Als mensen allemaal als gelijken gezien willen worden waarom duwen ze zichzelf dan in hokjes?

Voorbeelden: Homoseksuelen die als gelijken willen behandeld worden, hebben homobars, gay prides ed. Geven daarmee aan dat ze een apart feest moeten hebben, naast die van de hetero's
Moslims die als gelijken (nederlanders/medelanders ) gezien willen worden bouwen moskee's, nemen vrij van werk en school voor het suikerfeest, Vrouwen die gelijk willen staan aan mannen en gelijke rechten en plichten willen hebben willen wel dat de deur open wordt gehouden, hun stoel aangeschoven wordt...etc.

We willen allemaal gelijk zijn op het zelfde niveau...of toch niet?

Wat jullie?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Gelijk zijn sluit niet uit dat er toch verschillen zijn op grond van belangstelling, behoefte, cultuur, religie, traditie etc. Die diversiteit vloeit voort uit het feit dat iedereen een uniek individu is.

helaas strekken principes in de meeste gevallen niet verder dan het eigen belang

Omdat mensen dat eigenlijk helemaal niet willen uiteindelijk als puntje bij paaltje komt. Dat (soms wel erg geforceerde) gelijkheidsdenken is meer een standaard ideaal dat lekker bekt en dat wanneer we het weer eens uitspreken vooral onszelf een goed gevoel moet geven. "Alle mensen zijn gelijk in hun streven nét iets gelijker te zijn dan de ander." (Vrij naar Aldous Huxley.)

Ik denk dat het gelijk willen zijn vooral met rechten te maken heeft. Men wil allen gelijk behandeld worden en gelijke rechten hebben. Maar ieder mens is uniek en wil graag ook zo gezien worden. Daarnaast streven de meeste mensen ernaar om bij een bepaalde groep te horen, want dat bepaald voor een groot deel hun identiteit. Omdat de wereld tegenwoordig zo complex is, is het handig als je ergens bij hoort, zodat je je aan de normen en regels van die groep kunt houden. Je weet dan voor een groot deel zeker dat je niets fout doet. Nog even terzijde: dat vrouwen wel gelijke rechten willen, maar vervolgens willen dat de deur voor ze wordt opengehouden, daar ben ik het niet mee eens. Ik vind het wel eens grappig als een man zo galant is (dan is het een omgangsvorm en heeft niks met ongelijkheid te maken). Maar als diezelfde man dat elke dag blijft doen vind ik dat zelfs behoorlijk irritant. Ik zie mezelf als een zelfstandige vrouw die goed voor zichzelf kan zorgen.

Men bedoelt dat ze door anderen in die hokjes worden gezet. Maar ik ben het met je eens dat je al snel jezelf in een hokje plaatst als je ergens aan meedoet. Als ik half naakt wordt gezien op de gaypride, moet ik er niet van staan te kijken dat de volgende dag men op het werk denkt dat ik een homo ben. We zijn in dit soort dingen dus heel huichelachtig. Aan de ene kant moet alles kunnen, maar aan de andere kant mogen we niemand veroordelen tot een bepaald hokje. Neem je ouders. Zij zullen het ermee eens zijn dat iedereen moet denken en doen zoals diegene is. Maar als hun eigen zoon of dochter aangeeft dat homo of lesbo te zijn, zullen ze toch wel even anders denken. Dan komt zoiets ineens heel dichtbij en kunnen de meningen heel anders gaan zijn. Toch komt het feitelijk neer op 1 ding: accepteer de ander zoals deze is. Of je er nou een hokje omheen plaatst of niet.

Elke keuze die je maakt, houdt in dat je al die andere keuzes niet maakt... Als ik kies dat ik een PVDA-aanhanger ben, dan sluit ik me meteen uit van alle andere partijen... Die ene partij geeft mij bescherming als ik daar naar toe ga, maar tegelijkertijd ben ik schietschijf als ik daar niet ben... Dat is de inherente aard van een keuze maken... Als keuze bestaat, wat dat bestaat namelijk niet in mijn beleving, maar daar komen heel veel reacties op als ik dat zeg, dat weet ik wel... Algemeen kun je zeggen dat een keuze bescherming biedt/geeft in die mate waarop het maatschappelijk veroordeeld wordt... Binnen in de hell´s angels community is het wel heel veilig, als je snapt wat ik bedoel... En gelijkheid is een illusie, niemand is gelijk aan een ander... een ieder komt van elders en gaat naar elders, alleen tussentijds heb je het idee dat je samen bent, net zo in een relatie... En niemand duwt zichzelf in hokjes, anderen doen dat voor je en maar al te graag, beter en sneller dan je lief is... is het genoeg?

mensen zijn niet gelijk, elk kind weet dat.... derhalve kan je ze in verschillende hokjes plaatsen, dat maakt het leven overzichtelijk voor sommigen. Waar het om gaat is dat we niet gelijk hoeven te zijn om TOCH gelijkwaardig te zijn.

Je haalt gelijkheid en gelijkwaardigheid door elkaar. Dat ik graag wel eens naar een feest ga waar ik gelijkgestemden en een hoger percentage potentiële partners tegenkom (ofwel, mezelf in het hokje GLBT plaats)wil niet zeggen dat het oké is om mij te bespugen, te bedreigen, te slaan, te schoppen, of om stront of erger/gevaarlijker mijn brievenbus in te duwen omdat je me hand in hand heb zien lopen met mijn vriendin. Niemand is gelijk aan elkaar. Maar we zijn allemaal gelijkwaardig. Of we nou in hokjes zitten of niet.

De mens is een sociaal wezen en wil ergens bijbehoren. Het ligt voor de hand om juist bij gelijken te willen behoren omdat de kans dat je als gelijke wordt gezien dan het grootst is.

Jaha, maar als ik zoals dat ene groepje ben, hoe moet ik me dan gedragen? Laat ik dat maar een beetje afkijken want dan ben ik niet helemaal een vreemd figuur. En gelukkig maar want varieteit zonder originaliteit maakt overzichtelijk en kan ik weer lekker met mijn groepje generaliseren. The simple live!

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100