Hoe ga je om met vragen over controversiele zaken, gesteld door een (iets ouder) kind?

behandel je het kind eerlijk en open, en geef je een misschien wel controversieel antwoord, met het risico de ouders tegen je in te nemen, of geef je beter een antwoord waarvan je weet dat het de ouders welgevallig is?
ik heb het hier niet over heel jonge kinderen, maar kinderen van zeg 12, 13 jaar en ouder.

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Denk dat je zeker kan zeggen hoe je zelf over zo'n kwestie denkt. Maar ook daarbij de 'algemeen' geldende normen of de normen van de ouders hierbij in ogenschouw 'moet' nemen. In de kwestie die jij blijkbaar onder handen had, drugsgebruik, kan ik me voorstellen dat ouders ze daar wel over willen voorlichten, de voors en tegens, de gevaren enz. maar dat ze vooral ook liever niet willen dat hun kinderen er aan beginnen. Aan de andere kant zijn kinderen tegenwoordig erg wereldwijs en halen ze hun info toch wel overal vandaan, neem internet maar als voorbeeld, ieder kind van die leeftijd kan vrijwel onbeperkt daar gebruik van maken. Dan is het misschien een pré om van een naaste diens ervaringen er mee te horen, maar nogmaals bij kinderen van een ander kan dat idd erg gevoelig liggen omdat jouw normen/waarden/ideeën daarover ver uiteen kunnen liggen van wat de ouders hun kind bij willen brengen. Mijn advies zou zijn benadrukken wat jij er van vind en wat jouw ervaringen zijn, maar ze ook wijzen op de 'gevaren' / 'risico's' en daarbij dus in ogenschouw nemen wat algemeen geaccepteerd is en/of wat de ouders hun kinderen mee willen geven.

Je moet kinderen altijd zo eerlijk mogelijk antwoord geven . daarmee zijn ze zelf ook eerlijker ten op zichte van jou vragen aan hun.

Het kind vraagt om jou mening en daarom moet je je eigen mening geven.Je kunt je antwoord wel een beetje aanpassen gezien de jonge leeftijd van het kind.Bepaalde dingen kun je misschien beter (nog)achterwege laten.

Ik weet niet welk soort vragen je bedoelt. Politiek, opinie, seks? Maar als je twijfels hebt - en die heb je zo te horen - is het verstandig om eerst te vragen naar de vraag: Waarom stel je die vraag? Hoe kwam je er bij deze vraag te stellen? Waarom wil je het weten? Heb je deze vraag al aan andere mensen gesteld?

Ik begrijp dat het kind waar je het over hebt niet jouw kind is? Dan is het heel erg afhankelijk van het onderwerp. Als het een onderwerp is waarvan je weet dat je lijnrecht tegenover de ouders staat (sex, geloof enz) dan kun je beter zeggen dat ze het daar met hun ouders over kunnen hebben. Anders, gewoon eerlijk antwoord geven, maar geef er duidelijk bij aan dat het JOUW mening is. En raad ze aan het er ook eens met hun ouders erover te hebben.

Eerlijk duurt het langst, zelfs met en voor kinderen... Ik zal het op een kindermanier zeggen en brengen, maar altijd open en eerlijk... Ik neem de kinderen serieus, en derhalve ben ik altijd open en eerlijk... Net zoals ik dat ben naar ieder ander, ook GV...

Eerlijk zijn, duidelijk aangeven dat jouw mening er maar een van velen is. Zulke vragen zijn bij uitstek de gelegenheid om kinderen van die leeftijd na te laten denken over de vele verschillende invalshoeken die een probleem kent, en dat is op die leeftijd meestal een openbaring voor kinderen. En daar mag jij dan aan meewerken, mooi he?

Kinderen van die leeftijd die controversiele vragen stellen zijn doorgaans intelligenter dan andere leeftijdsgenootjes. Daarom kun je ze ook gewoon je ongezouten mening of eerlijk antwoord geven. Bij mij was altijd de regel; Als een kind een vraag stelt, dan is het op dat moment toe aan het antwoord. Een kind van vier stelt andere vragen dan een kind van twaalf. Leuke anekdote: Mijn dochter speelde een keertje met haar buurjongetje bij ons thuis. Ze waren toen allebei tien jaar. We zaten aan tafel een spelletje te doen. Opeens, uit het niets, vraagt ze; 'Mam, wat is masturberen?' Ik heb twee seconden nagedacht en heb toen zo duidelijk mogelijk antwoord gegeven. Ze schoten allebei zo vreselijk in de lach, dat ze nog een uur hebben zitten schateren. Daarna was het over en het was goed.

Het beste is om altijd zo eerlijk mogelijk te zijn tegen het kind. Ook kan je het kind vertellen dat jouw mening over deze vraag anders is dan andere mensen. Op die manier heeft het kind jouw antwoord, maar kan het ook rekening houden met dat jouw antwoord niet door iedereen wordt ondersteund. Dus misschien ook niet door zijn ouders.

Ik zou het kind in 1e instantie verwijzen naar de ouders en als het kind dat niet wil,zelf contact met die ouders opnemen. Je kunt altijd tegen het kind zeggen,dat je niet zeker weet of de ouders wel accoord gaan met het feit dat je antwoord geeft en ten 2e of ze wel met dat antwoord in zullen stemmen.

Je geeft ze eerlijk antwoord, maar wel tactisch. Het uitleggen van wat een man en een vrouw met elkaar doen op seksueel gebied kan heel subtiel en heel bot worden uitgelegd, en alles er tussen in.

Op een open manier beantwoorden ,nergens omheen draaien ,to the point ,daar leren ze van en weten ze dat jij er niet om heen kan draaien. Grappig is als je dat doet dat ze dan toch weer doorvragen. Net zo lang tot dat het antwoord is gegeven zodat het duidelijk is. Zo zou ik dat doen. Maar het antwoord moet wel bij jou passen vind ik, hoe zou jij willen antwoorden?

Ik geef zelf altijd een eerlijk antwoord maar, ik ga zeker bij andermans kinderen niet te diep op de zaken in. En in sommige gevallen geef ik duidelijk aan dat er mensen zijn die er anders over denken, dat doe ik ook bij mijn eigen kinderen. En dan gaat het over een mening ofzo. Ik zorg er altijd voor dat ze ook andere meningen leren kennen en die ook horen te respecteren.

Natuurlijk hangt het heel veel af van hoe je in verhouding staat tot het kind en tot de ouders. Als leerkracht mag je heel veel, denk ik. Dan kan je ook niet altijd voorkomen dat de ouders het niet met jou eens zijn. Maar zo niet, als het gaat om andermans-vrouws- kinderen, bijvoorbeeld van vrienden of kenissen, dan zou ik ze toch het eerst doorverwijzen naar de eigen ouders. Je kunt wel voorzichtig je mening geven, {en daarbij zeggen dat anderen daar anders over denken,} maar voordat je het weet zit je in een conflict met die ouders, die vinden dat jij je niet met hun opvoeding moet bemoeien. Eigen familie is weer anders: Wij bespreken alles met onze kleindochter van 12, zij krijgt overal antwoord op: Daar zijn GEEN controversiele onderwerpen. Wij weten dat haar ouders dat ook niet vinden. En we betrekken de mening van anderen er altijd bij.

Ik zou dan mijn antwoorden zo neutraal mogelijk houden, om rekening te houden met de ouders van het kind. Wel is het zo dat als het kind met grote problemen bij me zou komen, ik hem of haar zo goed mogelijk zou helpen, en desnoods een geprekje zou hebben met de ouders.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100