Mag iemand die psychische problemen heeft een kind opvoeden?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

In zijn algemeenheid is daar niks over te zeggen, omdat psychische klachten net zo uiteenlopend kunnen zijn als lichamelijke, en ze kunnen chronisch zijn of tijdelijk. Sommige ouders met psychische problemen zijn uitstekend in staat - soms met hulp of ondersteuning- hun kinderen op te voeden, anderen zullen dat absoluut niet kunnen, en zodra de kinderbescherming daar lucht van krijgt, zal er ook naar passende maatregelen gezocht worden. Door de strenge privacy-wetgeving echter - die echter ook in veel gevallen een zegen is - loop je het risico dat er gevallen 'verborgen' blijven, met alle gevolgen van dien. En ook in de milde gevallen, zullen de kinderen wel altijd iets mee krijgen van de psychiatrische problematiek van hun ouders ; niet altijd ten kwade, trouwens. Maar in Nederland mag IEDEREEN een kind krijgen en opvoeden, hoe geestelijk, verstandelijk of lichamelijk incapabel ook. Adopteren mag beslist niet, maar zelf maken wel. En dat komt vooral doordat niemand kan of wil bepalen waar precies de grens ligt, OMDAT het ook vaak/wel eens goed gaat. Het (proberen te) krijgen van kinderen is nog altijd een fundamenteel mensenrecht, waarbij het recht van het kind in kwestie van nul en generlei belang is. Zeker een punt van discussie, in mijn ogen, dat teveel gemeden wordt.

Bronnen:
http://kopp.lotgenootje.nl/volwassen/index...

Dat ligt er helemaal aan wat die problemen zijn. Als je die stelling loslaat op alle ouders zou ruim de helft afvallen omdat ze aan de antidepressiva zitten of zou moeten zitten. 40% omdat ze de kinderen opvoeden volgens een geloofsovertuiging die niet deugt. 8 % gewoon geen tijd heeft voor kinderen in hun leven. 1 % door de mazen van de wet glipt wat betreft die psychische problemen. En de rest er pas later door hun kinderen op gewezen wordt dat ze het niet goed hebben gedaan.

Het is nog niet verboden dus het mag. Maar ze raden dit meestal wel af maar het mag

Dit is te weinig info om de vraag goed te beantwoorden. Dit kan zowel ja als nee zijn. Er zijn kinderen die uit huis worden geplaatst omdat hun ouders psychische problemen hebben. En zo erg dat ze hun kinderen niet goed kunnen opvoeden. Je kunt ook psychische problemen hebben en toch je kinderen redelijk opvoeden. Psychische problemen van de ouders hebben altijd invloed op de kinderen.

Ja tot op zekere hoogte wel. Voor de meeste psychische klachten kan hulp worden gezocht en gevonden. Allereerst is het belangrijk de problemen te (her)kennen en hierbij hulp te zoeken bij een deskundige. De huisarts is daarin het eerste aanspreekpunt. Zowel voor de ouders als de kinderen zijn er mogelijkheden voor hulp en ondersteuning. Toegevoegd na 27 minuten: Kinderen worden nooit zomaar bij de ouders weggehaald. Dan moet er sprake zijn van een ernstige bedreiging van de gezondheid of veiligheid van het kind. Of dat inderdaad het geval is, beslist de rechter. Als er bewijzen zijn dat de kinderen echt in gevaar zijn zal er eerst worden gezocht naar gepaste hulp. Pas als blijkt dat deze hulp onvoldoende is kunnen andere mogelijkheden overwogen worden.

Bronnen:
http://www.informentaal.nl/brochures/PDF/k...
http://www.koppvlaanderen.be/index.php/oud...

NEE. Mijn moeder was volslagen kierewiet. Achteraan zitten, beuken, schreeuwen, slaan, janken. En dan weer knuffelen. Ze kwam niet buiten - agorafobie - had waanbeelden. Leuk om een kleuter aan over te leven. Ze heeft zelfs een keer op me gezeten met haar handen om mijn keel. En later moest ik haar nog bedanken dat ze me niet vermoord had. Dus NEE NEE en NEE... weghalen. Toezicht heeft GEEN zin. Want mijn moeder kon ook heel mooi weer spelen, maar ondertussen. Voor het gemak nog bij een zware religie en enigst kind. Oja, ik zou het bijna vergeten... en je kind dan met 4000 gulden schuld de deur uit trappen om vervolgens het contact te verbreken en zeggen dat je kind geschift is... Toegevoegd na 4 minuten: En vooral geen hulp zoeken omdat je bang bent dat het kind weggehaald wordt....dus misschien niet zo kierewiet zijn als dat ze leek....

ja.anders zouden er geen mensen genoeg overblijven om alle kinderen op te voeden.

Dat mag. Als er omstandigheden zijn waardoor iemand niet voor een kind kán zorgen, is dat een ander verhaal. Maar dat geldt evengoed voor alle andere omstandigheden waardoor iemand niet of minder goed voor een kind zou kunnen zorgen. Het hebben van een psychische aandoening betekent niet bij voorbaat dat je niet of minder goed voor een kind kunt zorgen, dat hangt helemaal af van de aard en ernst van de klachten. Een (alleenstaande) moeder die regelmatig last heeft van psychoses, is natuurlijk totaal iets anders dan een ouder met een spinnenfobie of een milde depressie.

Ja, dat mag. Vanwege "persoonlijke integriteit" worden er in Nederland maar zelden vrouwen gesteriliseerd. Al zijn ze nog zo geestelijk gehandicapt. Dus bijna iedere vrouw die dat wil, die kan kinderen krijgen. Lees daar hier wat over: http://www.scholieren.com/werkstukken/23840 Ik heb eens een documentaire gezien, waarin twee mensen, allebei zwakbegaafd, een kind kregen. Dat kind werd opgevoed met 24 (!) uur hulp. Door thuiszorg, ouders etc. Er wordt tegenwoordig wel meer over nagedacht en over gepraat: QUOTE Als de praktijk uitwijkt dat je faalt als ouder, moet het je verplicht worden om de prikpil te nemen. Althans, dat vinden drie hoogleraren en twee kinderrechters. Ook de jeugdzorg ondersteunt deze omstreden maatregel tegen ouders die hun kinderen ernstig verwaarlozen of mishandelen. UNQUOTE http://www.spitsnieuws.nl/archives/binnenland/2011/02/falende_ouders_gedwongen_antic.html En die vrouw, waarvan al een heleboel kinderen waren weggehaald, die heb ik ook gezien op tv: Die zei: dan neem ik er gewoon nog een! En nog een! De vraag of het mag is te beantwoorden met: ja het mag. Als je bedoelt of het goed is dat dat mag.... het is een enorm probleem, waar grenzen moeilijk duidelijk te maken zijn.

Een natuurlijk kind is van de echte moeder. ik ken vrouwen die hun kind hebben moeten afgeven doordat ze gedurende het opgroeien van hun kindje psychisch in de knoop kwamen en in een inrichting geplaatst werden. Ik vind dat moeders die het niet meer kunnen geholpen moeten worden. Helaas is er nog steeds niet veel aan hulp. Anders wordt het als moeders hun kind mishandelen maar dat is evengoed bekend bij moeders zonder psychische problemen. Moeders die het psychisch even moeilijk hebben kunnen toch lief zijn voor hun kind. Niemand beseft hoe moeilijk het leven kan zijn voor alleenstaande moeders. Je hoort alleen maar de succesverhalen van vrouwen die het gemaakt hebben. Ik vind het verschrikkelijk als moeders en kinderen hierdoor uit elkaar worden gescheurd.

Bronnen:
omgeving, zelf

psychologische problemen is een heel breed begrip dus hier kan je niets aan staven. mocht iemand vastlopen of problemen hebben met de opvoeding, dit voor het kind zodanige problemen geven dat veranderingen noodzakelijk zijn dan zijn er instanties die hierin kunnen ondersteunen, deels overnemen en adviseren. mocht het echt schadelijke gevolgen hebben voor een kind en/of het dit probleem structureel zijn kan een ingrijpende maatregel afgedwongen worden (uit huis plaatsing of OTS bijvoorbeeld) in feite gaat het niet over het wel of niet mogen opvoeden, maar om ouderlijk gezag wat men af kan nemen. daar waar mogelijk zal de ouder zoveel mogelijk betrokken blijven met het kind, en zou je alsnog kunnen spreken van 'opvoeden' Toegevoegd na 2 minuten: overigens zijn er genoeg ouders die niets mankeren op psychisch gebeid, maar mogen ze deze wat mij betreft de ouderlijk macht en het gezag afnemen ;-)) daarbij is ook de vraag wanneer iemand psychische problemen heeft. na een diagnose? als de persoon dit enkel zelf erkent? al iedereen het duidelijk ziet maar de persoon zelf dit ontkent en niet wil/kan inzien?

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100