Waarom worden veel schattige babietjes ineens kleine monstertjes in de peuterpuberteit?

Toegevoegd na 2 minuten:
en/of waardoor

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Niet sommige ; alle ;-) In Engelstalige landen noemen ze het niet voor niets de 'terrible two's'. En dat komt natuurlijk omdat ze nu zelf kunnen lopen, pakken, graaien, praten, klimmen....je kunt ze niet meer lekker veilig in de box leggen en klaar is mamma. Tegen die tijd begint het echte opvoeden. En de peuter heeft dat ook door ; die heeft door dat hij los van mama zit, een eigen willetje heeft en een eigen persoontje is, en zal dat op alle mogelijke en onmogelijke manieren uitproberen. Eigenlijk is het een heel leuke tijd als je een beetje je humor weet te bewaren en alleen de belangrijke regels strak handhaaft en voor de rest zorgt voor een veilig huis. Het kind moet gewoon even doorkrijgen dat hij inderdaad wel van alles zelf kan willen, maar dat hij helaas pindakaas niet de baas is. Dat hij wel mag kiezen, maar tussen a en b en niet tussen ja en nee. Dit is de periode dat je kunt beginnen met verwennen (niet zo slim), maar als je er goed doorheen komt, kun je er nog zeker tien jaar plezier van hebben - tot de pubertijd begint en je ineens wéér een heel ander kind moet leren kennen. Hoe moeilijker je als ouder je grenzen stelt, hoe lastiger je peuter wordt. Sommigen zijn inderdaad echte tirannetjes, maar dan moet je voor de grap de ouders eens een poosje observeren ; heel verhelderend. Ouders die in discussie gaan met hun peuter bijvoorbeeld. Of vragen stellen waarop het kind nee kan (maar niet mag)zeggen. ("Hang je even je jasje op ?"). Of het kind gaan chanteren. Het is ongelofelijk welke machtsmiddelen kinderen op die leeftijd soms al in handen krijgen, die ze dan ook - het zijn ook maar mensen- dankbaar en veelvuldig zullen gebruiken.

Die schatjes moeten zelfstandig proberen te worden. Ze ontdekken dat ze een eigen identiteit hebben, los van hun ouders. Dit doen ze door het uittesten van de grenzen. Op deze leeftijd zijn ze nog erg ongeremd en moeten zich nog leren beheersen. Vandaar dat er dan nog geen land mee te bezeilen is en dat ze op kleine monstertjes lijken.

Als baby zijn ze nog onschuldig (onnozel heette dat vroeger). Ze hebben alleen te maken met de zorg van de ouders en weten niet van goed en kwaad. Alles wat er voor hen gebeurt is positief en er is geen enkele reden om niet schattig te zijn. Het leven is (in hun onderbewustzijn) perfect. Opeens verliezen ze deze onschuld als ze bewust te maken krijgen met de strijd om aandacht, speelgoed, eten etc. etc. Ze ontwikkelen een eigen wil en gaan beseffen dat ze met drammerig gedrag meer bereiken dan met onschuldig lachen. Dan komt het echte opvoeden om de hoek kijken om dat in goede banen te leiden. Hier zijn natuurlijk uitzonderingen op, maar in het algemeen is het zo dat het kind opeens zijn onschuld verliest en dat nooit meer terug krijgt. Daarbij is natuurlijk wel het ene kind liever en zachtaardiger dan het andere.

hihi vanaf 3 jaar tot 6 jaar zijn het anders ook erge monstertjes hoor. :) maar het heet ontwikkeling net als de pubertijd, kijken hoe ver je kan gaan. In de pubertijd kun je als kind heel onzeker zijn, gepest worden, of puberproblemen hebben.. en de uitwerking krijgen de ouders. maar niet aleen pubers reageren hun gedrag af hoor, ook volwassenen of kleine kinderen kunnen er wat van.

Veel heeft te maken met de opvoeding. Maar als het antwoord al zou bestaan....

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100