Waarom zou ik een dakloze niet in huis opnemen?

Gisteren stond in de stromende regen een vrouw de daklozenkrant te verkopen. Ze was nog doorweekter dan de krant die ik van haar kocht. Ik had zo met haar te doen, zou haar het liefst een warme maaltijd, douche en bed aanbieden, maar toch deed ik dat niet. Uit angst? UIt verlegenheid? Zou het haar geholpen hebben?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Ik werkte jaren mee aan projecten voor daklozen en binnen mijn ervaring zijn er mensen bij die absoluut geholpen zijn met datgene wat jij voorstelde, maar er zijn ook mensen die zo zijn vervreemd van de maatschappij en een normaal leven dat die niet te handhaven zijn in "normaal huis". zij hebben een lang traject nodig om weer in de gewone maatschappij te kunnen leven. Mijn vriendin nam iemand in huis, wat ik echt geweldig van haar vond en de volgende dag was ze al haar sieraden kwijt. Helaas, ook dat komt voor. Wat ik altijd doe is aandacht geven, en ook soms geld, soms eten, warme kleding, of een hulpmiddel wat handig voor ze kan zijn. Ik neem ze altijd serieus, heel serieus, wat veel van deze mensen hebben afschuwelijke dingen achter de rug. Hier in de stad is een man die hier al 10 jaar rondloopt, hij heeft al allerlei trajecten doorlopen, maar was elke keer niet te handhaven. Nu heeft hij aids, en hij gaat langzaam bergafwaarts, 2 keer per week zoek ik hem op, en als ik op reis ben doet mijn zoon het, we geven hem wat geld, soms regelen we een slaapplaats voor hem, ik breng ook wel eens eten en al 10 winters regel ik een winterjas en goede schoenen voor hem. Hij zou niet eens in mijn huis willen komen, hij wil en kan alleen maar op straat leven, maar op deze manier probeer ik alles een beetje dragelijker voor hem te maken.

Ik spreek als ervaringsdeskundige, iedereen krijgt enorme angst voor je... De meest echte vrienden klappen de voordeur voor je neus dicht... Ik zeg je als je op straat staat, sta je echt op straat... En heb je geen vrienden meer...

Dat kun je alleen zelf beantwoorden waarom je haar niet in huis nam.. Het helpt haar zeker..wat denk je zelf. das toch logisch.. Nooit zelf helemaal niks meer gehad zeker??

Wel goed gedacht om die dakloze voor even in huis te nemen, maar dan heb je misschien morgen 30 dakloze voor je deur staan. Iedere plaats heeft wel dakloze opvang dan gaan ze daar maar heen

Je hept volkomen gelijk, dit is heel erg. De overheid zou hier veel meer aan moeten doen. Toegevoegd na 9 minuten: Ik zou heel graag een paar euro zwerwersbelasting willen betalen.

Ik begrijp je twijfel en als ik je een goed advies mag geven, zou ik je afraden de persoon in huis te halen. Je weet immers niet of je een betrouwbare gast in huis haalt. Bij wijze van spreken kan je de volgende dag de gouden ring die je van je oma geërfd hebt wel kwijt zijn. Al hoeft dat natuurlijk allemaal niet. Je kunt ook iets anders bedenken om die persoon te helpen. Een goede vriendin van me heeft laatst haar handschoenen aan de daklozenkrantverkoopster gegeven omdat het zo vreselijk koud was en die mevrouw geen handschoenen bleek te hebben. Of je kunt als je bij de winkels bent, iets aanschaffen voor de persoon zoals eten of bijvoorbeeld een grote paraplu. In het kader van de kerstgedachte is het hartstikke goed om eens wat extra aan je minder bedeelde medemens te denken. Maar als het om douchen en overnachten gaat, zijn er landelijk in de wintertijd al extra voorzieningen geregeld.

Ik geloof je uit de grond van mijn hart. Daarentegen stond er laatst een op de parkeerplaats van de supermarkt met de ene arm vol kranten, en met de andere hand te bellen met een telefoon die ik ook graag wil, maar ik mij voorlopig niet kan veroorloven. Ik gun hem die telefoon uiteraard van harte, en ik zou het heel knap van je vinden als je het doet, maar pas wel op dat er geen misbruik van je gemaakt wordt, want ik gun jouw net zo min dat je er een enorme kater aan over zou houden. Wel ontzettend lief van je trouwens.

Omdat je net als de grootste deel van de mensen geen zin hebt in de ellende van een ander. Maar het kan je wel wat schelen, want je stelt wel deze vraag hier. Het kan ook komen omdat het helpen van mensen niet meer nodig wordt gevonden en dat het bijna taboe is dat je onderdak zou aanbieden aan een zwerver. Wie doet dat nu nog? Dit alles is het gevolg van onze mooie moderne samenleving waarin het individuele geluk wordt gemeten met hoeveel geld je verdient, in wat voor huis je woon of in welke auto je rijdt. We hebben eigenlijk af en toe een hoop ellende nodig om te weten wat eigenlijk echt belangrijk is in het leven...

Ik ken dat ook en zou het ook zo graag gewoon wel willen doen. Maar dan zou ik voor mijn gevoel ze allemaal willen helpen, en dan kom ik tot de conclusie dat ik toch niet zoveel centjes heb. En dan voel ik me weer zo nutteloos. Angst en verlegenheid spelen bij mij ook zeker een grote rol. En vertrouwen van.. heeft er ook wel mee te maken.

Ik heb mij dit ook een aantal keren afgevraagd. Die zelfde vraag stel ik mij wel eens als ik lifters passeer. Die zijn dan wel niet dakloos maar toch kun je die ook opnemen in "jou vertrouwde veilige prive omgeving". Wat mij dan iedere keer weer tegenhoud is de vraag of diegene wel te vertrouwen is en of ik er dus wel goed aan doe om diegene in mijn huis of auto toe te laten. Wordt er geen misbruik van gemaakt dat ik dan dus aan mijzelf te danken heb?

Je kunt iemand gemakkelijker in huis halen dan weer kwijt raken als het niet goed gaat; ik spreek uit ervaring. Als het tegenvalt en de maat is voor jou vol dan krijg je zo iemand niet zo eenvoudig weer buiten, je moet je dan echt hard op kunnen stellen en geen millimeter wijken anders verlies je de slag.

Het zou haar absoluut wel geholpen hebben. Ik begrijp je wel. Ik heb daar ook altijd wel moeite mee. Wanneer ik haar krant gekocht heb dan heb ik haar voor mijn gevoel toch een beetje geholpen. Graag zou ik dan nog graag een kop koffie aanbieden met een oliebol erbij. Een douche en een warm bed hartstikke goed natuurlijk. Maar je kent deze persoon niet. Je weet geen achtergrond en of je zelf niet bestolen wordt of dat ze de komende weken iedere avond bij je aan de deur staat. Ik zou zelf ook graag willen helpen maar niemand wil er slechter van worden door een ander te helpen. Maak een praatje, koop die krant en laat weten dat je haar wel ziet en niet negeert. Eenzaam zijn is misschien nog wel erger dan koud en doorweekt zijn.

Ik gaf altijd geld, tot " mijn" dakloze er steeds maar weer biertjes van kocht, of iets te roken. Nu geef ik soms gewoon een broodje oid. Ik heb ook mn sjaal wel eens afgedaan en gegeven omdat er een stond te blauwbekken. In huis opnemen is een ander verhaal. Het kan een hele zware belasting worden voor jou zelf en je kan natuurlijk de kous op de kop krijgen. Maar dat risico loop je ook als je bijvoorbeeld je eigen familie in huis opneemt. Er zijn veel manieren om deze mensen te ondersteunen, zonder dat je ze in je huis opneemt. Een warme maaltijd kan je ook brengen bijvoorbeeld als je dat graag wil. Of een warme trui etc. Aandacht geven en serieus nemen is ook heel belangrijk. Laten merken dat ook zij waardevol zijn, want ze worden al zo vaak als het uitschot behandeld.

het is heel goed van je dat je dit wil, maar het is gewoon te gevaarlijk. je kent die persoon niet en hebt dus geen idee of deze te vertrouwen is. Wij hebben als gezin een tijdje een vrouw geholpen die in een oude caravan woonde op een industrieterreintje. Als het eten klaar was ging een van de kinderen op de fiets een portie aan haar brengen, we gaven haar kleding, geld, etc. Na een tijdje bleek dat ze veel in winkels jatte, maar het ergste was dat ze mijn kinderen zover probeerde te krijgen om voor haar te jatten en het dan buiten aan haar te geven.Gelukkig vertelden de kinderen dat meteen en hebben we alle contact verbroken. Als dank voor onze hulp probeerde ze dus onze kinderen op het slechte pad te krijgen. Zo kán het dus gaan als je iemand wil helpen.

Ik heb het gedaan.Ik had een leegstaand gemeubeld appartement.Het was denk ik een jaar of drie geleden een winter met veel vrieskou.Ik gaf die gast (een Canadees die al vanaf zijn veertiende op straat leefde) de sleutels en zei hem dat hij er mocht blijven tot de ergste kou over was.Hij is zes weken gebleven, ik heb hem met zachte dwang moeten buitenzetten.Je gelooft niet wat hij en zijn hondje vernield hebben.Hij was immers niet gewend om in een huis te wonen.Hij smeet de vuile vaat in de badkuip enz.Ik heb hem wel goed geholpen zei hij, want hij had kunnen sparen, zijn garderobe vernieuwen, hij had ook van allerlei mensen gerief gekregen.

Nee ik denk van niet om iemand die jaren op straat leeft eventjes in mijn huis te nemen. Ik kan me inbeelden dat er daar vrij veel ongemakken mee samen komen. Maar als er één op mijn deur klopt, voor een warme soep of zo daar sta ik wel open voor. Maar een bed aanbieden enz, nee liever niet. Want je weet maar nooit.! Ik denk dat meeste daklozen zitten in hun situatie wegens psychologische problemen...

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100