Waarom worden bij echtscheidingen de kinderen eigenijk altijd aan de moeders toegewezen?

vaders lijken haast geen rechten te hebben als het op de kinderen aankomt en de moeder slecht wil doen.ik ken persoonlijk een geval van dichtbij waarin de vader zijn kinderen niet kan zien omdat de moeder pertinent weigert mee te werken aan bezoek en omgangs regelingen.De kinderen worden totaal gehersenspoeld wat de vader betreft en na jaren van procedures en voor de vader gunstige uitspraken bij de rechtbank is er nog steeds geen omgang.terwijl hij wel alimentatie betaald en door het hele verhaal inmiddels aardig in knel is geraakt.ik kan er met mijn verstand echt niet bij,erlijk waar.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De wetgever en de rechter gaan ervan uit dat het niet goed is voor de kinderen om de verzorgingsverdeling te wijzigen na de scheiding. Als de moeder tijdens het huwelijk hoofdverzorgster was, blijft zij dat na de scheiding. Als de vader hoofdverzorger was, blijft hij dat. In de praktijk komt de laatste situatie niet zoveel voor. Beide ouders zijn volgens de wet verplicht het contact tussen de kinderen en de andere ouder te onderhouden en te stimuleren. Dit kan je laten afdwingen, desnoods met een dwangsom.

Bronnen:
http://wetten.overheid.nl/BWBR0002656/Boek...

De reden is gebaseerd op redelijk oude regelingen. De man werkt, de vrouw zorgt voor de kinderen Dan komt er een echt scheiding De vrouw krijgt een uitkering PLUS alimentatie van de (werkende) man En ze zorgt voor de kinderen.., Vandaar dat de vrouw meer kans heeft om de kinderen te houden

Altijd een nare situatie. Moeder versus vader is nooit een win-win situatie. Het blijft en verliessituatie omdat het gezin uit elkaar ligt. Het gaat vaak om jonge kinderen bij een scheiding. Jonge kindjes en de mama, dat is een eenheid waaraan weinig te veranderen is. Dat het in veel situaties een verbitterde strijd is van de vader die aan het kortste eind trekt, is bekend. Helaas.

uit eigen ervaring, omdat het niet strafbaar word gesteld, indien 1 van de partijen kwaadwillend is. Zelden dat een rechter een moeder in detentie zet, indien zij stelselmatig weigert mee te werken. Meestal word het afgedaan met een dwangsom, en indien de moeder deze niet kan betalen, kan je als vader daar dus ook nog heel lang op gaan zitten wachten. Zou de wetgever, zoals in sommige landen wel gebruikelijk is, dit strafbaar stellen, met de dreiging van detentie, wat kan inhouden, dat je dan strafblad krijgt, wat inhoud dat je dan je ouderlijke macht kwijtraakt, beide partijen dan alleen op echte gegronde redenen de kinderen bij de vader of moeder weghouden. Mijn ex beschuldigde mij van seksueel misbruik, ik mocht vervolgens de grootste moeite doen om aan te tonen dat het dus niet zo was, en die loze beschuldiging bleef aan het adres van de moeder. Zelf kan ik begrijpen dat een moeder uit wrok dingen roept, en strijd voor haar kinderen. Maarzolang de wetgever deze voorbeelden wat ik nu aankaart, accepteerd, dan hou je deze problemen dus.

In principe hebben beide ouders recht om voor de kinderen te zorgen. Of de kinderen bij de vader of moeder terecht komen, hangt van verschillende factoren af. Het gebeurt ook regelmatig dat de vader de kinderen krijgt toegewezen. Dit hangt af van de leefsituatie van de ouders(werk, huis e.d.), maar ook van de voorkeur van het kind(als het ouder dan 12 is). Mocht de vader 40 uur per week werken, en de moeder niet. Dan is er een grote kans dat de kinderen naar de moeder gaan, omdat die meer tijd voor ze heeft(en vice versa). Leven de ouders al 2 jaar gescheiden, en wonen de kinderen bij de vader, dan krijgt de vader de kinderen. Aangezien ze daaraan gewent zijn. Vervolgens heb je recht op een omgangsregeling, tenzij er een reden is waarom 1 van de ouders de kinderen niet kan zien(gevaar voor de kinderen enz.) Mocht er iets mis gaan met de omgangsregeling, dan moet je in principe weer naar de rechter. Maar dat kost veel tijd en geld, en willen de meeste mensen dus niet. Het is een lastige situatie, maar het beste kunnen de ouders het met elkaar regelen. Lukt dat niet, moet de andere ouder niet heel moeilijk gaan doen, dat helpt niemand, vooral het kind niet. Wacht dan af, laat de rechter beslissen. De meeste kinderen willen als ze ouder zijn(jaar of 12+) weer contact met beide ouders. Daarnaast zijn ze dan op een leeftijd, dat ze ergens kunnen afspreken zonder dat de moeder erbij moet zijn.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100