Waarom worden we naarmate we ouder worden negatiever over het leven?

Ik besef me dat het niet voor iedereen geldt, maar dat zijn echt uitzonderingen. Als kind/jong mens is heel veel leuk en heb je frisse zin in het leven, maar het lijkt erop dat als we volwassen worden en ouder worden dat we steeds meer klagen en een negatieve kijk hebben op "het leven"

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

De teleurstelling van ervaringen en niet uitgekomen verwachtingen die over slaat naar de toekomst en de nieuwe verwachting daarvan. Het heeft ook te maken met de fysieke en geestelijke gezondheid. Want iemand die fris en helder is, zal niet veel negativiteit kennen. Maar iemand die moe is juist weer wel.

Narmate je oude rwordt, maak je meer mee. Je leert aan de ene kant relativeren, aand e andere kant besef je ook steeds beter dat het leven niet alleen maar uit leuke dingen bestaat. Op je 10e heb je geen besef van geld & kosten en de noodzaak om te werken. Op je 20e begint dat besef te komen, maar bensioen en ouderdomsziekten zijn nog niet in jouw wereld. Als je 50 bent, heb je een groot deel van de wereldproblemen die spelen duidelijk op het netvlies. Kleine gelukjes worden daardoor snel onder gesneeuwd.

omdat ze alles al hebben meegemaakt [ziekte, sterfte maar ook veel mooie dingen geboorte en geluk], en jonge mensen nog niet en leven wat onbezorgder.....

In mijn beleving kun je negatiever worden, omdat je naarmate je ouder wordt, hebt ontdekt dat een heleboel zaken in het leven niet zo makkelijk zijn, als ze leken toen je jonger was. Maar ik denk dat het ook van je karakter afhangt, als je kijk op het leven al wat complexer was, dat zal dat naarmate je ouder wordt niet verbeteren. Afhankelijk van je karakter en opgedane ervaringen kun je verbitterd en teleurgesteld raken. Daarbij is het voor veel mensen moeilijk te aanvaarden dat ze ouder worden, en een heleboel dingen niet meer kunnen of moeten loslaten, dat geeft ook veel weerstand en verdriet. Ik persoonlijk ben nu 55 en ga langzaam ontdekken dat een aantal niet meer zo soepel gaan en er zijn veel verdrietige dingen om me te herinneren, maar ook heel veel heerlijke, geweldige zaken om op terug te kijken, met een schat aan lieve mensen en ervaringen om me heen. Count your blessings denk ik elke morgen, ik wordt weer wakker, straks een kopje koffie met de liefste, de kinderen komen langs met de kleindochter, de zon schijnt, of ik ga een eind wandelen in de regen of de wind...lekker uitwaaien voelt ook goed.....elke dag is er wel iets om van te genieten of om even te denken....dit leven is echt wel waard om geleefd te worden....ik hoop dat ik er nog heel lang van kan genieten.

Dat is niet per saldo zo. Heb in mijn leven al veel rottigheid meegemaakt,maar ook veel leuke dingen. Mijn gezondheid is beslist niet om over naar huis te schrijven,integendeel! Je krijgt naarmate je ouder wordt, wel meer inzicht in het leven,maar dat hoeft niet tot negativisme te leiden. Dat heeft voor die tijd ook al ingebakken gezeten.

Dat is niet altijd zo. Ik ben de 50 voorbij en besef steeds meer hoe gelukkig ik ben. We hebben gezonde kinderen en kleinkinderen, ook met de aanhang hebben we geen enkel probleem. De gezondheid van mezelf is niet alles maar het kan altijd erger. We wonen eindelijk op de plaats van bestemming, de grote geldzorgen van als je kinderen nog thuis wonen zijn voorbij, dus geen negatieve klanken van mijn kant. Als er ouderen zijn die dat wel doen dan vergeten ze terug en vooruit te kijken of ze hebben heel veel pech gehad.

Dls je jong bent denk je dat er nog een heel leven voor je ligt, dat je een paradijsje op aarde kunt maken, je bent positief over het leven omdat je nog weinig zorgen kent, en je hebt grote idealen. Deze illusies wordt je wel ontnomen wanneer je ouder wordt en je erachter komt dat het leven moeilijk kan zijn, je krijgt zorgen, en vooral als je wat ouder wordt krijg je veel lichamelijke klachten, je kracht neemt af, je kunt minder. Je komt erachter dat het leven kort is en je veel idealen niet waar hebt kunnen maken.

Volgens mij is dat risico voor ouderen inderdaad groter dan voor jonkies, maar het hangt af van je eigen karakter: of het glas halfvol is of halfleeg. De omstandigheden zijn negatiever: generatiegenoten zijn al overleden, je eigen ouders zijn er niet meer, ziektes hebben toegeslagen, je netwerk verkleint zich steeds meer en lichamelijk wordt je sowieso steeds minder. Maar het is mijn ervaring; jong een zuurpruim, ouder nog meer zuurpruim. Dan krijg je dat eeuwige (ècht van aller eeuwen) gezeur over 'de jeugd van tegenwoordig'. "Aanvaard blijmoedig de wijsheid van de jaren en doe met gratie afstand van de dingen van de jeugd". Of koop 55 jaar oud nog een sportwagen / Harley en kam je haar vanaf je oor over je kale schedel. Iedereen wil oud worden maar niemand wil oud zijn.