Ouders & Kinderen

iemand vroeg mij om raad. ze woont samen met iemand met een historie van alcoholmisbruik en softdrugs-verslaving. het ging een antal jaren goed, waarin ze zijn gaan samenwonen en kinderen hebben gekregen. hij vervalt sinds een jaar weer in zijn oude (zeer bekende) gedrag van onderdrukking, ruzie zoeken, schreeuwen, alles beter weten en zijn wil opleggen aan de rest van de wereld, in dit geval zijn gezin. er is (nog) geen sprake van lichamelijk geweld, alleen van dagelijks geestelijk geweld. maar de stress in dat gezin is enorm.
zij heeft hem al een paar keer gevraagd om ergens anders te gaan wonen, maar hij weigert gewoon om te gaan.
wat zijn haar rechten en hoe krijgt zij hem uit hun (huur)huis?

Toegevoegd na 14 minuten:
ze zegt dat de beiden op het huurcontract staan.

Ik had 2 maanden geleden een keizersnede en nog steeds voelt het als of een klein deel van mijn buik verdooft is. Als ik er over wrijf voel ik me hand niet.Trek dit weg? En hoe komt dit nog ?

Mijn oma is best depressief. Ze zit heel de dag in de stoel, ziet alleen maar de sombere dingen in, terwijl we haar iedere keer weer proberen om de positieve dingen te laten zien. Ze heeft haar kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en haar man nog. Ze wordt iedere dag vaak bezocht en er wordt goed voor haar gezorgd. Zelf heeft ze dit niet zo in de gaten.
Nu is mijn moeder haar 'pispaaltje'. Mijn moeder vroeg pas wat belangstellend aan haar over haar gezondheid en nu denkt ze dat ze het aan iedereen heeft doorverteld, terwijl dat NIET het geval is. Dit zegt ze dan ook al een aantal keer tegen mijn moeder. Als mijn moeder dan antwoord met: Nee, dat was alleen belangstelling, zegt ze weer dat ze zich overal mee bemoeit. Mijn moeder doet zóveel voor haar: Eten koken, medicijnen vullen, helpen met de was, koffie zetten, iedere komt ze naar haar. Mijn oma wil het niet waarderen! Ook ik heb er wat van gezegd, en mijn vader en mijn opa ook! Maar ze denkt alleen aan zichzelf! We begrijpen dat ze het niet altijd makkelijk heeft, maar ik heb het gevoel dat ze ook niet positief WIL kijken. Ze zit zichzelf echt alleen maar in de put te praten en heeft veel zelfmedelijden. Het is ook geen optie om naar de psycholoog te gaan, aangezien ze dat niet wil en ze ook bijna nooit meer het huis uit gaat en wil.
Mijn moeder is nu erg verdrietig en boos, net als mijn oma. Maar eigenlijk ligt de schuld bij mijn oma.
Wat is hier tegen te doen? En hoe kunnen we hiermee om gaan?

Ik voel mij niet beter dan andere mensen en sta voor "iedereen is gelijk en dient ook zo benaderd te worden"

Echter ik heb de laatste tijd een bijzonder kort lontje en kan daarom als men iets zegt of doet behoorlijk fel zijn en erg snauwen.
Dit zowel tegenover vrienden als tegenover familie en mijn vriendin moet het de laatste tijd ook regelmatig ontgelden.

Het is mij meermaals overkomen dat ik iemand hier erg sneu mee heb gemaakt terwijl deze juist uit alle goede bedoelingen mij probeerde te helpen.
Hieruit vloeit weer een woordenwisseling of ruzie en het eindigt altijd met 2 partijen die met een vervelend gevoel zitten.

Ik vind het zelf verschrikkelijk dat ik dit doe (en anderen naar alle waarschijnlijkheid ook)

Eerder ("vroeger") had ik hier nooit last van. Wat kan ik hier zelf aan doen?

Hoe kan ik me rustiger houden?
Hoe kan ik als ik me irriteer dat voor me houden of ten minste op een subtiele manier naar buiten brengen?