Natuur- en scheikunde

H2O is een gebogen molecuul met een hoek van 109,5 graden.

De verschillende conventionele geometrieën worden bepaald op basis van onder meer de VSEPR-theorie, die stelt dat elektronenparen (zowel bindende als vrije) zich in de ruimte zo ver mogelijk van elkaar moeten bevinden.

Maar dat wetende zou ik juist zeggen dat bij een lineaire geometrie de elektronen juist verder uit elkaar liggen. Toch gebeurt dat niet en lijken de watermoleculen naar elkaar te worden toegetrokken. De vraag is dan waardoor gebeurt dat en waarom is water niet apolair lineair?

Stel je neem O2. In de valentieband zit bijv. 1 2s elektronenpaar per zuurstofatoom. Bij het samengaan van de atomen ontstaat er zowel een bindings als antibindingsorbitaal. Maar waardoor ontstaan er ineens 2 nivo's één met een hogere (HOMO) en de ander met een lager (LOMO) energie nivo. Maar waardoor ontstaan die verschillende nivo's, terwijl ze aanvankelijk toch gelijk waren?

Waarschijnlijk niet zo praktisch natuurlijk. Maar zou een waterpas nog goed functioneren als er in plaats van lucht geen lucht in de bel zou zitten?

Normaal gesproken kunnen elektronen in een atoom in aangeslagen toestand terecht komen doordat ze een foton invangen.
Maar is het mogelijk dat door een andere interactie of ander deeltje een elektron juist naar een lagere schil wordt gebracht? Misschien dat bijvoorbeeld een voorbijrazend deeltje wat energie afsnoept van het gebonden elektron zodat het in een lagere (grond)niveau terecht komt?