Is het mogelijk behandeld te worden tegen Borderline zonder eerst officieel de stempel te krijgen?

Nee,je zal eerst één of meerdere onderzoeken moeten krijgen om vast te kunnen stellen of je borderline hebt.

Toegevoegd na 26 seconden:
Voordat men met de behandeling begint.

Ja, als je het zelf betaald kun je elke behandeling ondergaan die je wilt. Mocht je het willen laten betalen door je verzekering dan zullen die wel eerst een "stempel" willen zien.
De kosten kunnen nogal hoog uitpakken en verzekering maatschapijen hebben de neiging de kosten onder controle te willen houden...

als je je aanmeld voor een behandeling zal je eerst een reeks onderzoeken en interviews krijgen. Komt er uit beide de diagnose Borderline of trekken ervan dan kan je behandeld worden.
Als dit niet zo is zal je mogelijk verwezen worden naar een andere behandeling/soort

Jawel, maar dan moet je al wel langer in behandeling bij een tweelijns psycholoog zijn.
Als zij dan vindt dat jij trekken van borderline hebt kan zij je aanmelden voor de vers-training of de linehan-training.
Het werkt dus niet zo dat jij vandaag bedenkt dat je zo'n training wil en dat je dat meteen zelf kunt regelen.
Een officiele stempel is ook niet per se nodig, maar wel de meest gebruikelijke weg.

Het hangt er vanaf wat voor behandeling je precies nodig hebt.

Aangezien er geen behandeling bestaat die Borderline geneest, zullen behandelingen gericht zijn op symptomen die veroorzaakt worden door Borderline (stemmingswisselingen, impulsiviteit, instabiele relaties, etc.). Al die symptomen kunnen - los van elkaar - ook een andere oorzaak hebben. Het gaat bij de behandeling dus niet zozeer om het stempel, maar om de klachten waar de patiënt het meeste hinder van heeft. Voor de stemmingsproblemen worden bijvoorbeeld vaak antidepressiva voorgeschreven, en vaak wordt cognitieve gedragstherapie ingezet, of ondersteunende gesprekstherapie. Zelfs dialectische gedragstherapie - een therapie die specifiek ontwikkeld is voor borderline patiënten - is gericht op bepaalde symptomen die horen bij persoonlijkheidsstoornissen, en wordt ook toegepast bij patiënten die wel kenmerken hebben van Borderline, maar een andere primaire diagnose (vaak ook een persoonlijkheidsstoornis) hebben.

Het gaat dus niet zozeer om de diagnose: een behandeling wordt altijd ingezet aan de hand van de symptomen en de ernst daarvan, niet aan de hand van de diagnose. Een diagnose kan wél een belangrijke 'kapstok' zijn, om beter te kunnen begrijpen waaróm iemand bepaalde problemen heeft, en daardoor ook de behandeling beter te kunnen aanpassen op de individuele patiënt. Maar het mag nooit zo zijn dat iemand met ernstige problemen geen behandeling krijgt, omdat hij één symptoom te weinig heeft om een diagnose opgeplakt te krijgen.

Een arts, in dit geval een psychiater, zal echter eerst willen weten wat er precies aan de hand is, voordat er een behandeling ingezet wordt. Soms is behandeling acuut nodig, en dan zal die worden ingezet voordat het onderzoek is afgerond. Maar altijd zal een arts een diagnose willen stellen, of in elk geval zo goed mogelijk in kaart willen brengen wat de onderliggende stoornis is van de klachten waarmee een patiënt zich presenteert. In de praktijk zal, wanneer er een vermoeden is van borderline, voor of tijdens de behandeling een persoonlijkheidsonderzoek plaatsvinden. Als de patiënt bepaalde onderzoeken niet wil, dan kan natuurlijk de behandeling worden ingezet aan de hand van de informatie die wél bekend is. De kans is dan alleen groter dat de artsen niet de meest optimale behandeling kunnen geven, omdat bepaalde informatie mist over de precieze aard van de problemen.