Ouders & Kinderen

Mijn ex-partner en ik zijn inmiddels zo'n 3 jaar gescheiden en zijn toen in goed overleg een co-ouderschap aangegaan om onze (nu) 6 jarige zoon.
Wij woonden gezamelijk in Amsterdam en "mams" is naar hoorn vertrokken alwaar zij bij haar scharrel in huis trok en is gaan samenwonen.
Onze zoon is de ene week bij paps en de andere week bij mams en zo wisselen we dat af.
Onze zoon zit (nog) op een basisschool in Amsterdam, op een steenworp van zijn ouderlijk huis (waar hij dus ook woont, maar niet ingeschreven is).
Nu proef ik dat "mams" nog niet klaar is met haar "verlanglijstje" en heb het donkerbruin vermoeden dat zij onze zoon na dit schooljaar wilt laten verkassen naar een school in Hoorn.
Kan "mams" dit zomaar doen of zal zij dit bij de rechtbank voor elkaar moeten boxen ?

Ik weet dat mijn zoon het hier erg naar zijn zin heeft, heel veel vrienden en vriendinnetjes heeft, dit wil ik hem dus ook niet laten ontnemen.

Toegevoegd na 4 dagen:
@mbouman
Voor op dit moment is de afstand (Hoorn/Amsterdam) niet zo onpraktisch.
Dit komt omdat mams op een steenworp afstand van mijn zoon zijn basisschool werkt.
Ik schoot tekort dit even in het verhaal mee te nemen ;)

@BvW
Oke ... nu dan geen scharrel meer en inderdaad haar partner.
Toen, en dan heb ik het over de tijd dat wij niet gescheiden waren had zij met hem
(zo bleek achteraf na het in elkaar draaien van het echtscheidingsconvenant) een affaire.
Vandaar dat ik de term "scharrel" gebruik om dit te illustreren.

Ik weet dat dit de zoveelste vraag (3de) hierover is maar ik heb nog een beetje hulo nodig.

Ik kan namelijk niet begrijpen wat ze me heeft verteld.

Ze zegt namelijk dat ze in de eerste en tweede klas enorm is gepest. Nu snap ik dat niet want ik zat bij haar in de klas (alleen de derde niet, we zijn nu int vierde). Zij was bijna weggepest en ik deed niks? Dat kan ik maar niet begrijpen.

Als ze toen naar me toegekomen was had ik haar geholpen.

Nu ze het eindelijk heeft verteld voel ik wel een enorme schuld. We gingen namelijk in het begin van de eerste nog wel veel met elkaar om en daana plotseling helemaal niet meer. Ik vond dit toentertijd erg jammer en ik weet nog altijd niet waarom ik dat deed. Nu zit ik dus met het schuldgevoel dat zij geen hulp van mij kreeg terwijl we elkaar een beetje waren leren kennen.

Ik voel me nu erg schuldig en ze zegt dat ze bijna is weggepest. En ik was gewoon niet thuis voor haar.

Is er enige manier om dit recht te zetten?

Ps: ik hou van haar

None

Als je écht geen flauw idee hebt hoe een normale, gezonde relatie eruit ziet en dat alleen weet van zien en horen zeggen? Hoe moet je dán je nieuwe mogelijke partner vertrouwen?
Wat is het beste om dan voor ogen te houden als je een nieuwe liefdesrelatie aangaat??

M'n moeder is 38 en ze wilt nog graag een baby, terwijl ze al 3 kinderen heeft. Ik denk niet dat het goed voor haar is mede door haar overgewicht en hoge bloeddruk.. En ik heb gewoon GEEN zin in een klein kindje! Is het wel gezond als ze er nu nog een neemt en wat is de beste en gemiddelde leeftijd?