Hoe kan ik ervoor zorgen dat me moeder me los laat..?!?!?!

Hoi hoi,

Mijn moeder kan mij niet los laten maar ik ben 23 jaar en wil dolgraag op me eigen benen staan, me eigen beslissingen nemen, en wat voor mij het belangrijkste is, ik wil me vrijheid hebben... Vrienden lopen het al jaren te zeggen hoe dat mijn moeder me leven regeert, beheert en alles regelt en beslist voor me... Sinds kort zijn mijn ogen open gegaan en zie ik hoe mijn moeder doet en hoe ze is... Ze beheert me hele leven, ik mag niet weg, ik mag niet weg met vriendinnen, zij maak alle beslissingen voor me, zelf mag ik helemaal niks doen, ik moet alles in het huishouden doen, ze commandeert me, ze vernederd me... Het verstikt me... Ik snap dat het voor moeders moeilijk is om haar kind los te laten, maar dit is gewoon verstikkend... Ik mag zelf niks doen... Ik mag niet eens naar me vriend gaan:(... Ik en me vriend moeten constant smoesjes verzinnen tegen zijn familie waarom ik niet mag komen... Ik wil gewoon los gelaten worden en op me eigen benen staan en naar me vriend toe kunnen gaan en gewoon leuke dingen doen, met hem en zijn familie en met zijn en mijn vrienden...

Hoop op goed advies, want dit hou ik zelf niet lang meer vol...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Geef haar het boek: Loslaten kun je leren. http://www.bol.com/nl/p/loslaten-kun-je-leren/1001004011724456/?Referrer=ADVNLBGE0020081001004011724456-6 Neem eens een avondje of middag rustig de tijd voor je moeder, ga dan het gesprek met haar aan, vertel haar wat dit met jou doet, hoe jij je voelt, waarom jij dit zo vervelend en beknellend vindt, wat jij graag anders zou willen zien. Wees heel duidelijk en eerlijk. Vraag haar waarom ze die dwang heeft, of ze niet gelukkiger zou zijn zonder deze last, hoe ze denkt dit te kunnen stoppen. Probeer begrip van haar te krijgen, maar ook begrip voor haar te krijgen, iedere moeder wil (als het goed is) het beste voor haar kind, wil dat hun kind gelukkig wordt, maar maakt hier ook verkeerde beslissingen in. Wat jij haar vooral moet proberen duidelijk te maken is, dat dit jou niet gelukkiger maakt, dat jij graag zelf liever fouten maakt en daarvan leert, dat jij niet afhankelijk meer van haar bent, dat jij volwassen bent en graag zo behandeld wil worden. Maar ook dat jij enorm veel van haar houdt. Blijf rustig tijdens dit gesprek, maak duidelijk dat dit jouw probleem is, laat haar uitpraten en zorg ervoor dat ook jij uit kan praten. Geef haar wat tijd en ruimte, te begrijpen wat jij bedoeld en haar gedrag te veranderen.

Je bent 23 en wil op je eigen benen staan...wel doe het dan,zoek een eigen woning en trek er in...en trek je niets van je moeder aan,hoe langer je wacht hoe moeilijker ,en meer persoonlijke problemen...dus schiet in actie

Ga naar je huisarts en leg het probleem voor ,hij of zei kan je verwijzen naar een psycholoog dan kun je anoniem lekker van je af praten Hoe zit je leven nu in elkaar ,studer je nog of heb je inmiddels een redelijk betaalde baan en denk je dat je hiermee voldoende verdiend om bijvoorbeeld op jezelf te gaan wonen En hoe moeilijk het ook is vertel je moeder hoe jeje voelt en dat jou dit geestelijk veel pijn doet Hoe serieus ben je met je vriend jullie zouden ook kunnen samenwonen Wees ook eerlijk tegenover zijn familie wellicht hebben zij ook goede ideeen Sterkte en kop op je bent een volwassene ik denk dat jij wel weet wat je wilt je moet alleen de goede weg nog vinden om het waar te maken

Ik ga er van uit dat de situatie zo gegroeid is in een periode dat jij labiel was en veel hulp nodig had. Je moeder durft je niet meer los te laten. Het wordt tijd om de rollen om te draaien: Laat je moeder los. Behandel jezelf als een volwassene, dan zal ze jou ook als een volwassene behandelen. Sta niet toe dat ze je betuttelt. Zeg, op een beleefde manier, wat je hebt besloten en handel daar naar ('Ik ga vanavond naar mijn vriend, morgenavond kook ik voor ons tweeën, dag mam!). Zo doen volwassenen dat. En als het dan ruzie wordt, dan was het kennelijk tijd dat het een keertje ruzie werd. Als ze gaat pruilen of dreigen kun je ook gewoon zeggen dat ze zich als een kleutertje gedraagt, en dat je daar niet meer op in gaat. Dat je alleen nog gesprekken wil voeren als volwassen medemens, en niet als kleuters onder elkaar.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100