ik zie veel gelijkenisssen met de dochter van mij en de dochter van mijn broer. ik denk dat ze ook asperger heeft . vertel ik het haar ?

of kan ik beter niets zeggen.tot ze eventueel er naar vraagt?

Toegevoegd na 8 minuten:
even voor de duidelijkheid.
mijn dochter is degene met asperger en ik denk dat het dochtertje van mijn broer het ook heeft.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Nee, ik zou zeker niet zeggen dat je denkt dat ze asperger heeft. Je broer weet ongetwijfeld over de diagnose van jouw dochter en kan, als daar echt aanleiding toe is, zelf ook wel één en één bij elkaar optellen. De vraag is of die aanleiding er überhaupt is. Het is vrij gebruikelijk om wat auti-trekjes te herkennen bij familieleden wanneer bij iemand een diagnose van autismespectrumstoornis is vastgesteld. Die familietrekjes betekenen alleen niet dat diegene ook echt een stoornis in het autismespectrum hééft. Mijn broer heeft asperger, en ik herken die trekjes bijvoorbeeld bij mijn vader, en in mindere mate zelfs bij mezelf. En ik heb er vrij gevoelige voelsprieten door gekregen waardoor ik de signalen ook snel herken wanneer die aanwezig zijn in anderen. Maar in de meeste gevallen zijn het niet meer dan trekjes, dat is nog geen compleet asperger. Het gaat dan om mensen die nog bínnen het algemene normale menselijke spectrum zitten, bij wie je niet kunt spreken van een stoornis. Als ik asperger niet van zo dichtbij meemaakte, had ik dezelfde mensen waarschijnlijk gekwalificeerd als 'sociaal een beetje onhandig', 'een beetje koppig', 'wat introvert' of zelfs 'een beetje maf'. Maar niet als mensen met een heuse stoornis.

zou je niet gewoon met haar naar de huisarts gaan en vragen of hij/zij je dochter willen onderzoeken en controleren op asperger.

Ik zou het niet tegen haar zeggen, maar je kunt het er met je broer over hebben, en samen met je broer en zijn dochter naar de huisarts of GGD gaan. Toegevoegd na 58 seconden: Jij bent waarschijnlijk geen gediplomeerd psycholoog, je kunt wel vermoedens hebben, maar je kunt geen officiele diagnose doen.

gelijkenissen zijn geen bewijzen dat je dochter er ook aan lijdt, beter is het als je denkt dat ze het ook heeft, haar te laten onderzoeken, voordat je iets gaat zeggen wat er misschien niet is

Ik denk dat het belangrijk is om te bekijken of ze er last van heeft. De een heeft meer last van (eventuele) asperger dan een ander. Als ze inderdaad moeilijkheden ondervindt in haar leven die veroorzaakt kunnen worden door de asperger, is het misschien goed om het eens te opperen en haar te laten onderzoeken. Soms kan het al wat frustraties wegnemen als je een verklaring hebt waarom je iets niet goed kan. Daarnaast kan je er dan mee leren om gaan op een goede manier. Toegevoegd na 2 minuten: overigens is er wel een erfelijke component. Het zou dus kunnen (als het uberhaupt waar is) dat het uit jullie familie komt. Vaak herken je bepaalde eigenschappen (eventueel in mindere mate) in een van de ouders of grootouders van het kind.

Niets zeggen. ALS hun kind dat heeft, en het valt jou p, dan zal het de huisarts ook opvallen. JIJ bent geen arts, ebn kan die diagnose niet zomaar stellen. En om je familie dan in de stress te zetten.. Ik zu het niet doen.

Praat je wel eens met je broer of je schoonzus over opvoeden? Dan zou je tijdens zo'n gesprek eens kunnen vragen of het bij hen allemaal lekker loopt. Hoe de kleine meid het op school doet, of ze gezellig kan spelen met vriendjes, hoe ze is als ze boos is. Iedereen heeft wel eens toestanden in de opvoeding, dus waarschijnlijk komen de verhalen dan vanzelf wel los. En dan zou je eens voorzichtig kunnen wijzen op de overeenkomsten tussen hun oogappeltje en jouw oogappeltje. Misschien valt het kwartje dan vanzelf. Zo niet: je kunt dat niet forceren. Als hun dochter wat auti-trekjes heeft maar verder gewoon lekker meehobbelt, hoeven ze er verder ook niks mee te doen. Als ze echt tegen grote problemen oplopen (wat waarschijnlijk is, als ze echt Asperger heeft) dan zullen ze je verhaal waarschijnlijk wel willen horen.

Ik weet natuurlijk niet hoe oud de dochter van jouw broer is, maar de meeste kinderen vinden het niet leuk om te horen dat ze "anders" zijn of "iets" hebben. Kinderen willen graag zoveel mogelijk horen bij de groep, ook al merken ze zelf dat dat niet altijd gaat. Het is natuurlijk heel fijn dat je zoveel geeft om je nichtje, en dat je haar wilt helpen. Nu je zelf te maken hebt met een dochter die Asperger heeft wordt je wat meer ervaringsdeskundige daarin en zou je het liefste anderen willen helpen. Toch denk ik dat het beter is als je in ieder geval je nichtje niet van je vermoedens op de hoogte stelt. Als zij zelf naar je toekomt is het natuurlijk anders, dan zou je er voorzichtig over kunnen praten. Maar anders kun je er het beste op vertrouwen dat je broer en zijn vrouw zullen doen wat het beste is voor hun dochter, en zelf actie zullen ondernemen als zij een vermoeden hebben dat er iets met hun dochter is. Mijn zoon heeft ook Asperger, en ook wij hebben een lange weg gegaan voor de diagnosestelling is gedaan. Na een aantal jaar bleek het jongste zoontje van mijn broer PDD-NOS te hebben, wat vergelijkbaar is. Mijn broer en schoonzus wisten van de weg die wij waren gegaan en hebben ons gevraagd over de stappen die wij hadden gedaan, maar vervolgens zelf hun eigen keuzes gemaakt in hoe te handelen met hun kind. Want net zoals het ene ouderpaar anders tegen de opvoeding aankijkt dan het andere zal het ene ouderpaar ook anders met zaken als Asperger e.d. omgaan dan het andere. En dan is het belangrijk dat je een ieder in zijn waarde laat.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100