Natuur- en scheikunde

De kritische temperatuur van een stof is de temperatuur waarbij deze zich in één fase bevindt. Bij een hogere temperatuur zal de fase van de stof niet veranderen als de druk of het volume wordt veranderd.

De kritische temperatuur van waterdamp bedraagt bijv. 390° C ; boven die temperatuur kan het gas door compressie niet vloeibaar gemaakt worden.

Maar waardoor kun je door volume verkleining de moleculen niet dichter op elkaar duwen? Is dat een kwestie van de grenzen van het menselijk vermogen benaderen of is dat een fundamenteler kwestie? Indien dat laatste ,hoe kan dat?

Of werkt het zo dat als je het volume van water van zeg 400 graden verkleint het wel zal afkoelen maar nooit onder de 100 graden zal komen en dus niet condenseert. Wat ik dan niet begrijp is waarom de krachten erop niet groter kunnen worden zodat het toch condenseert?

Vuur is een beetje een plasma waarbij de deeltjes (gedeeltelijk?) geioniseerd zijn. Nu zullen geladen deeltjes afgebogen worden door een magnetisch veld.
Zo zie je bijv. bij het aardmagnetisch veld dat geladen deeltjes worden tegengehouden en worden afgebogen. Maar kan een magnetisch veld zo sterk zijn dat het vuur tegen houdt?

Neem bijv. een cesium atoom, met atoommassa 132,9054.
Nu heeft cesium een cycli van 9.192.631.770 van de straling die hoort bij de overgang tussen twee energietoestanden.

Een deel van die cycli ontstaat door de hyperfijnstructuur door wisselwerking tussen de elektronen en het magnetische dipoolmoment en elektrische quadrupoolmoment van de atoomkern.

Door de kleine energieverschillen hebben overgangen tussen hyperfijnniveaus een relatief lage frequentie in het elektromagnetische spectrum (vaak in het radiogolf- of microgolfbereik) waar 'gewone' overgangen vaak in het zichtbare licht liggen.

Nu lijkt me die straling een vorm van energie en die komt ergens vandaan. Nu vraag ik me af of die straling ervoor zorgt dat het atoom 'kleiner' wordt?

Zou het zo kunnen zijn dat een atoom maar een beperkte levensduur heeft, het verval van atomen (in zoverre dat iets anders is) buiten beschouwing gelaten?

Zo'n 100 jaar geleden was de meter bepaald door de lengte van een 90%-platina-10%-iridiumstaaf.

De huidige meter is de afstand afgelegd door het licht in een vacuüm op 1/299.792.458e deel van een seconde.

Nu is een seconde vanaf 1967 gedefinieerd als de duur van 9.192.631.770 perioden van het cesium atoom. De lichtsnelheid is in 1983 weer afgeleid van de meter.

Maar is het mogelijk om die iridiumstaaf met de huidige meter te vergelijken?

Explosieven of springstoffen zijn ontplofbare vaste of vloeibare stoffen, dat wil zeggen stoffen die in zeer korte tijd een ontledings- of verbrandingsreactie kunnen ondergaan waarbij gasvormige producten ontstaan die een veel groter volume innemen dan de oorspronkelijke stof.

Waterstof kan samen met zuurstof water vormen. Hierbij komt veel energie vrij. Daarom is een mengsel van waterstofgas en zuurstofgas in een volumeverhouding van 2:1, dat ook wel bekendstaat als knalgas, explosief.
Nu weet ik niet of 2H2O een groter volume inneemt als de reactanten 2H2 en O2, maar enigszins twijfel ik daar aan.

Nu is het verschil tussen boven genoemde alinea's dat de eerste gaat over vaste stoffen en vloeistoffen terwijl de tweede alinea gaat over een gas. Beide worden evenwel een explosief genoemd.

De vraag is nu of bij gassen de produkten ook altijd groter zijn bij explosies en/of dat misschien zelfs bij vaste of vloeistoffen zelfs niet altijd het geval is?