee klikt. Voor mij is ze gewoon super: we chatten elke avond 2-3 uur (of skypen), alles lijkt top. 2 maand geleden liet ze voorzichtig blijken dat haar ideale man wel heel erg op mij moet gaan lijken. Heb haar ook voorzichtig gezegd dat ik heel veel voor haar voel. Heel veel zaken lijkt het echt mijn soulmate te zijn. Ze woont echter op meer dan 2 uur rijden dus praktisch... We zien elkaar zelden (afgelopen maand nu wel 3x), we hebben intussen gekust en heel veel gepraat. Dit wordt sowieso heel erg moeilijk als ik ooit voor haar zou kiezen. Gelet op de afstand, met de kids... Kies ik niet voor haar zal het bij mij ook altijd blijven knagen, want het is een teken aan de wand dat na de vorige ervaring ik nu toch weer voor een ander zou gaan. En ja ik weet verdomd goed dat het gras bij een ander altijd groener is, dat er daar ook zaken zijn die na verloop van tijd minder goed zijn,... maar toch is er een heel groot verschil na de eerste keer, ken deze vrouw intussen wel vrij goed. Alleen zou een scheiding zo ingrijpend zijn (heb een heel mooi huis, goed contact met familie,...) en ik zou naar ginder verhuizen (zij kan omwille van aantal redenen helemaal niet weg uit de regio, maar heeft momenteel piepklein huisje).

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100