wat maakt sommige artiesten tot (wereld)ster terwijl mensen die wellicht even goed zijn totaal onbekenden blijven?

Ik was laatst in Brussel, en daar zat een man ongelofelijk goed blues te spelen en te zingen. Zelfgeschreven nummer. Even een babbel mee gedaan en ja, hij had een paar keer echte optredens gehad in een voorprogramma van één of andere lokale artiest. en ja, iedereen vond hem geweldig. En ja, hij had al cd's uitgebracht in eigen beheer. En ook verstuurd naar hier en daar, en ja men had er gezegd dat het heel goed was, maar nooit was het verder gekomen dan dat.
En daar bedacht ik me dat er voor alle (wereld)sterren massa's mensen zijn die wellicht even goed zijn maar die het niet gemaakt hebben. Schrijver die even goed schreven zoals bv. Roald Dal en toch nooit doorbraken. Schilders die even goed schilderen dan Dali maar blijven hangen op derderangstentoonstellingen.
Het moet bestaan denk ik, tientallen?honderden? En één ervan wordt dan een ster.
Wat maakt mensen tot een ster? (Ik bedoel een echte ster, niet die fake- sterren die men kost wat kost wil lanceren door de schijn te geven dat het om een ster gaat) Ik bedoel mensen zoals Elton John, de Rolling Stones enz...Mensen zoals Hugo Claus die op de duur kon schrijven wat hij wilde men vond het altijd super omdat het van hem kwam?
En ook... hoe komt het dat sommigen ster blijven en anderen eendagsvliegen zijn?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Een belangrijke factor is natuurlijk dat een artiest het publiek weet te bespelen en in de media de aandacht weet te trekken en te behouden. Verder zijn relaties altijd belangrijk. Tegenwoordig is het ook bijna onmogelijk om beroemd te worden als je niet op TV verschijnt; als men je niet van TV kent ben je kennelijk volgens de meeste mensen niet goed. De meeste mensen durven zelf niet voor iets te kiezen als ze daarin niet iemand volgen die ze belangrijk vinden. Verder zijn er natuurlijk ook nog goede artiesten die niet beroemd willen worden omdat bekendheid je ook van je vrijheid berooft.

Ze worden ontdekt door producers enzovoort, ze komen naar buiten en laten van zich zien en horen, ze laten zich opmerken...

Als je het psychologisch gaat analyseren zijn denk ik twee zaken van belang: wij zijn kuddedieren en we prefereren bekend boven onbekend. Wij zijn kuddedieren in die zin dat wij ons laten leiden door de voorkeuren van onze soortgenoten, dat kost ons namelijk minder moeite met een grotere kans op goed resultaat. Is blueszanger X populair en wordt hij door onze vrienden, bekenden en de media gepromoot, dan is het makkelijker fan te worden van X, dan dat je Y (die onbekend is) hebt horen spelen, hem eigenlijk beter vindt en dat je moeite doet om hem te promoten. Net zoals je bijvoorbeeld een boek hebt gelezen van John Grisham, wat je geweldig vond. Vervolgens kan je kiezen in een boekwinkel tussen twee boeken van dezelfde kwaliteit, één geschreven door Grisham, de ander door een onbekende. Een grote meerderheid zal kiezen voor Grisham. Er kan daardoor maar een beperkte hoeveelheid supersterren bestaan. Betekent dat dat andere artiesten minder goed of zelfs niet beter kunnen zijn? Natuurlijk niet. Een superster biedt een totaalpakket en is op de juiste tijd op de juiste plaats, wordt opgemerkt door de mensen die er op dat moment toe doen en heeft ook de wil en capaciteiten om te voldoen aan wat men van een superster verwacht.

Het Stardom wordt gemaakt en de behoefte naar bepaalde muziek wordt middels het uiterlijk en (vaak) verzonnen gedrag van de desbetreffende (ontdekte/gemaakte) artiesten gekweekt. Er wordt geïnvesteerd maar dat heeft voor de beginnende artiest al direct gevolgen, je moet een contract tekenen dat je jezelf bijna alles moet laten welgevallen namelijk, je verkoopt je hart en ziel aan een maatschappij en de artiesten die ze uitzoeken zijn makkelijker te manipuleren dan die waar jij het over hebt, die is zelf te ondernemend dus daar hebben de grote maatschappijen niets aan. Stel je begint met wat kennissen/vrienden een bandje of wat dan ook en men vindt jullie wel geschikt qua uiterlijk enz dan worden jullie benaderd en krijgen jullie het voorstel om een Cd uit te brengen enzovoorts enzovoorts, dan komt er een contract waarin bijvoorbeeld staat dat jullie de eerste drie jaar een ruim salaris ontvangen en de echte opbrengsten van Cd's en/of concerten en merchandising naar die maatschappij gaan want, zo redeneren ze dan, wij dragen het risico. Is niet zo want jullie worden verkocht en goed ook want dat is hun handel. Dus staan er een opeens een paar jongens (of meiden) te zingen en te dansen (uitsluitend wat er voorgeschreven staat/wordt uiteraard) in met een goeie look voor de doelgroepen (pubermeiden meestal) en het is kassa voor de maatschappij. Ook voor jullie want ze doen aan pappen en nathouden natuurlijk en na drie jaar verlengen ze je contract met meer zeggenschap enzo want de buit is toch al binnen dan, snap je? Alles draait om het uiterlijk en de bedachte teksten en danspasjes, een muzikant die waanzinnige muziek maakt maar niet die gemaakte looks heeft die kan het gewoon schudden. Alles draait om het manipuleren van het publiek dat koopt. Om de poen is het al te doen.

Dat heeft te maken met een goede marketing. Dus de P-s: - product en presentatie (en de kwaliteit daarvan verschilt nogal) - promotie (je gaat zelfs denken dat MacD. lekker eten heeft) - plaats (ben je op het juiste moment op de juiste plaats) - prijs (of financiering van de marketing) En de T van Talent is daardoor niet altijd belangrijk (Madonna zong in het begin ook niet geweldig).