Is de mens in staat om alleen te leven, zonder contact met anderen?

Volledig en hun hele leven lang?
Uit onderzoek bij zgn. 'wolfskinderen' blijkt, dat zij enorm afwijkende psychische gesteldheden ontwikkelen.

Natuurlijk werpt dat wel meteen de vraag op: 'wat is normaal?'; want wat we als normaal zien, is gevormd door de context waarbinnen het plaats heeft: een samenleven met anderen!

Kortom: Kan je dat psychisch aan? Waarschijnlijk niet volgens algemeen geldende standaarden voor psychische gezondheid en welbevinden; alleen, deze standaarden zullen misschien minder van toepassing zijn op iemand die er voor kiest om in volledige isolatie te leven.
Anders gezegd: als je uit eenzaamheid/gebrek aan menselijke interactie gaat geloven dat de bomen of de stenen tegen je praten is dat op papier geen positief stempel op je psychische gezondheid. Maar, wie heeft er last van jouw pratende bomen wanneer je helemaal allenig in je wereld staat? Niemand behalve misschien jijzelf lijkt me, dus dan blijft alleen de vraag over:
Accepteer je een leven waarin zulke dingen voorkomen, en waarin je weinig ruggespraak hebt over wat echt is en wat alleen maar in je hoofd zit? Zo ja, dan: geen psychisch probleem!

Ja, er zijn mensen die alleen kunnen leven.
Zonder vrienden, zonder familie, zonder sociale contacten met anderen.
Iemand die daar bewust voor kiest kan dat dus ook psychisch aan.
Ik denk dat ik dat wel zou kunnen.
In onze maatschappij zie je dan natuurlijk toch wel mensen als je boodschappen gaat doen, bijv.

Dit is heel erg moeilijk. Kijk eens de film Into the Wild, die gaat hierover. Erg mooie film met bovendien goede muziek!

Als baby, peuter, kleuter en kind heb je mensen nodig om je te leren wat je moet weten, om je te helpen overleven. Dus je hele leven lang gaat dat niet lukken.

Maar er zijn genoeg mensen die er tijdens hun volwassenheid voor kiezen om zo min mogelijk contact te hebben met andere mensen. Die hebben weinig behoefte aan contact.

De vraag is dan of die mensen niet om te beginnen al anders in elkaar staken dan de gemiddelde mens. De gemiddelde mens is een kuddedier en heeft contact nodig. Maar de gemiddelde mens bestaat eigenlijk niet, dus reken maar dat er mensen zijn die heel goed zonder sociale contacten kunnen, net zo goed als er mensen zijn die al gek worden bij de gedachte om een dag alleen te moeten zijn.

Het blijkt zo te zijn, maar of een mens dat psychisch aan kan, dat zou moeten blijken, als men na een test van bv een jaar alleen zijn kijkt hoe hij reageert in zijn omgeving, ik denk dat 'echt alleen leven, niet mogelijk is, als gezond mens'... dan kom je er toch wel een beetje 'gestoord uit...

Ik heb wel eens over een (heel raar) onderzoek gehoord die jaren geleden gehouden is (jaren 50 ofzo), dat ze een aantal baby's (weeskinderen) totaal geen aandacht gaven alleen eten en drinken en een paar andere baby's kregen behalve eten en drinken ook aandacht, werden geknuffeld enzo. De baby's zonder aandacht overleefden het niet.

Op zeer jonge leeftijd ,de babytijd ,is het onmogelijk,dan ben je immers afhankelijk van je moeder,en ben je volledig weerloos zonder haar bescherming.
Later op volwassen leeftijd is het mogelijk,maar wil je echt sociaal functioneren is het toch belangrijk om met je medemensen te zijn.Mensen zijn immer sociale wezens dat zit in onze genen.

Ik denk dat de mens daartoe in staat is. Vermoedelijk kan men dat ook psychisch aan, als men de verhalen over kluizenaars moet geloven. Weliswaar accepteert men de eigenaardigheden van kluizenaars omdat die dan zouden ontstaan zijn doordat ze zich met andere levende wezens onderhouden dan met mensen.

nee dat zou niet kunnen want je moet ook opgevoed worden en alles.