Voor (sommige) vrouwen geldt: Als ik maar genoeg van hem hou, dan ... ......(vraag komt hieronder) ???

dan wordt hij wel gelukkig.
dan komt het allemaal nog wel goed met hem.
dan ... (hier komt je eigen persoonlijke reden)

Zijn er ook mannen die zich herkennen in een soortgelijke bovengeschetste overtuiging?


(ik heb het nu even simpel en voor het gemak over een man/vrouw verhouding, homosexueel is in feite en in beleving niet anders, het gaat hier om de min of meer stereotype rol van elk individu in de relatie)

En zijn er vrouwen die zich in bovenstaande herkennen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik herken mij daar zeker in... Het lijkt onzin, maar ik ben er van overtuigd dat als ik maar genoeg van hem hou en voor hem zorg, dat ik dan klaar speel wat zijn moeder niet is gelukt: dat hij 'wünschlos' gelukkig wordt... Volgens mij weten vrouwen als van nature dat ze heel veel liefde te geven hebben omdat ze in wezen puur liefde zijn...en dat is de reden dat vrouwen van mannen houden en voor hun geliefde willen zorgen: omdat ze niets anders hebben te geven dan dat wat ze in wezen zijn: Liefde... Och en dan de pijn van 'te veel' houden van een man die het niet waard blijkt te zijn, de teleurstelling dat hij ondanks al jouw liefde toch niet gelukkig is... Er zijn daar een paar mooie boeken over te lezen: -Making Love van Barry Long -Als hij maar gelukkig is van Robin Norwood

Ik herken mij in het gevoel. Het is ook niet altijd onzinnig. Liefde geeft doorzettingsvermogen en geduld. Een beetje volhouden kan op z'n tijd uiteraard geen kwaad. Zo scherp gesteld is het echter een valstrik. Vrouwen - en natuurlijk ook mannen - kunnen op die manier wel alles ondergaan in de hoop dat het uiteindelijk wel goed komt. Verder ligt het op deze manier altijd aan jou omdat de verklaring dat je blijkbaar niet genoeg van de ander gehouden hebt altijd kan opgaan. Het een en ander moet niet ontaarden in een situatie waarin één van de partners nederig alle vernedering en mishandeling ondergaat omdat via liefde alles uiteindelijk goed komt. Dit is een zeer ongezonde situatie.

Ik weet dat veel mensen (inderdaad vooral vrouwen) zo denken. Ik wil niet zeggen dat ik me nooit schuldig maak aan die denkfout, maar over het algemeen besef ik: je kunt een ander niet veranderen, alleen jezelf. En iemand gelukkig 'maken' is daar ook een voorbeeld van. Wat niets afdoet aan het feit dat het normaal is om het elkaar in een relatie een beetje naar de zin te maken en rekening met elkaar te houden. Dat ik mijn man niet gelukkig kan maken, betekent niet dat ik geen boodschappen kan doen en lekker koken, net zoals hij dat doet. Dat maakt ons leven samen aangenamer, en creëert een omgeving waarin we samen gelukkig kunnen zijn. Maar verantwoordelijk blijven we nog steeds ieder voor ons eigen geluk.

Ik (vrouw) denk niet zo. Ik kan er niet voor zorgen dat mijn vriend gelukkig is. Wel kan ik natuurlijk door mijn liefde en aandacht ervoor zorgen dat hij zich gelukkiger voelt. Maar de kern van het geluk moet hij toch zelf hebben. En ook zijn problemen zal hij vanuit zichzelf aan moeten pakken, anders werkt het niet. In het begin van onze relatie was het zelfs ook andersom: hij dacht dat hij er alles aan moest doen om mij gelukkig te maken. Maar dat doet hij (gelukkig) niet meer.

Er zijn inderdaad vrouwen die zich in bovenstaande herkennen. Gelukkig is er zoiets als gezond verstand en de kennis dat Aletta Jacobs niet voor niets bezig was voor onze rechten. En als vrouwen zich zo afhankelijk opstellen, hebben ze het verdiend. Om een relatie te hebben heb je geen als/dan/maar dan moet jij/ en dergelijke soort termen nodig. Een relatie is geen eenrichtingsverkeer. En dan nog is iedereen verantwoordelijk voor zijn/haar eigen geluk. En als je partner zich ongelukkig voelt, moettie maar een leven gaan zoeken.

Ik denk dat dit met name een vrouwenstandpunt is en wel omdat vrouwen doorgaans empatischer zijn dan mannen.

Ik herken het in ieder geval wel. 'Als ik maar genoeg van hem hou gaat het lukken tussen ons' etc. Tja, ik heb op een harde manier moeten leren dat dat niet zo is, en ik hoop maar dat ik het onthoud voor de volgende keer.

Als ik maar genoeg van hem houdt (terwijl ik in de spiegel kijk) denk ik. Het komt allemaal goed met mij. Betreft de man/vrouw verhouding herken ik mezelf hier niet in, ik geloof echter wel dat dit voor vrouwen wat natuurlijker is.

Ja ik herken het wel. Het is iets wat ik in het verleden heb meegemaakt. Dat ik elke strohalm vast greep en dacht dat als ik het maar......deed, dat het dan wel goed zou komen. Maar ik heb ook een harde les gehad dat het zo niet werkt. Dat er twee nodig zijn om samen gelukkig te zijn en niet eentje. Ik heb geleerd dat ik niemand kan veranderen alleen mezelf en zelfs dat is heel moeilijk en kost veel bewust zijn en energie. Robin Norwood materie dus.. helaas ik herken het wel. Maar je groeit er van. Wat je niet breekt maakt je sterker en dat is dan weer de winst uit de situatie. Ik ben beresterk geworden ;)

Je kunt iemand niet veranderen en dat moet je ook niet willen. Aanpassen is weer heel wat anders maar ja je leert iemand kennen op een bepaalde manier. En zo vind je die persoon leuk de vraag is alleen voor hoelang. En wat de verdere ontwikkelingen zijn in een (relatie)en of er ontwikkelingen zijn. Alles is weer ergens goed voor in het leven. Mij moeten ze ook mijn persoonlijkheid niet afpakken.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100