Is patriottisme een vorm van primitivisme?

Ik kan me niet voorstellen dat ik zou willen vechten voor een stuk land. Zijn onze waarden en normen zo bijzonder om daar je leven voor te geven of ben ik zo gewend en verwend om in vrijheid te kunnen leven?

Weet jij het antwoord?

/2500

Het beste antwoord

Volgens mij is patriottisme een overdreven vorm van vaderlandsliefde en je kunt dus niet zomaar iemand die bereid is voor zijn vaderland te vechten voor patriot uitmaken. Bovendien gaat het niet zozeer om een stuk land alswel een samenleving en jouw vraag over verwend zijn lijkt me dan ook op zijn plaats; je zou toch raar staan kijken als je zou moeten salueren voor elke buitenlander die hier de dienst uitmaakt en die je tanden uit je mond slaat als je iets zegt wat hem niet bevalt of erger. Ik denk dat je binnen de kortste keren enorm gemotiveerd zou zijn om voor dit verguisde land te vechten. Toegevoegd na 6 minuten: Begrijp me niet verkeerd ook ik heb het soms over dit land als een zielig klote land, maar dingen zijn hier wel vaak beter geregeld dan in het merendeel van de overige landen.

Patriottisme is een overtuiging en een vorm van onwetendheid... Ja wij zijn wel gewend om in vrijheid te kunnen leven, maar dat leidt niet tot meer patriottisme... En het is zo simpel om iemand zo ver te brengen om zijn land te beschermen en zijn leven ervoor te geven... Als iemand in dienst gaat is dat in een paar weken gepiept hoor... Toegevoegd na 1 minuut: Wat primitivisme is weet ik niet... is dat onnozelheid?

En toch wordt er voor God en Het Vaderland al de hele geschiedenis door oorlog gevoerd en gemoord. Ik begrijp het ook niet. Ik zou misschien een medemens verdedigen, maar een land? Ik denk het niet. Ik denk dat vaderlandsliefde die zo ver gaat, eerder een gebrek is aan eigen denken ... dus een kwestie van achter De Leider aanlopen. En ja, dat kan je primitief noemen. Je laatste nuance is trouwens wel o.k., want wij hebben hier makkelijk praten, in ons landje waar we alles mogen denken, zeggen en doen. Nou ja, bijna alles.

Dat ligt er maar aan. Zodra die vrijheid ernstig in het geding komt ontstaat er verzet. Sommige mensen, die daar voorheen nooit over nagedacht hadden, worden dan militante vechters voor hun vaderland. We vereren ze nog steeds, en terecht.

Ik denk het laatste. Als jouw land bezet wordt wordt je door je nieuwe buitenlandse overheid gezien als minderwaardig burger en dat in je eigen land. Ik denk niet dat iemand dat wil meemaken. Je zult hun taal moeten leren, hun regels en wetten moeten volgen en voor het doel van de bezetter moeten werken. Alles wat je gewend was is ineens niets meer waard. Bezetters hebben maar een doel: hun eigen land vergroten, niet de bestaande bevolking tot vriend maken. Als je het over Afghanistan en Irak hebt: ook daar ziet de bevolking de buitenlandse troepen gewoon als bezetters: eerst alles wat je gewend was plat bombarderen en vervolgens het land opbouwen volgens regels van anderen. Ook al was de voormalig leider een dictator, leiding van een ander land is toch een schande, net alsof dat andere land alles zo veel beter weet. Je had een probleem maar dat is gewoon vervangen door een ander probleem met daarboven op nog meer armoede en gebrek aan voorzieningen dan voorheen. Stel je voor dat je net een mooi huis met tuin hebt gekocht. De bezetters bombarderen dat plat of nemen het in beslag. Dan zal je anders gaan denken.

Ha, die Camel; Geen gekke vergelijking. Pattriottisme is inderdaad ook niet verder kijken dan je eigen territoriumpje en dat heilig verklaren. Alsof je wereld bij de grens ophoudt.

Een stuk land te hebben, kan betekenen, dat je kunt overleven, je vee kunt laten grazen, een waterbron hebt, groenten of mais te verbouwen. En daar wil je best voor vechten, dat het van jou blijft. Wij kijken wat verbaasd naar patriotisme van andere volkeren. Maar als jij op zondagochtend in je tuintje zit te ontbijten, eitje erbij, kan koffie op tafel, en er stapt een vreemde vriendelijk glimlachend over je hekje, pakt een stoel, schenkt koffie in en gaat er gezellig bijzitten, dan wil je maar één ding : dat-ie oplazert!!!! Dat is patriotisme in het klein, en het zit in ons allemaal....

Aan het einde van de 19e en in de 20e eeuw werd de traditie van het snijden van kruisen een onderdeel van de nationale identiteit. Kruisen werden opgericht ter ere van strijders voor de onafhankelijkheid. Zij stonden symbool voor patriottisme en werden als zodanig verboden en vernietigd, met name in de periode na 1863 (de opstand tegen de bezetting van het keizerrijk Rusland). Onder de Sovjet-bezetting kwam de traditie onder vuur te liggen van ideologische tegenstanders. Door de onderdrukking van het katholieke geloof en de kerkelijke kunst, veranderde de traditie van het snijden van houten monumenten door te kiezen voor seculiere onderwerpen en nieuwe vormen en stijlen.

Bronnen:
http://kunst-en-cultuur.infonu.nl/kunst/29...

Patriottisme komt van het woord pater, het latijnse woord voor vader. Patriottisme betekent niets meer of minder dan vaderlandsliefde. Je bent trots op je land van herkomst, of het land waar je woont. Een echte patriot zal zijn land verdedigen. Niet persé in het leger, of door te vechten tot de dood, maar ook door het verdedigen van je land als buitenlanders nare opmerkingen erover maken. Ook de oranjegekte die komende zomer weer los zal barsten tijdens de WK voetbal is een vorm hiervan. Naast patriottisme heb je ook chauvinisme, en dit is een zeer overdreven vorm, waarin men zijn eigen land ophemelt, of zich superieur voelt aan anderen. En nationalisme, hier kom je meer op het politieke vlak, hoewel de grens tussen nationalisme en patriottisme soms erg dun is. Vaderlandsliefde is dus niet iets negatiefs, maar meer positief. Het heeft echter negatieve bijklanken gekregen dankzij het chauvinisme en het nationalisme.

Stel zelf een vraag

Ben je op zoek naar het antwoord die ene vraag die je misschien al tijden achtervolgt?

/100