Ouders & Kinderen

Zou de melk ook de geur afgeven, ik kolf namelijk nooit.

Ze is nu 6 jaar, in augustus wordt ze 7. Haar vader overleed toen zij 2 was in een auto-ongeluk. Zij weet dit (geen details, uiteraard). Maar de laatste tijd vraagt ze steeds vaker waarom hij dood is, of hij niet genoeg van haar hield om te blijven leven, waarom de papa's van andere kindjes niet dood zijn, of ze geen nieuwe papa kan krijgen van God, als Hij haar oude papa heeft... (Ik heb geen relatie met een andere man, ook nooit gehad na het overlijden van haar vader).

Ik vind het heel moeilijk om hier op te reageren. Mijn psycholoog zegt dat ik het best zo eerlijk mogelijk tegen haar ben zonder er al te diep op in te gaan, maar ik vind dit erg moeilijk. Ze vraagt ook waarom papa dat ongeluk heeft gehad. Ik kan haar toch moeilijk vertellen dat dat de schuld is van een klootzak die te veel drank in zijn kop had om uit te kijken...Ik wil niet dat ze opgroeit met het besef dat mensen andere mensen zó kapot kunnen maken. Maar ik weet ook niet goed hoe ik antwoord geef op haar vraag zonder te vertellen dat er een andere auto bij betrokken was...Om nog maar te zwijgen over de bovengenoemde vragen. Hoe leg je zoiets uit aan een kind van zés?! Ik hoop dat iemand mij wat meer informatie kan geven over haar denkbeeld, waar deze vragen vandaan komen (voorheen vroeg ze er veel minder tot bijna niet om. Het is echt iets van de afgelopen twee maanden) en tips over hoe ik het best met haar hier over praat zonder dat zij merkt dat ik er verdrietig van wordt...

En erger nog, hoe kan het dat mijn kinderen toch zo goed naar oma luisteren en hoe kan ik leren om mijn kinderen en mijn moeder deze momenten te gunnen? hoe kan ik het nare gevoel loslaten? Is dit trouwens iets herkenbaars? Of ben ik gewoon een egoistisch mens door deze gevoelens?

ik vind een meisje leuk, alleen ze zegt dat geen vriendje heeft of iemand in gedachte heeft. maar op haar hyves staan allemaal dingen van jongens enzo.
maar ik weet nou nog steeds niet of ze liegt tegen mij omdat ze de vermoede heeft dat ik haar leuk vind en mij geen pijn wil doen.

hij wordt panisch als hij op de wc op potje moet. Vanuit mijn omgeving krijg ik te horen dat het aan mij ligt dat hij nog niet zindelijk is. Maar zo´n enorm drama werkt ook niet volgens mij. Nu willen we er helemaal geen aandacht aan besteden, misschien dat het dan wel lukt. Heeft iemand ook deze ervaring?