Waarom pretenderen ouders hun kinderen de "facts of life" te kunnen bijbrengen, als bij het ouder worden juist steeds meer onduidelijk word?

hoe meer je weet hoe meer je er achterkomt dat je niks weet. waarom liegen de ouders kinderen voor dat ze de wijsheid in pacht hebben?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Omdat je er pas achter komt dat je bijna niks weet (relatief), als je heel veel praktische, alledaagse zaken WEL geleerd hebt. Je hoeft de volledige wijsheid niet in pacht te hebben om te weten wat er te koop is, en als je over de 'facts of life' praat, heb je het over dat basale pakket algemene ontwikkeling dat je kinderen uitstekend kunt overbrengen. Maar je stelling zou natuurlijk een prima argument kunnen zijn om het kinderen krijgen niet te lang uit te stellen natuurlijk. Als je leeftijd je aan de meest basale zaken doet twijfelen waar je vroeger nooit aan getwijfeld hebt, ben je dat station wellicht gepasseerd. ;-) Bovendien, ouders doen helemaal niet of ze de wijsheid in pacht hebben. Die leren je de spelregels van het functioneren in het leven en de maatschappij, en dat gaat echt niet per definitie over 'hogere' zaken, maar heel basale begrippen als hygiëne, verzorging, voeding, geldzaken, dagindeling, omgangsvormen, discipline, frustratietolerantie, sociale vaardigheden en verkeersregels, om maar een paar dingetjes te noemen. Als je op DIE terreinen volledig onzeker bent van je zaak en niets zeker denkt te weten, mag je je wellicht sowieso afvragen of je wel een geschikte opvoeder zou zijn. Dat je worstelt met levensvraagstukken, spirituele vragen of emotionele psychologische processen, daar staan je kinderen verder grotendeels buiten. Hun tijd om zich daar het hoofdje over te breken komt nog wel. Als ze zelf wat ouder zijn. Je taak als ouder beperkt zich daar voornamelijk tot het doorgeven van jou normen en waarden en te vertellen wat er allemaal ongeveer te koop is, zodat ze later zelf beslissingen kunnen nemen. Je moet ze tenslotte opvoeden tot zelfstandig denkende wezens die hun eigen keuzes kunnen maken (gebaseerd op zo veel mogelijk gegevens) en hun eigen weg kunnen zoeken. Wees vooral als ouder nooit te bang om te zeggen dat sommige mensen er zus over denken, anderen zo, en dat jij het ook niet zeker weet. Vertellen waar je staat, waar jij in gelooft of waar jij van overtuigd bent, is beslist niet hetzelfde als liegen.

Ik denk dat je als ouder de wijsheid niet in pacht hebt. Maar door verschillende ervaringen weet je wel al beter wat verstandig of niet verstandig is om te doen. Ik heb mijn kinderen "geleerd" om zelf beslissingen te nemen en ze hoeven iets echt niet te doen zoals ik het zou doen. Toegevoegd na 3 minuten: en liegen vind ik een groot woord daarvoor. je liegt moedwillig

Mama "Welke kleur is dit?" Kind: "Groen?" Mama "ja, dat zou weleens groen kunnen zijn, helemaal zeker weet ik dat natuurlijk niet, want het kan ook een vorm van blauw zijn." Kind: "huh?" Kind: "Waarom moet ik naar bed" Mama "Omdat ik in een boek heb gelezen dat het goed is dat je voldoende slaapt maar hoeveel slaap dat precies is weet niemand want dat schijnt weer per persoon te verschillen. Dus ga je nu naar bed want dan heb je waarschijnlijk wel genoeg tijd om te slapen en dan hoop ik dat dat inhoudt dat je morgen op school beter mee kan doen en beter kan leren waardoor je dan na school alshet mee zit niet vervelend bent en later meer kans hebt op een goede baan, als er tegen de tijd dat jij volwassen bent nog banen zijn". Daarom dus. Kinderen reageren veel beter op duidelijkheid dan op ja misschien waarschijnlijk mogelijk eventueel soms enz. En die duidelijkheid geef je ze dan ook. Daarnaast is de hele uitleg vaak nog veel te ingewikkeld voor ze. Mijn nichtje van 6 vroeg gister waarom ze naar de buitenkant van de draaimolen wordt geduwd. Nu had ik een uitgebreid verhaal kunnen houden over middelpuntvliedende kraag. Maar ik heb haar verteld dat dit is omdat het ronddraait.

Ouders voeden hun kinderen op vanuit hun eigen referentiekader. Ze hebben hun eigen waarheden en die werken voor hun situatie. Deze waarheden brengen ze over op hun kinderen. De 'weg die afgelegd is' naar die waarheden toe, gaan ze niet telkens uitleggen aan de kinderen, omdat ze dan de hele dag alleen nog aan het argumenteren zijn (zie voorbeelden hierboven). Ouders weten ook wel dat het in de wereld niet zo zwart/wit is als ze hun kinderen voorhouden. Als kind begin je dat te beseffen tijdens je puberteit en ga je je eigen waarheden zoeken.

Niemand heeft de wijsheid in pacht. Al ben je een genie, je leert er altijd weer bij, want je kunt nu eenmaal niet alles weten. Maar de 'facts of life', die weet je als ouder beter dan je kind. Deze feiten zijn door alle ouders aan alle kinderen bijgebracht. In feite is dit dus de opvoeding. Je kind te leren wat het in het leven te wachten staat, hoe je moet leven en wat je moet doen om dit zo goed mogelijk te doen. Op het moment dat je dit begint te doen, doe je het zoals je zelf geleerd hebt van jouw opvoeders en om dit het kind duidelijker te maken vertel je het op hun niveau, dus wat fantasievoller, wat 'kleurrijker'. Ik zou dit niet liegen noemen. Ook kan het nog zijn dat na het verstrijken van de jaren je tot andere inzichten komt, omdat de tijden veranderen en je je daaraan moet aanpassen. De waarheden van in het begin zijn dan anders geworden en dus heb je niet bewust gelogen. Kortom; als oudere ben je in ieder geval wijzer en voor een kind weten papa en mama nu eenmaal alles als ze vragen hebben. Tot het moment dat ze zelf volwassen worden en zelf hun oordeel kunnen vormen. Toegevoegd na 20 minuten: Ik weet nog goed hoe ik als kleuter mijn moeder vroeg waarom haar buik steeds dikker werd ( dit was nog eind 50er jaren,dus nog geen seksuele voorlichting) Ze legde me toen uit dat daar een broertje of zusje in aan het groeien was. Dat ik daar ook in had gezeten en dat zo de babies ontstaan. Op mijn volgende vraag hoe het erin gekomen was, zei ze me dat ik dat nog niet zou begrijpen, en dat ze me dit zou vertellen als ik wat ouder zou zijn. Mijn ouders hebben me eigenlijk nooit voorgelogen en ik ben zelf ook altijd eerlijk tegen mijn zoon geweest. Met uitzondering van Sinterklaas, de paashaas en meer van dit soort gebruiken, maar ik vind dat dit erbij hoort en valt onder de categorie " sprookjes, tradities, volksvermaak".

Wijsheid stijgt ver boven feitenkennis uit. Wijsheid is in harmonie omgaan met je medemens, leren relativeren, onbevooroordeeld naar het leven kijken en ontdekken. Wijsheid is vallen en opstaan en weer vallen en opstaan en ontdekken dat je daardoor juist leeft. Wijheid is ontdekken wie je bent, dat jij goed bent zoals je bent met al je talenten en je tekortkomingen. Wijheid is als je ook je zwakke kant durft te laten zien. Wijsheid is creatief zijn, moeite doen voor mooie dingen in het leven. Wijheid is ook 'nee' kunnen accepteren. Wijheid is ontdekken dat jij niet beter bent dan een ander, maar juist anders en uniek bent! Dat is denk ik wat de meeste ouders hun kinderen willen bijbrengen. Althans, dat hoop ik!

Het is waar: hoe meer je weet, hoe meer je er achterkomt dat je niets weet. Toch is het voordeel van ouder worden dat er een aantal dingen zijn die je gewoon door ervaring hebt ontdekt,triest genoeg moet je daarvoor ook weer een paar keer flink op je neus vallen, zeker als je vol van vertrouwen bent inde goedheid van de mens. Uiteindelijk wil je je kinderen dat te besparen, dus je probeert ze te waarschuwen. Maar de ervaring leert dat zei dit ik weer moeten meemaken om te leren. Toch zijn ouders vol goede bedoelingen uit liefde voor hun kinderen, en als ze pretenderen alles te weten doen ze dat misschien vaak uit onmacht en de grote behoefte kun kinderen te beschermen voor allerlei vreselijke zaken.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100