Hoe kan ik weten of mijn ouders wel mijn biologische ouders zijn?

Al vanaf heel jongs af aan, (ik denk al sinds ik zes ben) heb ik het gevoel dat mijn ouders niet mijn biologische ouders zijn. Niet alleen omdat ik we qua innerlijk heel erg van elkaar verschilde, ook qua uiterlijk. Zo ben ik een stuk korter dan de rest van de familie, heb ik een andere haarkleur en haar type en komt de huidskleur ook niet precies overeen. Daarnaast zijn er nog wel meer uiterlijke kenmerken die verschillen. Ik heb ook nooit een band gevoelt met noch mijn ouders noch iemand anders in de familie. Ondertussen heb ik bijna 3 jaar geen contact meer met hen, maar toch blijft de gedachte in mijn hoofd spoken.
Mijn vraag is nu of er mogelijkheden zijn waardoor ik zou kunnen weten of mijn vermoedens kloppen. en hoe ik mijn echte ouders dan zou kunnen opsporen. Waarschijnlijk heeft iedereen wel zo'n periode in zijn leven, maar ik loop hier al mijn hele leven mee. De makkelijkste methode zou natuurlijk zijn om een DNA test uit te laten voeren, helaas gaat dit niet zo makkelijk aangezien ik geen contact meer met hen wil, en ze daar denk ik niet aan mee zouden willen werken. Daarnaast weet ik wel zeker dat ik niet geadopteerd ben, ik weet dat ze daar erg op tegen zijn.

Weet jij het antwoord?

/2500

Heb je nog wel contact met de rest van je familie, of is daar geen sprake van? Je zou het aan je tantes/ooms kunnen vragen, of aan neven of nichten. Die hebben misschien wel eens iets gehoord. Er zit verder weinig anders op dan toch vragen bij je ouders. Als de band echt zo slecht is, en jullie geen contact meer met elkaar hebben, is dit misschien ook wel de verklaring daarvoor. En dan zou ik verwachten dat je ouders je dat ook wel eerlijk willen vertellen als je het ze vraagt. En boos zijn ze toch al (anders had je wel contact met ze), dus vragen kan geen kwaad.

Heb je babyfoto's van jezelf met hen erop als je ouders (Na de bevalling nog vies op de borst van je moeder, navelstreng doorknippen, eerste badje...)?

Dit kan juridisch aangevraagd worden en een weigering is mogelijk van je ouders, maar een weigering zal bijna altijd neerkomen op een positief antwoord. Dus juridisch is de beste weg, zeker in uw geval. Maar sta me toe te zeggen dat niet je vraag op zich verontrustend is, maar eerder het feit dat jij dat al denkt vanaf je 6 jaar en bovendien ook nog eens brak met je ouders. Voor je het weet, zul je die houding immers later ook op je kinderen overbrengen en kom je generatie na generatie in een negatieve opvoedingsspiraal die echt doorbroken moet worden. Als je vanaf je 6 dacht, op basis van uiterlijke kenmerken, dat je misschien niet het echte kind was van hen (dus van een of twee andere ouders), heb je dan ooit eens stilgestaan of je op die manier hun liefde niet bent beginnen te weigeren. In het leven krijg je immers op lange termijn altijd wat je zelf verdient en uitlokt of bekomt door je consistent op een bepaalde manier te gedragen: Wie op ouderwetse wijze anderen liefheeft als sterke en gezonde volwassene die best tegen kritiek kan omdat het niet om jezelf gaat, maar om anderen, komt bijna altijd in een stabiele relatie terecht. Dat dit dan weer kan ontsporen omdat die krachtige echtgenoot/echtgenote dan dikwijls een partner heeft die tegengesteld kan evolueren (tot psychopathisch toe), is een ander topic, maar ook dat zou dan op een bepaald moment moeten escaleren en opgelost raken (mensen met weinig eigen belang hebben meestal ook een heel netwerk van vrienden/vriendinnen waarop ze kunnen terugvallen en worden daardoor nog sterker dan ze al waren). Dus: wou je niet dat het je ouders waren om een excuus te zoeken voor bepaalde verschillen in uiterlijk, of voor bepaalde zaken die je als tekort aanvoelde op educatief, emotioneel vlak? En sleep je dit nu nog mee en moet je je niet eens de vraag stellen of je jezelf niet wat herprogrammeert op dat vlak? Omgekeerd: als je weet dat het je ouders NIET zijn, zul je dan rust vinden? En durf je de consequentie dragen als het je ouders WEL zijn, dat je terug gaat naar hen om het goed te maken en je te excuseren voor het feit dat jij wegtrok? Ik weet dat dit niet liefdevol overkomt als antwoord, maar als je er over slaapt, zulj e merken dat dit antwoord eerlijk is, en dus enkel op termijn liefdevol. Sterkte maar als je erdoor durft gaan, zul je ook sterker dan nu zijn.

Misschien staat er iets op je geboorteakte? Je kunt altijd een uittreksel uit het geboorteregister aanvragen en kijken wat daar op staat. Voor adoptiekinderen geldt : * Als het kind na 1995 is geadopteerd, dan is de geboorteakte geregistreerd in Den Haag. U kunt een afschrift of uittreksel van de akte opvragen bij de afdeling Burgerzaken van de gemeente Den Haag. * Als het kind voor 1995 is geadopteerd, dan is het onzeker of er een geboorteakte in Den Haag is geregistreerd. Wel is er dan een adoptieakte geregistreerd in de gemeente waar het kind woonde.

Bronnen:
http://www.amsterdam.nl/veelgevraagd/?case...

De stap zou kunnen zijn om naar de burgerlijke stand te gaan. Hier kun je geboortebewijs opvragen. Ook kunnen zij je helpen om eventuele onduidelijke details op te helderen. De andere stap is DNA test van familieleden. Misschien zijn er andere familieleden waar je wel contact mee hebt en wel met de test mee wil werken. Ook zijn er erfelijkheidsspecialisten die op basis van jou DNA en erfelijke eigenschappen van je ouders. Ook helpt het als je stamboom na trekt. Mogelijk zie je dan wel wie je echte ouders zijn. Of van wie je die eigenschappen hebt. Toegevoegd na 6 minuten: Ik zie dat de zin over de erfelijkheidsspecialisten niet hebt afgemaakt. Dat moet zijn dat zij een antwoord op je vraag kunnen geven zonder het DNA van ouders te onderzoeken. Overigens vind de andere antwoorden ook zeer waardevol.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100