Kinderen opvoeden: hoe ver kun je gaan met potentiële confrontatie?

Vroeger keek ik altijd programma's waarin gekte, de dood, homo's, seks, sukkels, criminaliteit en meer van dat soort dingen werden besproken, om erover te lachen.

Een vriendin van mij keek alleen veilige programma's waar geen enkele vorm van risico aan vast zat.

In Engeland heb je veel verhalen en tekenfilms over slechte kinderen die slecht eindigen. Een jongetje dat met zijn vergrootglas mieren verbrand word op het eind van binnenuit opgegeten door termieten.

Uit Amerika komen veel advertenties die ouders moeten overhalen om hun kinderen te vertellen over het bestaan van drugs.


Drie voorbeelden die bij mij de vraag opriepen: hoe ver kun je gaan?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Als het goed is, ken je je kind heel goed als ouder. Je weet wanneer je kind ergens aan toe is en wanneer het iets aan kan. Er zijn kinderen die zo nuchter van aard zijn, dat je ze heel veel onzin kunt laten kijken zonder dat zij daardoor beïnvloedt worden. Ze geloven niet in sprookjes en al heel snel niet meer in Sinterklaas. Sommige kinderen zijn zo fantasierijk dat ze moeite hebben om werkelijkheid en fictie uit elkaar te halen. Alles wat zij zien nemen ze ook letterlijk. De kunst is dat je steeds moet aftasten hoe ver je kunt gaan. Blijven communiceren met je kind. Opletten of ze iets begrijpen en het aankunnen.

Heel simpel: Niets opdringen, niets verbieden. Niets verstoppen, geen taboe. Alles is bespreekbaar. Toegevoegd na 37 seconden: Kinderen geven zelf hun grenzen wel aan, als je ze daarvoor de ruimte geeft.

Ga met je kind mee... Dus als je kind ermee komt, ga er dan spontaan op in en je weet precies wat je moet zeggen op dat moment... Je hoeft niet de hand te pakken en op een hete pit van het fornuis te drukken om het te leren dat het heet kan zijn... Het zal zich vanzelf oplossen, maar laat je kind ermee komen, dat is mijn stelregel... Wees er een tikje passief in zelfs... Gooi het zeker niet dood met overtollige informatie waar het nog langer niet aan toe is...

Dat zal niet meevallen om dat te schiften, al helemaal niet als ze ook bij vriendjes kunnen kijken. En waar worden kinderen bang voor? dat zal per kind verschillen. Even een voorbeeld; ik heb 2 dochters en toen die klein waren hebben ze allebei een tekenfilm gezien van Oliver Bommel. Een leuke film zo rond de kerst met geen enkel geweld erin. Daarna kreeg onze jongste dochter rare nachtmerries over een krokodil, we snapten er niks van. Tot na een maand of 2 onze oudste dochter er ook wakker van werd, hoorde waar het over ging en half slapend tegen ons en haar zusje zei, nee joh dat was geen krokodil maar een draakje. Toen wisten we wat het was, ze droomde over een draakje waar ze niet bang voor was maar die ze zielig vondt. Nadat we hadden uitgelegd hoe en wat, hielden de nachtmerries op, gelukkig. Hiermee bedoel ik ook een beetje te zeggen, wat ze ook zien als het kwartje verkeerd valt heb je nog steeds een probleem.

is per koter verschillend. dus een kwestie van ken je kind. als ik hier haary potter laat zien,, dan is de oudste van tien, er weken mee bezig en scheelt het maar een haar of hij de bezem probeert te starten, (laatste niet echt natuurlijk) maar hij loopt echt al weken door het huis met zeer slecht uitgesproken toverkreten. waardoor ik echt zo iets heb van nou.. tover de dader maar weg. (heeft H.Potter gezien bij z'n echte, lees "verwen" pappa)

Niet al te voorzichtig zijn, maar wel heel goed opletten. Je moet kinderen niet bang maken met allerlei ranzige voorbeelden. Maar ook niet alles voor ze verstoppen.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100