Wat is het dat mensen vaak en zoveel onzin praten? Zijn ze bang voor stiltes?

Dat Nederlanders een grote mond hebben, weten ze in Vlaanderen maar al te goed. De terughoudendheid van de Vlaming om openlijk in debat te treden en hardop voor zijn mening uit te komen, is al even legendarisch. Een snelcursus "Omgaan met Belgen" en "Succesvol onderhandelen met Nederlanders" door Marinel Gerritsen en Marie-Thérèse Claes.

Vorige maand hebt u in Taalschrift aangetoond dat Vlamingen over het algemeen 'masculiener' zijn dan Nederlanders. Toch komen zij bij Nederlanders vaak over als onzelfzeker en bedeesd, terwijl Vlamingen de gemiddelde Nederlander assertief, ja zelfs agressief vinden in zijn taalgebruik.

Marie-Thérèse Claes: "Zeker. Een Nederlander komt vaak brutaal over door zijn directe manier om zich uit te drukken."
Marinel Gerritsen: "Door zijn eerlijke manier om zich uit te drukken!"
Marie-Thérèse Claes: "Wij noemen dat onbeleefdheid."
Marinel Gerritsen: "Maar ik heb eens meegemaakt dat een Belgische hoogleraar boos uit een vergadering wegliep. Dat doe je in Nederland niet. Ik was zo geschokt, dat ik dacht: dit komt nooit meer goed. Maar zo erg bleek het achteraf niet te zijn."
Marie-Thérèse Claes: "Natuurlijk niet. Het gaat hier om een communicatiestijl. Die staat los van de waarden, zoals masculiniteit en femininiteit. Die waarden merk je wel op in de stijl van vergaderen. In een feminiene cultuur (Nederland) moet ieder zijn zegje hebben gehad. In een masculiene (Vlaanderen) is dat overleg minder belangrijk dan het resultaat ervan: dat moet degelijk zijn, ook al is niet iedereen het ermee eens. In Vlaanderen zal een conflict ook eerder worden uitgevochten dan uitgepraat. Terwijl overleg tussen meerderen en minderen er niet voor de hand ligt: het respect voor de macht is daar zo groot dat de communicatie er voornamelijk van boven naar onderen verloopt. Nederlanders tutoyeren ook hun meerderen; Vlamingen gebruiken nog u voor hun baas."

Ik praat ook met Jan en alleman.. het gaat meer om het contact maken dan om de inhoud van het gesprek.. Als ik niks zou zeggen als ik met een ander op de bus sta te wachten, voel ik me ongemakkelijk. . Alsof het erg onbeleefd is om niks te zeggen.. Het is iets typisch nederlands, ik heb de ervaring dat dit in andere landen vreemd wordt gevonden.. Nou woon ik wel in een redelijk kleine plaats, waar je mensen die je tegenkomt meestal even groet..

Ja, veel Nederlanders voelen zich ongemakkelijk bij stiltes als ze in een kleine ruimte bijelkaar zijn.
Nee, dit is niet typisch Nederlands.
Als je het vergelijkt met andere landen valt het in Nederland zelfs nog erg mee.

Sommige mensen zijn gewoon babbelziek.

Maar wat betreft de oudere mensen die je noemde: Ik kan me best voorstellen dat mensen op die leeftijd vele vrienden en familie reeds zijn kwijtgeraakt en niet veel mensen meer kennen die nog een babbeltje met ze willen maken.

Ik kan me voorstellen dat jij er niet altijd om verlegen zit, om met zo iemand in gesprek te gaan in de lift.
Maar bedenk wel dat jij mogelijk later ook in zo`n situatie terecht kan komen.

Praten is altijd goed,het haalt de spanning weg die anders kan ontstaan.
Als iedereen eens wat meer praatte met elkaar,dan zou er een hoop rottigheid voorkomen kunnen worden.
En zo,n sfeer als bij de dokter in de wachtkamer,is nou ook niet bepaald leuk te noemen.

Stilte kan als bedreigend worden ervaren; je weet tenslotte niet wat die ander (over jou) denkt.
Met praten probeert men, waarschijnlijk onbewust, sturing aan de situatie te geven.

de meeste mensen zijn inderdaad heel bang voor de stilte... en babbelen daarom maar wat raak...

als het stil is zou je je wel eens van je eigen gedachten bewust kunnen worden, of voelen wat er te voelen valt of gewoon inzien dat je normaal allerlei onzin uitkraamt... en wie wil dat nou meemaken?

in de stilte komen mensen tot inzicht ( de meesten denken dat je daarom stil moet zijn als je mediteert...)... maar tot inzicht komen betekent dat je iets 'nieuws' weet of ontdekt en dat schept verantwoordelijkheid... 'noblesse oblige'... als je die verantwoordelijkheid niet aan wil gaan kun je beter blijven babbelen en brallen....

In een wachtkamer kan ik gelukkig snel mijn boek pakken of een tijdschrift.
Ook in de bus of in de trein werkt dat wel.
Maar niet altijd helaas.

En het zijn echt niet alleen oudere mensen die tegen je aan beginnen te lullen.

Soms praat ik maar zo'n beetje mee, omdat ik het anders zo sneu vind.

Ja, dat is raar, bang voor stiltes, maar dat is het wel.

Ik denk dat bepaalde mensen een beetje weinig contact/ aandacht hebben met andere mensen en daarom zo stom kletsen met vreemden.