Hoe verantwoord is het dat iemand met een twijfelachtige WIA uitkering, drie keer per jaar op vliegvakantie gaat?

Het is iemand die 27 is, nog nooit een dag in zijn leven gewerkt heeft, geen enkele opleiding heeft (ook geen afgeronde middelbare school) en nog bij zijn ouders woont. Hij is een bewezen (!) hypochonder, maar op basis van reeele oude klachten, trapt het UWV er toch in. Hij kan best werken, al is het niet op een enorm hoog niveau en dat staat hem niet aan.

Ondertussen loopt hij alle feestjes af, gaat drie keer per week stappen tot het uitkeringsgeld op is. Hij koopt veel luxeproducten en is dit jaar al drie keer op verre vliegvakantie geweest.

Is dit ethisch te verantwoorden? Wat moet er met zo iemand gebeuren?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Het is ethisch onjuist. Probleem is dat je er alleen maar iets aan kunt doen ten koste van nog foutere dingen. Elk systeem dat de zwakkeren ondersteunt, lokt misbruik uit. De kunst is dat misbruik te minimaliseren. Maar je mag nooit zo hard op de misbruikers gaan jagen dat er zwakkeren de dupe van worden. Bij elk systeem heb je een paar mensen die er onterecht gebruik van maken, en een paar mensen die er onterecht buiten vallen. We moeten de juiste balans zien te vinden. Gevallen als de door jou beschreven misbruiker zullen dus altijd blijven bestaan. Ik ken er ook een paar. En inderdaad, het UWV trapt er vrij gemakkelijk in. Wat mij heeft geholpen, behalve bovenstaande redenering: ik heb mij de vraag gesteld of ik het ook zou willen, een uitkering genieten en verder niets doen. Mijn antwoord was: nee. Ik moet dan wel belasting betalen, en mijn baan kost me zeeën van tijd - maar toch heb ik dit liever dan onterecht in de WW/WAO/Wajong/reïntegratie.

een wia uitkering voor iemand van die leeftijd bedraagt ong 900 euro per maand. hij heeft vaste lasten verzekering ect. als ie een auto heeft nog meer. dus ik denk dat wia niet zijn enige inkomstenbron is. leven en laten leven, waar maak je je druk om, hij valt jou verder toch niet lastig. het kan oneerlijk over komen. maar je weet echt niet wat er in zo iemands hoofd omgaat. ik ken de angst van het zijn van een hypochonder want ik zit zelf op het randje. laat lekker gaan. komt ie weer leven en laten leven. mijn motto.

Dat wat ethish verantwoord is, is natuurlijk vaak heel persoonlijk. Jouw moraal is misschien niet de mijne. De kern is, dat, als ik het goed begrijp, het in ieder geval jouw ethisch gevoel raakt. Dat is het belangrijkste uitgangspunt. En geen ander. Ik zou je adviseren om het gevoel van irritatie (als ik het zo mag bestempelen) bespreekbaar te maken met deze persoon. Vertel hem dat het jouw etische waarden aantast en vraag hem hoe hij daar zelf tegen aankijkt. Vriendschap lijkt mij onder anderen gebaseerd op overeenkomst in normen en waarden. Als deze balans erg scheef ligt, kun je je afvragen hoe waardevol deze relatie is. Misschien dat je, na het uitgesproken te hebben en er van gedachten over gewisseld hebt deze persoon, nog steeds met een naar gevoel blijft zitten en geen voldoening krijgt. Misschien compenseert de verdere inhoud van de relatie dit gevoel ook wel weer. Maar als het een hekel punt blijft, is het misschien tijd om de relatie te heroverwegen. Hoe spijtig dit ook kan zijn natuurlijk.

Het is niet verantwoord en het is een spuug in het gezicht van de belastingbetaler. Het omvangrijke en gedetailleerde stelsel van uitkeringen, subsidies en voorzieningen heeft veel burgers afhankelijk gemaakt van een overheid die als een moedertje waakt over haar kinderen die bij het minste of geringste 'zwak' of 'behoeftig' worden verklaard. De solidariteit moet geconcentreerd worden op de groep die het écht nodig heeft om een eind te maken aan de misbruik dat hand in hand gaat met de te royale Nederlandse verzorginsstaat.

Ik vind dat het niet moet kunnen. Het is niet eerlijk dat een ander hard moet werken en zich weinig tot niets kan permiteren, terwijl een ander zich gewoon een feestleven kan permiteren over de rug van die harde (eerlijke) werkers zonder er iets voor te doen (behalve zich aan te stellen bij het UVW, als jou verhaal klopt). Dit soort mensen noem ik parasieten en daar heb ik een grote hekel aan. Maar dit is jou verhaal en hoogstwaarschijnlijk heeft hij een ander verhaal. Misschien teert hij wel op een leuke erfenis?

ik denk dat iedereen wel zo,n geval kent,bij hem of haar in de buurt.ik persoonlijk lig daar helemaal niet wakker van. wees blij dat je zelf kunt en mag werken,en zijn er zat die wel willen maar niet kunnen. keur de zaak helemaal niet goed. maar ons land heeft toch instanties die zulke dingen controleert?

Het kan zo lopen, dat een persoon van 27 nog bij zijn ouders woont en een uitkering heeft om welke reden dan ook. Maar het is wél verkeerd van de ouders om niet een reeele bijdrage in de kosten van onderhoud en onderdak te vragen aan hem. Daar doen ze hem tekort aan. Dus gewoon het Nibud laten uitrekenen wat een normale bijdrage is en innen ook. Toegevoegd na 1 minuut: In wezen financieren de ouders nu het "luxe-leventje" van zoonlief.

Dit is de verantwoordelijkheid van de betrokkenen. Dus de uitkeringsontvanger de ouders en natuurlijk de uitkeringsverleners. En verder van niemand!

Ik snap helemaal wat je bedoeld, en zou me er ook zeker aan storen! 3x per week stappen en 3x per jaar op vakantie van jouw belastingcentjes is behoorlijk zuur! Het is alleen zonde om er nog meer energie aan te verspillen door je er druk over te maken, want ook al staat hij redelijk dichtbij je, het zijn toch nog steeds jouw zaken niet. Hoe moeilijk het ook is, zou het dus toch laten rusten, want waarschijnlijk heb je vast al welleens steken onder water gegeven in zijn richting, en heeft dat ook niks veranderd. Dus proberen er zo min mogelijk op te letten, en zorgen dat je zelf laat zien hoe het wel ethisch verantwoord is!

Moeilijk om je er van te distantiëren, kan me er iets bij voorstellen! Maar toch, je weet niet echt hoe het zit, denk ik, je kent in ieder geval niet alle ins en outs! Elk systeem heeft zijn zwakke plekken, en misschien maakt deze mijnheer daar gebruik van! Laat hem, hij zal het niet eeuwig kunnen volhouden! Het is niet jouw verantwoording, richt je energie ergens anders op.

Ethische kwesties zijn altijd lastig ... en dan blijft altijd nog de vraag of de informatie correct is. We (als mensen) hebben nogal de neiging om dingen in te vullen voor anderen ... we weten de helft omdat we dingen zien en de rest vullen we in waaruit daarna een conclusie volgt: goed of fout in dit geval. Ik heb zelf in de WAO gezeten omdat ik heel erg depressief was. Ik had echter niet het geluk dat ik nog bij m'n ouders thuis woonde, maar ik had een huurhuis en vaste lasten en dus simpelweg geen cent te makken. Maar ondertussen zeiden m'n huisarts, de psycholoog, de keuringsarts van UWV, de psycholoog van UWV allemaal dat ik leuke dingen moest gaan doen. Ga dingen doen waar je blij van word, die je gelukkig maken, die je leuk vind. Mijn probleem was dat leuke dingen bijna altijd geld kosten, maar zou ik geen vaste lasten gehad hebben zou ik misschien ook wel naar feestjes gegaan zijn en andere leuke dingen hebben gedaan. Er is altijd een nuance of een andere kant aan een verhaal :) Over etisch verantwoorden gesproken: Ik zat met depressie thuis, kon niet werken, maar op zich was er aan mij niets te zien. Een gebroken been is duidelijk, een arm in het gips ook, maar kortsluiting in je hoofd is onzichtbaar. Ik heb vaak het gevoel gehad dat ik misschien een verband om m'n hoofd moest rollen, zodat ik legitiem buiten in het zonnetje kon zitten terwijl iedereen uit z'n werk kwam en naar me keek. Ik vulde zelf in wat zij over mij zouden denken en of het er ethisch verantwoord uitzag...