Op welke (vriendelijke) wijze kan je als iemand iets dwars zit, er uit krijgen, als diegene eigenlijk niets wil zeggen?

Door een collega word ik genegeerd, heb geprobeerd te praten, maar 'er is niets' word er gezegd. Ik voel en merk aan alle kanten dat er iets is, maar kan niet ontdekken wat er is. Zijn er respectvolle manieren om iemand toch aan het praten te krijgen?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Soms is zwijgen en de situatie begripvol aanvaarden de beste manier om anderen zodanig nieuwsgierig te maken dat ze jou 'plots' spontaan vragen gaan stellen over de meest onbenullige zaken. Neem het gedrag van anderen bovendien nooit persoonlijk want het kan voldoende zijn dat jij bij die collega herinneringen oproept aan iemand anders waar het helemaal niet mee klikt. Soms zijn mensen zich daar zelfs niet van bewust, het voelt gewoon zo aan en als die ander daar niet over nadenkt dan reageert die gewoon impulsief. Soms zijn mensen ook niet in staat om iets uit te leggen omdat ze bang zijn om jou te kwetsen terwijl dat geenszins hun bedoeling is. Soms zijn mensen gesloten vanwege zaken die helmaal niets met jou te maken hebben. Gun ze hun tijd en rust om met zichzelf in het reine te komen en op een dag komen ze vanzelf wel naar jou om jou te bedanken voor de ruimte die jij hen gunde. Ja zo werkt dat écht heel vaak. Indien ik in jouw schoenen stond dan liet ik de boel rusten want iemand telkens opnieuw met vragen bestoken terwijl die ander zegt dat er niets aan de hand is zorgt enkel voor ongewenste wrevel bij alle betrokken partijen. Ik begrijp jouw drang naar opheldering hoor ;-) Vroeger was ik ook zo, tegenwoordig leer ik de toestand aanvaarden en leef ik mijn eigen leven zo bewust mogelijk in liefde voor het anders zijn van anderen en met een steeds groeiend vertrouwen dat anderen sneller openbloeien naarmate wij hun anders zijn daadwerkelijk aanvaarden. Dus... de meest respectvolle manier om die ander aan het praten te krijgen is diens huidig antwoord oprecht aanvaarden. Want... iemand kost wat kost aan het praten willen krijgen terwijl die duidlijk aangeeft niet te willen praten zou reeds als gebrek aan respect kunnen ervaren worden. In feite ben jij degene die thans niet tevreden is met het antwoord dat jouw collega reeds gaf, toch? Kijk eens diep in jezelf en vraag je eens af wat jou zo onzeker maakt. De beste antwoorden huizen nog altijd in onszelf. Het is een heerlijk en bevredigende kunst om dat steeds weer te ontdekken. Werk aan jouw zelfvertrouwen en je zal merken dat deze situatie zich vanzelf herschikt tot een situatie die ook jou prima bevalt ;-) Liefs, Succes en Mega Big Smile van me

Door blijven vragen en geen genoegen nemen met het antwoord er is niets. Een derde (een hogere) erin betrekken en uitleg vragen omdat het je hindert is een hardere optie maar vast wel werkend!

Zeggen dat je het alleen doet om hem te helpen, dat je misschien ongelijk hebt, maar je denkt dat er iets aan de hand is. Over soortgelijke dingen vertellen, hem/haar alleen eventjes in een kamer laten nadenken. Lief voor hem/haar zijn. Er niet te vaak op terugkomen. ( Is te aanvallend) Uiteindelijk zul je even moeten wachten, maar genoeg mogelijkheden geven om het je te vertellen.

ALS dat zo is, ALS je gevoelens waar zijn, dan zal deze persoon er een reden voor hebben om het niet tegen je te willen zeggen. Je zou nogmaals een verwoede poging kunnen ondernemen, door te zeggen, dat je het gevoel hebt, dat er wèl iets is en dat je dat onprettig vindt. Hou het bij jezelf en spreek in de "ik-vorm". Val dus niet aan, maar vertel wat het met jou doet. Blijft deze persoon dan volharden, dan heb jij óf ongelijk, of je zult je erbij moeten neerleggen.

Door hem te laten. Hij is er blijkbaar nog niet 'klaar' voor om dingen (met jou) te delen. Hoe harder jij trekt en blijft vragen hoe meer hij in zijn schulp zal kruipen. Iedereen heeft zijn eigen tempo! Vraag terug is waarom wil jij dit zo graag weten?

Dit heeft met jouw ongemak te maken, jij hebt er 'last van'. En de ander is vrij om er niets van te zeggen. Je kunt zeggen dat je er last van hebt, dat je er achterdochtig van word, maar verder is het toch iets waar jij mee moet 'dealen'. Je kunt niet iets uit iemand trekken, en hoe harder je dat wilt doen hoe meer de ander niet opent. Laat op jezelf inwerken hoe het is om genegeerd te worden. Misschien ben je eerder genegeerd en herken je deze situatie en deze pijn. Want blijkbaar is dit een 'trigger'. Misschien heb je zelf ook wel eens iemand genegeerd. Dus zie dat dit gewoon een menselijke interactie is. En sommige mensen dragen je op handen, anderen negeren je, zo is het leven.. :-)

Misschien dat het tonen van 'onvoorwaardelijke acceptatie' hierbij kan helpen. Veel mensen hebben het gevoel dat ze in hun omgeving niet onvoorwaardelijk geaccepteerd worden. Dit houdt in dat ze vaak het gevoel hebben dat ze niet helemaal mogen zijn wie ze zijn of mogen vinden/zeggen wat ze voelen. Veel mensen geven elkaar het gevoel dat ze zich op een bepaalde manier moeten gedragen om 'normaal' en geaccepteerd te worden gevonden. Als jij je collega het gevoel kan geven dat jij hem/haar eerlijk zal laten zijn, zonder te oordelen of je respect te verliezen, kan dit een hele drempelverlaging zijn. Dit doe je door empathie te tonen, vriendelijk te zijn en interesse te tonen. Succes!

Nee, al ben je nog zo respectvol, lief en aardig, als die persoon niets wil of kán zeggen, doet hij/zij het niet! Je kunt alleen aangeven dat je respecteert dat diegene niets wil zeggen maar dat je voelt dat er iets is. Vervolgens kan je alleen zeggen dat, áls diegene een luisterend oor nodig heeft, jij hem/haar het jouwe graag aan wilt bieden. Verder met rust laten, dát getuigt van werkelijk respect.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100