is het "normaal" bij (pre)pubers dat ze wildvreemden gaan uittesten?

dr is zo een groepje kids hier, en ze vinden het ontzettend grappig om mij uit te testen door oa kattekwaad uit te halen wat op een gegeven moment nie meer leuk is... inclusief gescheld als ik voorbij wandel, ik ben gewoon een buurvrouw met kids van o.a. hun leeftijd... maar wel eentje die dergelijk gedrag niet accepteert (maar het niet helemaal snapt vanwege dr pddnos)

maar ik weet van mezelf dat ik vroeger ook zoiets deed maar nooit bij vreemden, alleen bij me ouders.. en tegen mijn oom (maar die mocht ik gewoon niet)

waarom zouden pubers, of in dit geval prépubers, ditzelfde gedrag vertonen bij iemand die ze helemaal niet kennen? En hoe moet ik hierop reageren? Want mijn kinderen zijn ook het haasje af en toe...

praten met hun ouders gaat niet, het wort zo gedraaid dat ik gek ben, en dat mijn kind ineens de kwaaie piet is...

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Kinderen vanaf 11 jaar ontwikkelen een andere manier van denken. Ze kunnen meer verbanden leggen en hoeven niet alles meer te zien om het te begrijpen. Ze zijn in staat tot meer inzicht en overzicht. Ze gaan eigenschappen in anderen ontdekken en vinden mensen inspirerend, hopeloos of kinderachtig. Niets spreekt meer vanzelf. Over alles moet gediscussieerd worden. Pubers bekijken alles vanuit zichzelf. Zij zijn het middelpunt van de wereld. Pubers ontdekken ineens dat de wereld groter is dan het eigen gezin en klas. Allerlei nieuwe vragen komen op hen af: wie ben ik, wat kan ik, wat wil ik, wat vind ik. Wat vinden mensen om me heen van mij. Mensen waar ze eerst tegen opkeken, zoals bvb. ouders of leerkrachten, vinden ze nu vreselijk ouderwets of oninteressant. Pubers ontwikkelen zich door ervaringen die zij thuis, op school, met vrienden en in de maatschappij opdoen. Een puber gaat experimenteren, beleven wat er te beleven valt en uitzoeken welke consequenties zijn daden hebben.Ook leren zij over zichzelf door de manier waarop anderen op ze reageren en/of oordelen. Voor de ontwikkeling van een persoon zijn positieve ervaringen belangrijk, maar ook tegenslagen horen erbij. Door tegenslagen leer je je grenzen kennen of leer je dat je dingen anders moet doen. Vaak werkt het dus niet als je ze als buitenstaander probeert op te voeden, natuurlijk moet je je grenzen aangeven, maak ze duidelijk welke regels er bij jou in huis gelden, maar accepteer hun anders denken, behandel ze niet als kleine kinderen, voel je niet persoonlijk aangevallen door hen, zie het als een spel. Zij zijln niet bezig met jou te pesten, maar met zichzelf te ontdekken. Toegevoegd na 1 minuut: Het is dus normaal pubergedrag.

Nee dat is niet normaal. Waarschijnlijk willen ze indruk maken op hun vriendjes en dat ze erbij willen horen. Als praten met de ouders niet helpt dan misschien met de leraren op de school waar ze op zitten praten?

Dit is begrijpelijk gedrag in de zin van de ontwikkelingspsychologie die de adolescentie (het volwassen worden) bestudeert. Het is maatschappelijk ongewenst (dus niet normaal) gedrag dat wildvreemden geïrriteerd raken. Om dit gedrag te begrijpen zijn allerlei boeken beschikbaar. Bijvoorbeeld het handboek "Psychologie van de adolescentie" voor bijvoorbeeld docenten en hulpverleners tot meer toegankelijke boeken als het puberbrein. Een samenvatting van het eerste boek staat in de bron. Als je zelf pubers hebt is het boek Er zijn veel theorieën over waarbij Erikkson in 1968 al de uitspraak deed dat in de puberteit in psychologische zin de centrale ontwikkelingstaak van de adolescentie het ontwikkelen van een eigen identiteit is. Een meer biologische benadering is dat van alles fysiek verandert in de hersenen waar de puber mee moet leren dealen. Maar de biologische benadering betekent niet dat je maar alles moet accepteren omdat het zo'n verwarrende periode is. In de praktijk betekent dit dat de grenzen worden opgezocht en bij overschrijding er teruggefloten moet worden. Ontwikkeling moet binnen bepaalde grenzen gebeuren. Het aangeven van die grens moet echter ook al bij de ouders gebeuren, dus als je daar niet mee kunt praten geeft dan geven ze ook een slecht voorbeeld voor hun kinderen omdat ze daarmee aangeven dat ze met dat gedrag geen problemen hebben. Maar ook anderen kunnen en moeten grenzen aangeven: docenten, overheid en in jouw geval ook de mensen in de buurt die 'last hebben'. Dus daarmee heb je ook antwoord op je vraag wat je eraan kunt doen: alleen aangeven dat je van dat gedrag niet gediend bent, geen verwijten maken. Omdat een puber goed is aan te spreken op gedrag zou je kunnen aangeven dat je een dergelijke houding van iemand met beperkt verstandelijke vermogens of iemand van 12 jaar zou kunnen begrijpen, maar dat een dergelijk gedrag niet past bij een meisje dat over een paar jaar al groot genoeg is om zelf moeder te worden. Beschrijf het gedrag "Jij schreeuwt naar mij ..." en hoe je dit ervaart "Ik vind dat ...". Geef ook aan wat je verwacht "Als ik je de volgende keer zie groet je naar me, geef je een knikje of negeer je me " Bedenk wel dat het erg onverstandig is om een puber in een groep aan te spreken. In zo'n groepsproces spelen andere zaken een rol. Bij voorkeur zou je zo'n meisje/ jongen eens afzonderlijk aan kunnen spreken op een ander moment. Ik besef wel dat daar lef voor nodig is.

Bronnen:
http://educatie-en-school.infonu.nl/samenv...
http://www.loes.nl/tips/puber/ontwikkeling...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord op die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100