Hoe komt het dat veel dingen waar ik bang voor ben later ook echt gaan gebeuren?

Als kind steldde ik me altijd voor hoe erg het zou zijn als mijn vader een slopende ziekte zoals kanker zou krijgen.Niet alleen mijn vader maar ook mijn moeder zijn aan deze vreselijke ziekte overleden.En zo zijn er nog meer angstgevoelens van mij waarheid geworden.Ik durf me bijna niet meer zorgen te maken om iemand.Wie begrijpt deze gevoelens?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Je moet jezelf niet gek maken. Dit zijn allemaal toevalligheden. Wanneer we ouder worden komen we allemaal veel meer met mensen in aanraking die overlijden en vaak ook aan ziektes. Dit gaan we allemaal wel eens meemaken in onze omgeving. En omdat jij hier in het verleden angst voor had wil niet zeggen dat je voorspellende gaven hebt. Absoluut niet, je zult nog veel meer dingen gedacht hebben en die zijn ook niet uitgekomen, alleen ben je die misschien vergeten. Want we onthouden alleen maar de dingen die ook echt uitkomen. Net als wanneer een medium je verteld dat er iemand in je omgeving zal overlijden aan een ziekte. Ja, dat kan ik ook wel voorspellen, alleen zeggen ze er niet bij wanneer :) Jij zult ook wel eens hebben dat er plotseling iemand belt, en aan die persoon had je heel toevallig vandaag gebeld. Helderziend? Nee hoor, gedurende de dag denken we aan heel veel mensen alleen die ene die belt dat onthoud je nou net! En zo kan ik je nog veel meer voorbeelden noemen. Maak je absoluut niet druk, het betekent helemaal niets. En laat alsjeblieft je leven niet leiden door dit soort dingen want je wordt er diep ongelukkig van. Groetjes Toegevoegd na 3 uur: had je toevallig vandaag gebeld is natuurlijk: Had je toevallig vandaag gedacht

Zo werkt het *gelukkig* niet. In je ergste fantasieën denk je aan vreselijke dingen die jou of anderen kunnen overkomen. De ellende is dat er soms zoiets echt gebeurt. Voorbeeld:Elke keer dat Jantje te laat uit school komt, denkt moeder: "Hij zal toch niet onder de tram zijn gekomen" Honderden keren. Als Jantje echt zoiets overkomt, zegt de moeder: "Zie je wel, ik wist het!"

Ik denk dat iedereen deze gevoelens wel kent. Je maakt misschien eens mee dat iemand in je omgeving sterft aan kanker en dan denk je, " ik hoop dat mijn vader of moeder zoiets niet mee hoeven te maken." Ik denk dat iedereen er de afgelopen week bij stil heeft gestaan bij hoe het zal zijn je kind te verliezen op de manier zoals Millie is overleden. Je ziet en hoort van nare dingen om je heen en dat projecteer je op je eigen situatie. Sommige dingen zullen uitkomen, zoals het overlijden van jouw ouders aan kanker en misschien nog meerdere dingen. Dan lijkt het alsof al jouw angst gevoelens de waarheid worden, maar dit is niet zo.

Ik begrijp deze gevoelens... Maar ik denk dat je 100 dingen verwacht en als er eentje uitkomt, je dan gaat zeggen dat je dit al verwachtte... En die 99 andere zaken die niet uitkwamen, laat je dan netjes achterwege...Grote kans dat het zo in elkaar zit... Het zou mooi zijn als JIJ degene was waar God naar luistert... Zo is het niet... Hoe komt het dat veel dingen waar ik bang voor ben later ook echt gaan gebeuren? Toeval, dus...

Ik herken het. Ik heb vroeger een keer gedroomd dat iemand zou overlijden en een paar dagen later was dat ook zo. Tenminste, zo herinner ik het mij nu. Misschien ben ik dat pas achteraf gaan denken, en heb ik het achteraf verkeerd geplaatst. Ik was klein toen, en je gedachten kunnen je makkelijk voor de gek houden, dus ik weet gewoon niet hoe het zit. In ieder geval ben ik jarenlang bang geweest als ik droomde dat iemand doodging, altijd bang dat mijn droom ook nu weer uit zou komen. Misschien kan jij aanvoelen dat iets gaat gebeuren, maar misschien is het puur toeval (je hebt je waarschijnlijk ook om een hoop andere dingen zorgen gemaakt die niet uitgekomen zijn) of is het logisch te verklaren (veel mensen krijgen in hun leven een keer een ernstige ziekte, dus de kans dat een van jouw ouders ook iets krijgt was redelijk groot). Maar wat het ook is, dat maakt eigenlijk niet uit, jouw zorgen zijn niet wat het laat gebeuren. Het is natuurlijk niet dat zij ziek worden doordat jij eraan denkt. Denk daar maar eens even over na, dan zou je een soort God zijn. Dus in feite maakt het eigenlijk niet uit dat je je zorgen maakt, ze beinvloeden de uitkomst toch niet. Dus het kan geen kwaad om je zorgen te maken. Maar het is wel vervelend natuurlijk, en het maakt het wel moeilijker om je angsten en zorgen los te laten natuurlijk, als je denkt dat de kans groot is dat ze reeel zijn. Maar het is eigenlijk net als met alle zorgen en angsten, gebruik ze voor hun nut en laat ze daarna gaan. Je kan het ook als een voordeel zien, als je bijvoorbeeld bang bent dat iemand doodgaat, kan je zorgen dat je later er geen spijt van hebt dat je geen tijd vrij hebt gemaakt om met hem/haar kwaliteitstijd samen te delen. Dat is een groot voordeel, hoe vaak zeggen mensen niet 'ik dacht dat hij/zij nog wel 30 jaar hier zou zijn, dat ik later nog veel tijd met diegene kon samen zijn, had ik de afgelopen jaren maar meer tijd vrijgenomen om samen te zijn', als jij het aanvoelt, hoef jij die spijt later dus niet te hebben. Ben je bang dat je een bepaalde ziekte krijgt, kan je je preventief laten controleren. Mocht je m inderdaad hebben, ben je nog in een vroeg stadium met het ontdekken en dat is een voordeel. Maar als je vaak zulke angsten voelt, en je dan voortdurend je leven daar door laat leiden, is het misschien verstandig een psycholoog te bezoeken. Er bestaan namelijk ook angststoornissen en waanvoorstellingen, (lees verder in reactie)

Hoe het bij jou persoonlijk zit kan ik niet beoordelen, maar volgens de NLP leer zou de mens dit tot stand kunnen bengen met behulp van een continue focus op datgene wat hij/zij NIET wil, i.p.v. hetgene wat hij/zij WEL wil, wat volgens die leer ertoe zou leiden dat "Ik wil dit NIET" in het onderbewuste automatisch wordt omgezet naar "Ik wil dit WEL".

Ik krijg het idee dat het iets anders is gelopen bij jouw. Je geeft aan dat je als kind altijd voorstelde om je vader aan kanker te verliezen. Als kind ben je dus kennelijk al in aanraking geweest met deze ziekte. Of een opa, oma, oom of tante. Misschien dat je vader erover vertelde of je moeder. Ik krijg de indruk dat de ziekte al vrij lang in jouw familie aanwezig is, en dat jij dat als kind al oppikte en de angst hebt overgenomen. En dan overlijden ook je beide ouders aan deze vreselijke ziekte. Iets wat misschien wel in jouw familie veel voorkomt. Het is niet jouw angst, maar dat het al een onderdeel is van jouw familie.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100