Wij Nederlanders vinden onszelf tolerant. Is dat ook zo?

Hoe zou het zijn als een groepje wil protesteren tegen de huidige verruwing/verhuftering van de samenleving en we gaan op de Dam zitten te protesteren met drugs en bloemen in ons haar. Hoe lang zou het duren voor de ME ons eraf zouden gooien/slaan?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ha, die Deva; Dat wat wij van onszelf graag tolerantie noemen is in mijn ogen allang ontmaskerd als selectieve onverschilligheid. In het algemeen zijn we 'tolerant' totdat we vinden dat we last krijgen van 'die anderen'.

Als 't mistig is wat langer.. omdat ze je dan minder snel ''zien''.. maar gok op een klein uurtje, ligt er ook maar aan met wat voor een aanhang je bent ;)! als je met 4 man. en een draagbare radio gaat zitten.. gok ik dat je kan wachten tot je een ons weegt,

Hoe lang dat nu zou duren weet ik niet, maar in de jaren 60 zaten we daar met z'n allen met bloemetjes in het haar en joints. En toen heeft niet de ME er wat aan gedaan maar de "jantjes". Die hebben toen de Dam schoongeveegd. En of wij tolerant zijn? in woord misschien maar in daden weet ik het niet zeker

Dag Deva, het antwoord van Hans52 is nou zeker niet verkeerd, ik heb alleen wat aanvullingen die het wellicht wat meer verhelderen. Er bestaat een theorie hierover, oa door De Beus beschreven. Nederland bestond tot de jaren vijftig, zestig uit een zuilenmaatschappij waarin vier zuilen (protestanten, katholieken, liberalen en socialen) ogenschijnlijk tolerant naast elkaar leefden. Echter: mensen bleven binnen hun zuilen, gingen naar hun eigen school, kerk, verenigingen, en trouwden binnen hun zuil). Alleen op hoger niveau (lees politiek) werd er buiten de zuil gekeken. Dat moest wel, want geen van de vier zuilen was groot genoeg om de meerderheid te hebben. Ik schreef hier ogenschijnlijk tolerant, omdat men naast elkaar leefde, maar niet met elkaar. Inmiddels zijn de zuilen voor een heel groot deel afgebroken. En toch leven wij nog steeds naast elkaar, maar niet met elkaar. Dus lijken we ogenschijnlijk tolerant, want wat de buren doen moeten ze zelf weten. En pas als we last van andere groepen hebben, zullen we daar wat aan gaan doen.

Ik denk dat Nederlanders heel tolerant zijn, totdat het dichtbij komt. Zolang alles maar lekker ergens anders gebeurd is het prima, maar als het te dicht in hun straatje komt dan krijgen ze toch snel argwaan. Verder denk ik dat de ME vrij snel zou zijn, misschien moeten we het een keer proberen. Kijken wat voor reacties er zouden komen.

Als je wilt protesteren/demonstreren tegen, of voor iets dan heb je nog altijd een vergunning nodig van de desbetreffende gemeente. Als je deze vergunning niet hebt dan kan de politie en/of de ME er wel eens snel zijn zodra er klachten komen van omstanders... Als je wel een vergunning hebt om te protesteren/demonstreren tegen, of voor iets dan is het doorgaans aan B&W van de desbetreffende gemeente om te bepalen welk risico dit met zich mee brengt. En zal naar aanlijding van een RI&E procedure de inzet van politie en/of ME uitvoeren... RI&E = Risico, Inventariseren & Evalueren...

Nederlanders staan Internationaal bekend als tolerant volk. Daar zal dus een kern van waarheid in zitten. Of we we het op dit moment nog werkelijk zijn is lastig vast te stellen. Het feit dat iedereen overal over mag demonstreren is denk ik een belangrijke aanwijzing dat we relatief gezien nog steeds tolerant zijn. De ME komt volgens mij alleen in aktie tegen geweld en aggressie en is soms preventief aanwezig als de kans op geweld als groot wordt ingeschat. Dus mijn conclusie is dat Nederlanders alles bij elkaar relatief tolerant zijn.

Naar mijn mening is er een verschil tussen tolerantie en desinteresse. In mijn observaties geld voor Nederlanders meer het laatste. Het interesseert niemand wat je doet en waarom zolang je er een ander maar niet mee lastig valt. Dat kan je tolerantie noemen.... ik doe dat niet.

Wat mij verbaast is dat Nederland een woord heeft voor tolerantie. Men denkt dat men tolerant is, maar spreekt zichzelf hiermee alleen maar tegen. Degene die alles accepteerd en laat gaan zoals het is, is tolerant. Ik ken maar enkele mensen die zo'n status hebben weten te bereiken.