Waarom moet mijn zoontje altijd overgeven als hij een zware huilbui heeft? Hij heeft het ook wel eens als hij driftig wordt en excessief huilt.

Als mijn zoontje heeft gegeten en daarna toevallig een extreem zware huilbui heeft (om wat voor reden dan ook) dan moet hij vaker overgeven. Ik vroeg me af of iemand dit ook herkent en of het iets is wat vanzelf weer over gaat.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Soms worden mensen misselijk als ze erg overstuur zijn. De ingewanden reageren dan op de psychische situatie. Sommige mensen hebben hier een levenlang last van. Kinderen groeien er meestal overheen. Je kunt er weinig aan doen, en je hoeft je er ook niet ongerust over te maken. Het is maar net waar de zwakke plek ligt: De een krijgt hoofdpijn bij schrik of emoties, de ander krijgt rugpijn en een derde gaat overgeven. Jouw kind zit duidelijk in de derde categorie.

ja ik herken dit bij een van mij kinderen, die deed dat ook, de dokter vertelde omdat hij zich overstuur huilde spande zijn maag zo samen dat hij moest overgeven, mijn andere viel op de grond liep blauw aan en leek alsof hij er niet uit kwam, zo hebben kinderen allemaal hun manier van huilen

Ja, ik herken het ook. Mijn 12-jarige zoon heeft precies hetzelfde. Wanneer hij erg overstuur is, gaat het huilen op een gegeven moment over in braakneigingen. Hij heeft ook autisme en taal/spraakproblemen, waardoor hij zich moeilijker verbaal kan uiten. Misschien heeft dat er ook mee te maken.

Dit komt bij kinderen wel vaker voor, zeker als ze huilen tijdens een driftbui. Het gaat naar verloop van tijd ook vanzelf weer over. Besteed er vooral niet te veel aandacht aan, want als je kind in de gaten krijgt dat het een manier kan zijn om z'n zin te krijgen, zal het de volgende keer nog makkelijker gebeuren.

Ik heb het zelf ook, en bij mij heeft het (denk ik) te maken met hoe je ademhaalt tijdens zo'n huibui - half hyperventilerend half snakkend naar adem. Ik kan me zomaar voorstellen dat je maag daar al van door elkaar geschud wordt (door dat schokkerige ademhalen) en dat de veranderde zuurstofopname dan ook nog iets met je hersens doet waardoor je nog eens extra misselijk wordt. In zo'n huilbui voelt het toch al alsof je keel wordt dichtgeknepen (denk aan dat HUUUU-geluid!), kokhalzen volgt, en dan is overgeven de volgende stap als je niet kalmeert in de tussentijd. Heel naar, en ik denk dus niet dat hij het bewust doet. Zo snel mogelijk kalmeren is de truc, of - klinkt raar maar werkt echt - zingen (dan _moet_ je wel rustig ademhalen).

de eerste van mij mijn zoontje die was ook zo was want hij is er overheengegroeid maar dan niet overgeven maar wel totaal geen ademhalen. dan huilen ze zo hard dat je denkt wanneer ga je ademhalen. hij is er overheengegroeid maar dat zingen vind ik een goeie tip heb het nog niet eerder gehoord maar valt zeker te proberen.

Dit herken ik van mijn jongste dochter. Zij moet inderdaad ook wel eens overgeven wanneer ze erg hard moet huilen. Dit gebeurt dan wel vaak wanneer we boos op haar zijn of ze haar zin niet krijgt. Mij is verteld dat ze probeert aandacht te krijgen door te gaan kokhalzen en/of overgeven. Ik moet dit gedrag dan ook totaal negeren en dat is best moeilijk wanneer ze echt gaat overgeven. Ik heb wel het idee dat het werkt, het is nu gelukkig al meer dan een maand geleden dat ze 't voor 't laatst had.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100